اپلیکیشین وقایع کانال تلگرام روزنامه ونافار
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
بازگشت هاشمی به شهر
ميرزايي‌نيکو: آقای روحانی شما 100 درصد به تفکر 24 ميليوني بدهکاريد
شفافيت پيش از اعتماد
ماجراهای روز آخر
فعال‌سازي ديپلماسي اقتصادي؛ دستور کار ظريف
پرونده پولانسکي بسته نشد
تبعات انتشار «ترنج» نامجو و منتفي‌شدن انتشار «۱۳» چاووشي
پس‌لرزه‌هاي يک جشن شخصي!
نامه حسين عليزاده به بهروز غريب‌پور درباره اسطوره و عروسک
مي‌توانيم به مسير اصلي تئاتر برگرديم
خوشرو: ايران نيروي ثبات‌ساز منطقه است
پايبندي به برجام را به آمريکا گوشزد مي‌کنيم
همگرايي تهران- آنکارا، پيامي براي کردها
نگاره
عاقبت رمانتيک بودن در عصر اينستاگرام
جمع اضداد در دنياي شواليه تاريکي
طعم خوش يک خيابان
براي بي‌گناهاني که در اين وحشت گرفتار شدند
محروميت و پلمپ باشگاه‌‌ها در انتظار طرفداران MMA
پرسپوليس به هزار و يک دليل مخالف است
ايران به قانون جديد باخت؟
اولتيماتوم به منصوريان؛ پديده را ببر، بمان
روز پرحاشيه آخوندي در مجلس
سند استراتژي صنعتي را احيا مي‌کنم
تل‌آويو مي‌خواهد پاي ايران به مناقشه کره باز شود
ظرفيت شهرک‌هاي صنعتي خالي است، دنبال ساخت شهرک جديد هستند
۵ هزار واحد صنعتي و معدني تسهيلات مي‌گيرند
توزیع هزینه ایجاد 1,3 میلیون شغل به نام یارانه به مردم
نفس تازه برای «آق‌گل»
نکند نوزاد ما جا‌به‌جا شده باشد
روی موج کودک‌آزاری
تصميم گرفتند زنان را نبينند
مهریه زنان در دوره قاجار چقدر بود؟
روزگار مهرانگيز دولتشاهي و مرضيه افخم
زنان در پستوي تاريخ؛ حاضران هميشه‌غایب
ضرورت سنجش کارآمدي در لحظات آخر
بعد تو جز «هيچ بزرگ» هيچي نيست
مجلس به تصميم و تدبير رئيس‌جمهوري اعتماد کند
بالاي 90 درصد وزراي پيشنهادي رأي مي‌آورند
اپوزيسيون دولت بودن در جمهوري‌اسلامي جايي ندارد
تاريخ جواب ادعاي شما را داده است
تغيير ذائقه مجلس در آستانه رأي اعتماد
هميشه نبايد در «شرايط حساس کنوني» ماند
برجام، مقدمه کسب منافع در چهار سال دوم است
مسجدجامعي: نجفي «زورو» نيست
شبح تغییر اقلیم و سراب خودکفایی
نگاره
پچ‌پچه‌هايي که دوباره شنيده شد
قصه رأي اعتماد ميرانوس
يک آغاز بي‌قضاوت
طبيعت بي‌جان سخن مي‌گويد
اميدي به بزرگي يک نهنگ
راه «سي» کلام شاهنامه سير فردوسي
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
چطور «زوج مخوف» به «زوج ناسازگار» تبديل شد؟
اين توهين‌ها کي تمام مي‌شود؟
سکته ناقص تيم برانکو؛ منصوريان بالاخره به دايي باخت
زيرگيري مسکن مهر از آخوندي
مولاوردي و نمايندگی نسل چهارم فعالان زن
شبح تغییر اقلیم و سراب خودکفایی
تاريخ جواب ادعاي شما را داده است
زيرگيري مسکن مهر از آخوندي
تغيير ذائقه مجلس در آستانه رأي اعتماد
برجام، مقدمه کسب منافع در چهار سال دوم است
مولاوردي و نمايندگی نسل چهارم فعالان زن
هميشه نبايد در «شرايط حساس کنوني» ماند
اپوزيسيون دولت بودن در جمهوري‌اسلامي جايي ندارد
نکند نوزاد ما جا‌به‌جا شده باشد
راه «سي» کلام شاهنامه سير فردوسي
پدر، با اره‌برقي پسر و عروسش را مثله کرد
بالاي 90 درصد وزراي پيشنهادي رأي مي‌آورند
ضرورت سنجش کارآمدي در لحظات آخر
مسکن، سوداي رونق دارد
اعلام قيمت‌هاي جديد براي محصولات پارس‌خودرو
«نوروز بَل»، جشن مردم برای زمین
مجلس به تصميم و تدبير رئيس‌جمهوري اعتماد کند
کامیون ترور در اسپانیا
سکته ناقص تيم برانکو؛ منصوريان بالاخره به دايي باخت
مسجدجامعي: نجفي «زورو» نيست
طبيعت بي‌جان سخن مي‌گويد
بعد تو جز «هيچ بزرگ» هيچي نيست
ماجراهای روز آخر
اقتصاد کشور در دستان ۳۱ مفسد
جنگ عربستان با اقليت شيعه
قصه رأي اعتماد ميرانوس
28 مرداد؛ کودتايی سیاه در قاب تاریخ
اميدي به بزرگي يک نهنگ
پچ‌پچه‌هايي که دوباره شنيده شد
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
اين توهين‌ها کي تمام مي‌شود؟
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
تل‌آويو مي‌خواهد پاي ايران به مناقشه کره باز شود
نگاره
يک آغاز بي‌قضاوت
نفس تازه برای «آق‌گل»
پس‌لرزه‌هاي يک جشن شخصي!
چطور «زوج مخوف» به «زوج ناسازگار» تبديل شد؟
آمريکا به‌طور کامل به برجام پايبند نيست؟
همگرايي تهران- آنکارا، پيامي براي کردها
مي‌توانيم به مسير اصلي تئاتر برگرديم
بازگشت هاشمی به شهر
روی موج کودک‌آزاری
جمع اضداد در دنياي شواليه تاريکي
ايران به قانون جديد باخت؟
توزیع هزینه ایجاد 1,3 میلیون شغل به نام یارانه به مردم
شفافيت پيش از اعتماد
پايبندي به برجام را به آمريکا گوشزد مي‌کنيم
ميرزايي‌نيکو: آقای روحانی شما 100 درصد به تفکر 24 ميليوني بدهکاريد
روزگار مهرانگيز دولتشاهي و مرضيه افخم
سند استراتژي صنعتي را احيا مي‌کنم
مهریه زنان در دوره قاجار چقدر بود؟
پرسپوليس به هزار و يک دليل مخالف است
اولتيماتوم به منصوريان؛ پديده را ببر، بمان
خوشرو: ايران نيروي ثبات‌ساز منطقه است
طعم خوش يک خيابان
نگاره
زنان در پستوي تاريخ؛ حاضران هميشه‌غایب
فعال‌سازي ديپلماسي اقتصادي؛ دستور کار ظريف
روز پرحاشيه آخوندي در مجلس
اعتماد به وقایع
شناسه خبر: 3390 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۱/۲۴ - 01:38
رشد سهم زنان از اشتغال در ایران
اعلام جدید‌ترین آمار مشارکت اقتصادی زنان از سوی مرکز آمار ایران

رشد سهم زنان از اشتغال در ایران

در یک روند جهانی، مشارکت زنان در فعالیت‌های اقتصادی رو‌به‌رشد است و ایران نیز از این قاعده جدا نشده اما با سرعت کمتر. درحال‌حاضر سهم زنان در نیروی کار جهان از 38 درصد در سال 1970 به 41 درصد در سال 1996 و 57 درصد در سال 2014 افزایش‌یافته است. انگیزه اصلی برای ورود زنان به بازار کار را در مرحله اول مسائل اقتصادی تشکیل می‌داد اما امروزه علاوه‌بر انگیزه اولیه، زنان طبقه متوسط و حتی زنان مرفه نیز نه‌ تنها برای بهبود وضعیت اقتصادی بلکه برای کسب موفقیت‌های فردی و به‌دست‌آوردن موقعیت اجتماعی مناسب و سایر امتیازاتی که اشتغال به همراه دارد، به کار در خارج از منزل تمایل دارند. 
اشتغال زنان در ایران نیز در ابتدای کار، روند صعودی داشت؛ به‌طوری‌که اشتغال 10 درصدی زنان در سال 1376 با روی‌کارآمدن دولت هفتم و هشتم به 17 درصد در سال 1384 رسیده بود. پیش‌بینی‌ها حاکی از آن بود که با روی‌کارآمدن دولت نهم این نرخ همچنان روند صعودی داشته باشد اما در دو دوره دولت نهم و دهم این روند حالت نزولی به خود گرفت و درصد اشتغال زنان به حدود هفت درصد کاهش یافت. درحال‌حاضر زنان در ایران باوجود افزایش سطح تحصیلات، جایگاه باثباتی در بازار کار ندارند. طبق سرشماری‌های مختلف به‌ویژه بعد از انقلاب و در سه دهه اخیر، زنان همواره حدود نیمی از جمعیت فعال (جمعیت10ساله و بالاتر) کشور را تشکیل داده‌اند اما سهم آنان از اشتغال برابر با مردان نبوده است. 
بااین‌حال جدید‌ترین آمار منتشر‌شده از سوی مرکز آمار ایران نشان‌دهنده آن است که هنوز اشتغال زنان رشد بالایی نداشته است. براساس نتایج منتشرشده در طرح آمارگیری نیروی کار مرکز آمار ایران در سال 1394 که به‌تازگی از سوی این مرکز منتشر شده است، نرخ مشارکت اقتصادی زنان تنها 13,3 دهم درصد است و این میزان برای مردان 63,3 دهم درصد است. این اتفاق در شرایطی که در سال 1393 نرخ مشارکت اقتصادی زنان 12 درصد بود نشان از رشد یک درصدی دارد. 
نگاهی به آمار و ارقام نشان می‌دهد؛ نرخ مشارکت زنان در سال‌های اخیر و به‌‌ویژه در دوران دولت نهم و دهم (از سال 1384 تا سال 1392)، به‌شدت کاهش‌یافته است؛ به‌طوری‌که از هر 10 زن ایرانی 9 نفر خانه‌نشین بودند. نرخ مشارکت زنان در اقتصاد ایران هرچند از سال 76 تا سال 84 (دوران دولت هفتم و هشتم) بیش از هفت درصد رشد کرده بود و به 17 درصد افزایش یافته بود اما در فاصله سال‌های 84 تا تابستان 93 (دوران دولت نهم و دهم) با کاهش حدود هفت درصدی، به 10 درصد کاهش یافته بود. به‌بیان‌دیگر، دولت نهم در حالی میراث‌دار نرخ مشارکت 17 درصدی زنان بود که این نرخ در ابتدای کار دولت هفتم حدود 10درصد‌بود. 
همچنین با روی‌کارآمدن دولت‌یازدهم از تابستان 1392 تا به امروز حدود دو درصد به اشتغال زنان در سطح کشور افزوده ‌شده است و پیش‌بینی می‌شود با ادامه این روند این نرخ در سال‌های آینده رشد قابل‌توجهی داشته باشد و مانند گذشته زنان در اقتصاد کشور نقش پررنگ‌تری ایفا کنند. روند نزولی اشتغال زنان در کشورمان در حالی اتفاق افتاده که این شاخص در اروپا همچنان به روند صعودی خود ادامه می‌دهد به‌طوری‌که کشورهایی ازجمله ترکیه برنامه‌ای با عنوان «استراتژی ملی استخدام در سال‌های 2013 تا 2023» برای افزایش فرصت‌های شغلی مناسب برای زنان دنبال می‌کنند. درحال‌حاضر ترکیه با اشتغال 29,5درصدی زنان، در بین یکی از چند کشوری قرار دارد که کم‌ترین میزان اشتغال را برای زنان دارد. این در حالی است که کشورهایی مانند یونان با 41,5 درصد، نروژ با 73,8 درصد، سوئیس با 76 درصد و ایسلند با 78,5 درصد از کل اشتغال زنان، آمار بالایی را در بین سایر کشورها به خود اختصاص داده‌اند. 
در همه این سال‌ها هم معمولا رابطه نرخ مشارکت اقتصادی زنان روندی مشابه روند این نرخ در بخش مردان داشت اما سال 92 تنها سالی بود که هرچند نرخ مشارکت مردان بهبود یافت اما این نرخ در بخش زنان همچنان روند نزولی خود را طی کرد. اما درباره وضعیت بیکاری زنان هم‌زمان با این نوسان‌ها در نرخ مشارکت می‌توان اشاره کرد که معمولا در سال‌های اخیر هنگام کاهش نرخ مشارکت اقتصادی، وضعیت بیکاری بهبودیافته است. در شش‌ساله دوره 85 تا 92 که نرخ مشارکت زنان با افت مواجه شد، در چهار سال نرخ بیکاری هم کاهش یافت و تنها در دو سال 87 و 90 نرخ بیکاری زنان رشد پیدا کرد. درواقع به نظر می‌رسد در سال‌های اخیر هربار نرخ بیکاری کاهش‌یافته هم‌زمان با کاهش نرخ مشارکت اقتصادی زنان بوده است. 
موضوع قابل‌توجه دیگر درباره نرخ بیکاری زنان این است که معمولا این نرخ بیش از دو برابر نرخ بیکاری مردان بوده است. باوجود این در آخرین آمار وضعیت بیکاری کشور این نسبت بیشتر شده و هرچند نرخ بیکاری مردان حدود هشت درصد اعلام‌شده اما این نرخ برای زنان بیش از 18 درصد ثبت‌شده است. 
علل بیکاری زنان
علل بیکاری به‌‌ویژه بیکاری زنان را باید با توجه به شرایط اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و به‌ویژه فرهنگ حاکم بر هر جامعه‌ای بررسی کرد. احساس ناامنی به‌‌ویژه در شرکت‌های خصوصی و  ساعات کاری طولانی  از عواملی هستند که نقش بسزایی در تصمیم‌گیری بانوان برای اشتغال دارند. شرایط کاری مناسب با روحیات زنان؛ نارضایتی از شغل، دستمزدهای پایین، نداشتن امنیت شغلی و  پذیرفتن‌نشدن توانمندی‌های زنان از سوی جامعه را می‌توان از علت‌های مهم بیکاری زنان دانست که این موارد همچنین موضوع اشتغال زنان در جامعه را با چالش مواجه کرده است. از راهکارهای مؤثر برای جلوگیری از بیکاری زنان و حضور پررنگ آنان در اقتصاد، می‌توان به مواردی همچون برابر دانستن حقوق مساوی زن و مرد در جامعه (به‌طور اعم) و محیط کار (به‌طور اخص)، تلاش در پاک‌سازی و سلامت محیط‌های کاری با توجه به روحیات بانوان و توجه به استعدادها و توانایی‌های فرد به‌دوراز درنظرگرفتن جنسیت، قراردادن شیفت‌های کاری و ساعات کاری کوتاه‌تر برای بانوان با توجه به نقش‌های چندگانه آنان، باور جامعه به توانمندی‌های زنان در عرصه‌های مختلف، اجرای سیاست‌های بیمه‌ای زنان در محیط کار، سیاست‌گذاری در حوزه اشتغال زنان با درنظرگرفتن ذهنیت، فعالیت، گرایش‌ها و تحولات اجتماعی حوزه زنان و افزایش مرخصی زایمان زنان با توجه به تأکید جامعه برای فرزنددارشدن اشاره‌کرد. 

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.