اپلیکیشین وقایع کانال تلگرام روزنامه ونافار
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
بازگشت هاشمی به شهر
ميرزايي‌نيکو: آقای روحانی شما 100 درصد به تفکر 24 ميليوني بدهکاريد
شفافيت پيش از اعتماد
ماجراهای روز آخر
فعال‌سازي ديپلماسي اقتصادي؛ دستور کار ظريف
پرونده پولانسکي بسته نشد
تبعات انتشار «ترنج» نامجو و منتفي‌شدن انتشار «۱۳» چاووشي
پس‌لرزه‌هاي يک جشن شخصي!
نامه حسين عليزاده به بهروز غريب‌پور درباره اسطوره و عروسک
مي‌توانيم به مسير اصلي تئاتر برگرديم
خوشرو: ايران نيروي ثبات‌ساز منطقه است
پايبندي به برجام را به آمريکا گوشزد مي‌کنيم
همگرايي تهران- آنکارا، پيامي براي کردها
نگاره
عاقبت رمانتيک بودن در عصر اينستاگرام
جمع اضداد در دنياي شواليه تاريکي
طعم خوش يک خيابان
براي بي‌گناهاني که در اين وحشت گرفتار شدند
محروميت و پلمپ باشگاه‌‌ها در انتظار طرفداران MMA
پرسپوليس به هزار و يک دليل مخالف است
ايران به قانون جديد باخت؟
اولتيماتوم به منصوريان؛ پديده را ببر، بمان
روز پرحاشيه آخوندي در مجلس
سند استراتژي صنعتي را احيا مي‌کنم
تل‌آويو مي‌خواهد پاي ايران به مناقشه کره باز شود
ظرفيت شهرک‌هاي صنعتي خالي است، دنبال ساخت شهرک جديد هستند
۵ هزار واحد صنعتي و معدني تسهيلات مي‌گيرند
توزیع هزینه ایجاد 1,3 میلیون شغل به نام یارانه به مردم
نفس تازه برای «آق‌گل»
نکند نوزاد ما جا‌به‌جا شده باشد
روی موج کودک‌آزاری
تصميم گرفتند زنان را نبينند
مهریه زنان در دوره قاجار چقدر بود؟
روزگار مهرانگيز دولتشاهي و مرضيه افخم
زنان در پستوي تاريخ؛ حاضران هميشه‌غایب
ضرورت سنجش کارآمدي در لحظات آخر
بعد تو جز «هيچ بزرگ» هيچي نيست
مجلس به تصميم و تدبير رئيس‌جمهوري اعتماد کند
بالاي 90 درصد وزراي پيشنهادي رأي مي‌آورند
اپوزيسيون دولت بودن در جمهوري‌اسلامي جايي ندارد
تاريخ جواب ادعاي شما را داده است
تغيير ذائقه مجلس در آستانه رأي اعتماد
هميشه نبايد در «شرايط حساس کنوني» ماند
برجام، مقدمه کسب منافع در چهار سال دوم است
مسجدجامعي: نجفي «زورو» نيست
شبح تغییر اقلیم و سراب خودکفایی
نگاره
پچ‌پچه‌هايي که دوباره شنيده شد
قصه رأي اعتماد ميرانوس
يک آغاز بي‌قضاوت
طبيعت بي‌جان سخن مي‌گويد
اميدي به بزرگي يک نهنگ
راه «سي» کلام شاهنامه سير فردوسي
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
چطور «زوج مخوف» به «زوج ناسازگار» تبديل شد؟
اين توهين‌ها کي تمام مي‌شود؟
سکته ناقص تيم برانکو؛ منصوريان بالاخره به دايي باخت
زيرگيري مسکن مهر از آخوندي
مولاوردي و نمايندگی نسل چهارم فعالان زن
تاريخ جواب ادعاي شما را داده است
شبح تغییر اقلیم و سراب خودکفایی
زيرگيري مسکن مهر از آخوندي
تغيير ذائقه مجلس در آستانه رأي اعتماد
برجام، مقدمه کسب منافع در چهار سال دوم است
مولاوردي و نمايندگی نسل چهارم فعالان زن
هميشه نبايد در «شرايط حساس کنوني» ماند
اپوزيسيون دولت بودن در جمهوري‌اسلامي جايي ندارد
نکند نوزاد ما جا‌به‌جا شده باشد
راه «سي» کلام شاهنامه سير فردوسي
پدر، با اره‌برقي پسر و عروسش را مثله کرد
بالاي 90 درصد وزراي پيشنهادي رأي مي‌آورند
ضرورت سنجش کارآمدي در لحظات آخر
مسکن، سوداي رونق دارد
اعلام قيمت‌هاي جديد براي محصولات پارس‌خودرو
«نوروز بَل»، جشن مردم برای زمین
کامیون ترور در اسپانیا
مجلس به تصميم و تدبير رئيس‌جمهوري اعتماد کند
مسجدجامعي: نجفي «زورو» نيست
طبيعت بي‌جان سخن مي‌گويد
سکته ناقص تيم برانکو؛ منصوريان بالاخره به دايي باخت
بعد تو جز «هيچ بزرگ» هيچي نيست
اقتصاد کشور در دستان ۳۱ مفسد
جنگ عربستان با اقليت شيعه
قصه رأي اعتماد ميرانوس
ماجراهای روز آخر
28 مرداد؛ کودتايی سیاه در قاب تاریخ
اميدي به بزرگي يک نهنگ
پچ‌پچه‌هايي که دوباره شنيده شد
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
اين توهين‌ها کي تمام مي‌شود؟
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
تل‌آويو مي‌خواهد پاي ايران به مناقشه کره باز شود
نفس تازه برای «آق‌گل»
نگاره
يک آغاز بي‌قضاوت
آمريکا به‌طور کامل به برجام پايبند نيست؟
چطور «زوج مخوف» به «زوج ناسازگار» تبديل شد؟
همگرايي تهران- آنکارا، پيامي براي کردها
پس‌لرزه‌هاي يک جشن شخصي!
بازگشت هاشمی به شهر
روی موج کودک‌آزاری
جمع اضداد در دنياي شواليه تاريکي
ايران به قانون جديد باخت؟
توزیع هزینه ایجاد 1,3 میلیون شغل به نام یارانه به مردم
مي‌توانيم به مسير اصلي تئاتر برگرديم
شفافيت پيش از اعتماد
روزگار مهرانگيز دولتشاهي و مرضيه افخم
سند استراتژي صنعتي را احيا مي‌کنم
ميرزايي‌نيکو: آقای روحانی شما 100 درصد به تفکر 24 ميليوني بدهکاريد
پايبندي به برجام را به آمريکا گوشزد مي‌کنيم
طعم خوش يک خيابان
مهریه زنان در دوره قاجار چقدر بود؟
پرسپوليس به هزار و يک دليل مخالف است
اولتيماتوم به منصوريان؛ پديده را ببر، بمان
زنان در پستوي تاريخ؛ حاضران هميشه‌غایب
روز پرحاشيه آخوندي در مجلس
۵ هزار واحد صنعتي و معدني تسهيلات مي‌گيرند
نگاره
خوشرو: ايران نيروي ثبات‌ساز منطقه است
اعتماد به وقایع
شناسه خبر: 49885 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۹/۲۵ - 01:00
پژوهش به قصدِ نتيجه دلخواه
چهره‌های فرهنگی در روز پژوهش از اهمیت این موضوع می‌گویند؛

پژوهش به قصدِ نتيجه دلخواه

 

ناصر صفاريان
مستندساز

وقتي قرار است بروي سراغ چيزي تا ته‌و‌تويش را دربياوري و بداني اصل ماجرا چه بوده و واقعيت کدام است، اولين قدم اين بوده که آماده پذيرش هر امر تازه‌اي باشي؛ يعني اعتقاد قلبي و باور ذهني‌ات به موضوع را بگذاري کنار و بي‌آنکه علاقه و سليقه را دخيل کني، بي‌تعصب پيش بروي. اين مهم‌ترين اصل است تا مانع دخالت وجودي‌ات شود در کشف واقعيت. حالا اين تحقيق مي‌تواند براي کتاب باشد يا براي فيلم مستند، فيلم داستاني، يک مقاله مختصر، يک سخنراني کوتاه يا هر چيز ديگر. وقتي قرار است تحقيق کني، بايد همه پيرايه‌هاي دل و ذهنت را بريزي بيرون. 

* * *
مطايبه‌اي هست در گفت‌و‌گوهاي روزمره اين سال‌ها که بعد از تعريف ماجرايي به قصد نظرخواهي، بي‌درنگ مي‌پرسيم: «نظر مثبتت چيست؟» يعني در‌واقع، در نظرخواستنمان، تأييد مي‌خواهيم نه نظر. اين شوخي امروزي را که بگذاريم کنار، تلخي اين روحيه هميشگي‌مان که دلمان نمي‌خواهد کسي بگويد بالاي چشممان ابرويي هم هست؛ آن‌وقت مي‌فهميم چرا اين‌‌قدر مقاومت مي‌کنيم در برابر دانستن عيب و ايرادها و حتي آگاهي به چيزي که به‌خودي‌خود اشکال نيست و فقط يافته جديدي‌ است خلاف نگاه ما. 
* * *
حالا آدمي در موقعيت پژوهشگر، مي‌ماند بين اصل واضح و مبرهن کارش و روحيه آشکار جامعه پيرامونش. امر مذهب و اعتقاد ديني که جايگاهش محفوظ و به کلي بي‌بحث ولي اگر سر و کارت بيفتد به مثلا تحقيق درباره فلان هنرمندي که جايگاه اسطوره‌اي برايش ساخته شده، يا بهمان موضوع تاريخي- اجتماعي که براي همه عزيز است، آن‌وقت بايد خودت را آماده کني براي هر مرارتي که فکرش را بکني و نکني. در چنين شرايطي، طرف مي‌شوي با مطلعاني که مي‌خواهند ضبط يا دوربينت را خاموش کني تا برايت بگويند اصل قضيه چه بوده و درخواستشان منتشرنشدن حرف و اعتقادشان است. تکه مثلا حکومت و مثلا امنيت و اين‌هاي ماجرا هم چيزي ا‌ست آن قدر اندک که انگار اصلا نيست. همه‌اش واهمه از هر موج سهمناک بي‌حرمتي فضاي مجازي و حتي مخالفت صاحب‌نظراني ا‌ست که نظرشان بر ارجحيت لاپوشاني و نگفتن است.
 اينجا کمتر کسي سرِ بي‌دردش را دستمال مي‌بندد و خودش را تابلوي هدف مي‌کند، براي ناآگاهاني که چيزي هم از موضوع نمي‌دانند اما روايت واقعي را نمي‌پسندند يا آگاهاني که اصل موضوع را به خوبي مي‌دانند ولی معتقدند هر چيزي را حتي در امر پژوهش هم نبايد گفت؛ به‌‌خاطرهمين مقاومتِ منبع و مخاطبِ پژوهش است که پژوهشگر هم اغلب با اين مقاومت همراه مي‌شود. تازه اين در مواقعي‌ است که خواستِ قبلي و قلبي پژوهشگر اين نباشد وگرنه گاهي محقق اصلا به نيتِ اعلامِ نتيجه دلخواهِ خود به پژوهش دست مي‌زند. 
اين‌گونه است که مثلا فلان بخش مهم زندگي موضوع تحقيقش را منتشر نمي‌کند و بهمان ديدار تاريخي را از روايت تاريخي‌اش کنار مي‌گذارد تا شايد در آينده اتفاقي افتد و تغييري در فرهنگ جامعه رخ دهد و بشود واقعيت ناگفته را گفت... و البته تلخي‌اش در وجود پژوهشگر ته‌نشين مي‌شود که مي‌داند اين فقط يک آرزوست و شايد در مورد برخي چيزها چنين شود ولي در مورد خيلي چيزها چنين نخواهد شد و اغلب مردم دوست ندارند کسي بيايد و به اسم واقعيت، تصوير غيرواقعي نقش‌بسته بر دل و ذهنشان را بشکند و دانسته‌هاي تحقيقش را بگذارد پيشِ روي‌شان تا بدانند و آگاه شوند. آگاهي تاوان دارد و نخستين عايدي‌اش، شکستن نقش‌بسته‌هايي بوده که يک عمر بر دل و ذهن نشسته است و... ؛ 
پس طبيعي‌ است و خيلي هم طبيعي‌ است پژوهش جايگاه درخوري نيابد و اغلب اسمي باشد و بس.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.