اپلیکیشین وقایع کانال تلگرام روزنامه ونافار
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
بازگشت هاشمی به شهر
ميرزايي‌نيکو: آقای روحانی شما 100 درصد به تفکر 24 ميليوني بدهکاريد
شفافيت پيش از اعتماد
ماجراهای روز آخر
فعال‌سازي ديپلماسي اقتصادي؛ دستور کار ظريف
پرونده پولانسکي بسته نشد
تبعات انتشار «ترنج» نامجو و منتفي‌شدن انتشار «۱۳» چاووشي
پس‌لرزه‌هاي يک جشن شخصي!
نامه حسين عليزاده به بهروز غريب‌پور درباره اسطوره و عروسک
مي‌توانيم به مسير اصلي تئاتر برگرديم
خوشرو: ايران نيروي ثبات‌ساز منطقه است
پايبندي به برجام را به آمريکا گوشزد مي‌کنيم
همگرايي تهران- آنکارا، پيامي براي کردها
نگاره
عاقبت رمانتيک بودن در عصر اينستاگرام
جمع اضداد در دنياي شواليه تاريکي
طعم خوش يک خيابان
براي بي‌گناهاني که در اين وحشت گرفتار شدند
محروميت و پلمپ باشگاه‌‌ها در انتظار طرفداران MMA
پرسپوليس به هزار و يک دليل مخالف است
ايران به قانون جديد باخت؟
اولتيماتوم به منصوريان؛ پديده را ببر، بمان
روز پرحاشيه آخوندي در مجلس
سند استراتژي صنعتي را احيا مي‌کنم
تل‌آويو مي‌خواهد پاي ايران به مناقشه کره باز شود
ظرفيت شهرک‌هاي صنعتي خالي است، دنبال ساخت شهرک جديد هستند
۵ هزار واحد صنعتي و معدني تسهيلات مي‌گيرند
توزیع هزینه ایجاد 1,3 میلیون شغل به نام یارانه به مردم
نفس تازه برای «آق‌گل»
نکند نوزاد ما جا‌به‌جا شده باشد
روی موج کودک‌آزاری
تصميم گرفتند زنان را نبينند
مهریه زنان در دوره قاجار چقدر بود؟
روزگار مهرانگيز دولتشاهي و مرضيه افخم
زنان در پستوي تاريخ؛ حاضران هميشه‌غایب
ضرورت سنجش کارآمدي در لحظات آخر
بعد تو جز «هيچ بزرگ» هيچي نيست
مجلس به تصميم و تدبير رئيس‌جمهوري اعتماد کند
بالاي 90 درصد وزراي پيشنهادي رأي مي‌آورند
اپوزيسيون دولت بودن در جمهوري‌اسلامي جايي ندارد
تاريخ جواب ادعاي شما را داده است
تغيير ذائقه مجلس در آستانه رأي اعتماد
هميشه نبايد در «شرايط حساس کنوني» ماند
برجام، مقدمه کسب منافع در چهار سال دوم است
مسجدجامعي: نجفي «زورو» نيست
شبح تغییر اقلیم و سراب خودکفایی
نگاره
پچ‌پچه‌هايي که دوباره شنيده شد
قصه رأي اعتماد ميرانوس
يک آغاز بي‌قضاوت
طبيعت بي‌جان سخن مي‌گويد
اميدي به بزرگي يک نهنگ
راه «سي» کلام شاهنامه سير فردوسي
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
چطور «زوج مخوف» به «زوج ناسازگار» تبديل شد؟
اين توهين‌ها کي تمام مي‌شود؟
سکته ناقص تيم برانکو؛ منصوريان بالاخره به دايي باخت
زيرگيري مسکن مهر از آخوندي
مولاوردي و نمايندگی نسل چهارم فعالان زن
تاريخ جواب ادعاي شما را داده است
شبح تغییر اقلیم و سراب خودکفایی
زيرگيري مسکن مهر از آخوندي
تغيير ذائقه مجلس در آستانه رأي اعتماد
برجام، مقدمه کسب منافع در چهار سال دوم است
هميشه نبايد در «شرايط حساس کنوني» ماند
مولاوردي و نمايندگی نسل چهارم فعالان زن
اپوزيسيون دولت بودن در جمهوري‌اسلامي جايي ندارد
نکند نوزاد ما جا‌به‌جا شده باشد
راه «سي» کلام شاهنامه سير فردوسي
پدر، با اره‌برقي پسر و عروسش را مثله کرد
بالاي 90 درصد وزراي پيشنهادي رأي مي‌آورند
ضرورت سنجش کارآمدي در لحظات آخر
مسکن، سوداي رونق دارد
اعلام قيمت‌هاي جديد براي محصولات پارس‌خودرو
«نوروز بَل»، جشن مردم برای زمین
کامیون ترور در اسپانیا
مجلس به تصميم و تدبير رئيس‌جمهوري اعتماد کند
مسجدجامعي: نجفي «زورو» نيست
طبيعت بي‌جان سخن مي‌گويد
سکته ناقص تيم برانکو؛ منصوريان بالاخره به دايي باخت
بعد تو جز «هيچ بزرگ» هيچي نيست
اقتصاد کشور در دستان ۳۱ مفسد
جنگ عربستان با اقليت شيعه
قصه رأي اعتماد ميرانوس
28 مرداد؛ کودتايی سیاه در قاب تاریخ
اميدي به بزرگي يک نهنگ
ماجراهای روز آخر
پچ‌پچه‌هايي که دوباره شنيده شد
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
اين توهين‌ها کي تمام مي‌شود؟
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
تل‌آويو مي‌خواهد پاي ايران به مناقشه کره باز شود
نفس تازه برای «آق‌گل»
نگاره
يک آغاز بي‌قضاوت
آمريکا به‌طور کامل به برجام پايبند نيست؟
چطور «زوج مخوف» به «زوج ناسازگار» تبديل شد؟
پس‌لرزه‌هاي يک جشن شخصي!
همگرايي تهران- آنکارا، پيامي براي کردها
بازگشت هاشمی به شهر
روی موج کودک‌آزاری
جمع اضداد در دنياي شواليه تاريکي
توزیع هزینه ایجاد 1,3 میلیون شغل به نام یارانه به مردم
ايران به قانون جديد باخت؟
شفافيت پيش از اعتماد
مي‌توانيم به مسير اصلي تئاتر برگرديم
پايبندي به برجام را به آمريکا گوشزد مي‌کنيم
ميرزايي‌نيکو: آقای روحانی شما 100 درصد به تفکر 24 ميليوني بدهکاريد
سند استراتژي صنعتي را احيا مي‌کنم
روزگار مهرانگيز دولتشاهي و مرضيه افخم
پرسپوليس به هزار و يک دليل مخالف است
اولتيماتوم به منصوريان؛ پديده را ببر، بمان
طعم خوش يک خيابان
زنان در پستوي تاريخ؛ حاضران هميشه‌غایب
نگاره
خوشرو: ايران نيروي ثبات‌ساز منطقه است
فعال‌سازي ديپلماسي اقتصادي؛ دستور کار ظريف
مهریه زنان در دوره قاجار چقدر بود؟
روز پرحاشيه آخوندي در مجلس
اعتماد به وقایع
شناسه خبر: 50022 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۱۰/۱ - 01:00
عبور تئاتري‌ها از خط ميليارد
تحقق آرزويي که چند سالي است براي سينمايي‌ها عادي شده است؛

عبور تئاتري‌ها از خط ميليارد

وقايع‌اتفاقيه: «ميليارد» تا چند سال پيش، عدد بزرگي در فروش هر محصولي بود. اصلا آدمي را که خيلي پولدار بود در فرهنگ عامه «ميلياردر» مي‌گفتند. ميلياردرهاي زيادي را تا چند سال پيش، نمي‌شد سراغ گرفت اما در اين چند سال اخير به‌دلیل نوسان‌هاي اقتصادي در عرصه‌هاي مختلف ميلياردرها زياد شده‌اند و محصولات ميلياردي هم تعدادشان آن‌قدر زياد است که ديگر نمي‌شود با انگشت‌هاي دو دست آنها را شمرد.
اين ماجرا به عرصه فرهنگ‌وهنر هم تسري يافته و سينماي ايران چند سالي است فيلم‌هايش ميلياردي مي‌فروشند و هنرهاي تجسمي هم در حراج‌هاي مختلف اين رقم را تجربه کرده است. در سينماي ايران که صنعتي‌تر از بقيه هنرها بود، رسيدن به اين رقم تا سال 85 زمان برد. 
آتش‌بس؛ اولين فيلم ميلياردي سينماي ايران
«آتش‌بس»، دومين فيلم کمدي تهمينه ميلاني پس از فيلم «ديگه چه خبر؟» نخستين فيلم ميلياردي ايران و پرفروش‌ترين فيلم، سال 85 شد. فروش يک ميليارد و 500 ميليون توماني این فیلم فاصله زيادي با ديگر فيلم‌هاي اکران‌شده در آن سال داشت. 
«آتش‌بس» توانست رکورد پرفروش‌ترين فيلم (بعد از انقلاب) سينماي ايران را که در اختيار «مارمولک» بود، بشکند و در سه ماه بيش از يک ميليارد تومان فروش کند؛ فروشي که براي سينماگران ايراني در آن سال، رقمي باورنکردني و رؤيايي به نظر مي‌رسيد؛ البته اين فيلم بعدها در امارات‌متحده عربي، کانادا و آمريکا هم به نمايش درآمد و فروش خوبي را نصيب بخش خصوصي کرد. 
تهمينه ميلاني در گفت‌وگويي درباره اين فيلم گفت: «هر فيلمي يک مفهوم دارد؛ مفهوم اين فيلم «کودک درون» بود.
من يک زوج زيبا، ثروتمند و تحصيلکرده با يک زندگي عالي و اتومبيل‌هاي آخرين مدل را انتخاب کردم که با هم مشکل دارند و خواستم نشان دهم که چرا آنها با هم مشکل دارند.
اين طبقه و تيپي که من انتخاب کردم، بهتر مي‌توانست لجبازي‌هاي کودک درون را منتقل کند. هميشه درباره طبقه متوسط، فيلم ساخته‌ام و اين اولين‌بار بود که درباره طبقه مرفه، فيلم مي‌ساختم.»
پرفروش‌ترين تئاتر تاريخ هنرهاي نمايشي ايران:
2 ميليارد تومان

بعد از سال‌ها، خبرهاي خوبي از جدي‌ترين هنر نمايشي ايران، تئاتر به گوش مي‌رسد. اينکه تئاترهايي روي صحنه مي‌رود که ميلياردي مي‌فروشند؛ ميليارد براي تئاتر يعني هر شب با سالن پر از تماشاچي مواجه بشوي. اين اتفاق درحال‌حاضر براي تئاتر «مي‌سي‌سي‌پي نشسته مي‌ميرد» افتاده است. اين تئاتر از 25 مهر در تالار وحدت به‌روي صحنه رفت و تا ديروز که روز آخر اجرايش بود به دوميليارد تومان فروش رسيد؛ تئاتري که اداي دين تئاتر ايران بود به سينماي کلاسيک آمريکا، با قصه‌اي که حضور سيامک صفري در آن به‌شدت به چشم مي‌آمد. 
کارهاي ميلياردي تئاتر ايران
پيش از «مي‌سي‌سي‌پي نشسته مي‌ميرد» کارهاي ديگري هم طعم ميلياردی‌شدن را چشيدند. يکي از اين کارها، «کالیگولا» به کارگرداني همايون غني‌زاده بود که توانست از يک ميليارد تومان عبور کند. اين نمايش شهريور و مهر سال گذشته در تماشاخانه ايرانشهر توانست به اين رقم دست پيدا کند. دلايل اين استقبال البته کاملا مشخص است. «کاليگولا» نمايشنامه‌اي آشنا و محبوب بوده و قصه‌اي دارد در عين پيچيدگي‌هاي رواني و انسان‌شناختي، ساده و سرگرم‌کننده است؛ يک تراژدي جذاب، ساده و روان. از آن‌گونه نمايشنامه‌ها که هر بار به صحنه برود، تئاتردوست‌ها را قلقلک مي‌دهد که به تماشايش بنشينند و اين علاقه‌مندي، در جامعه تراژدي‌دوست ما بيشتر است. 
اين اولين علت و بي‌شک از اساسي‌ترين علل محبوبيت «کاليگولا» است که شامل حال «کاليگولا»ی غني‌زاده نيز شد. سابقه‌اي که غني‌زاده در ساير آثارش داشته و در ذهن مخاطب باقي مانده، گونه‌اي نوآوري و نگاه بديع به پديده‌هاي تئاتري است؛ اين يعني تماشاچي تئاتر مي‌تواند به علاقه‌اش به «کاليگولا»ی کامو، شوق ديدن تجربه‌ها و صحنه‌هاي بديع و نوآورانه از اين نمايشنامه را در اجراي غني‌زاده بيفزايد. 
يک نمايشنامه محبوب به اضافه اطمينان به ديدن يک اجراي متفاوت، همراه با نوآوري‌هايي که تاکنون در تئاتر ايران ديده نشده است؛ اينها در کنار هم حتما مخاطب را در ۱۰ روز اول به سالن نمايش مي‌کشاند و سالن را پر مي‌کند. 
تئاتر‌هاي ديگر ميلياردي
يکي ديگر از تئاتر‌هايي که از مرز يک ميليارد تومان فروش عبور کرد، تئاتر «باغ آلبالو» به کارگرداني آتيلا پسياني بود. نمايش «باغ آلبالو» سال گذشته در سالن چارسو به‌روي صحنه رفت و تا 6آذر، تعداد 36 اجرا براي هفت هزار و 613 تماشاگر داشت. براي اين نمايش 6 هزار و 14 بليت تمام‌بها، 237 بليت نيم‌بها و هزار و 362 بليت مهمان ارائه شده که رقم فروش آن را به یک ميليارد و 226 میليون و 500 هزار ريال رسانده است. گنجايش سالن چارسوي مجموعه تئاتر شهر براي اين نمايش 216 صندلي است. 
نمايش «سردار» به کارگرداني نادر برهاني‌مرند تا 21 آبان 95 در سالن اصلي تئاتر شهر با 35 اجرا، 9 هزار و 875 تماشاگر داشته که فروش آن مبلغي معادل يک ميليارد و 116 ميليون و 155 هزار ريال اعلام شده است. همچنين نمايش «مضحکه شبيه قتل» به کارگرداني حسين کياني که در سالن اصلي مجموعه تئاتر شهر به‌روي صحنه رفت تا ۱۸ مهر سال گذشته با ۲۶ اجرا، هشت هزار و ۳۰۲ تماشاگر داشت. اين سالن که ظرفيت آن ۵۷۹ تماشاگر است تا تاريخ يادشده چهار هزار و ۷۱۴ بليت تمام‌بها، ۱۵۷ بلیت نيم‌بها، ۹۹۷ بليت با تخفيف فروخت و دو هزار و ۱۶۴ مهمان داشت که به فروش یک ميليارد و ۱۱۸ ميليون و ۲۰ هزار ريال رسيده است. 
***
با تمام اين اوصاف، هنوز زمان زيادي باقي مانده است تا هنرهاي نمايشي ايران به قوام و دوام برسد و پاي ثابت پيدا کند. اين رقم‌ها گرچه اميدوارکننده است اما بايد منتظر ماند و ديد که مي‌شود اين روند را با نيروهاي جوان تئاتري ادامه داد يا دوباره با رکود تئاتر مواجه خواهيم شد و منتظر يک تئاتر ميلياردي ديگر مي‌مانيم. 

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.