کانال تلگرام روزنامه جامعه پویا طراحی سایت
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
برجام، هديه‌اي براي نسل آينده
روحاني هسته‌اي
«برجام» کام ايرانيان را شيرين مي‌‌کند؟
برجام و صف‌بندی جدید سیاسی
هاشمی اپوزیسیون نبود؛ رکن انقلاب بود
برجام؛ روي خوش‌ جهان
روابط ايران و عربستان به کدام سو مي‌رود؟
ابراهيم جعفري: حامل پيام‌هاي شفاهي ميان ايران و عربستان بوده‌ام
گوچي آقاي گل در مسير تاريخ‌سازي
زبان بدن جباروف در جلسه با استقلالي‌ها
طارمي و مسلمان در سالن واليبال
هاشمي با تهديد و بدهي، از تيراندازي رفت
دوستي با پسر رئيس، ناجي معروف مي‌شود؟
700 هزار ميليارد تومان بدهي
مسکن مهر، مسکن اجتماعي شد
وابستگي ۸۹ درصد بنگاه‌ها به بانک‌ها
گوشه‌ای از دستاوردهای اقتصادی برجام
«مَن‌مَن»‌کردن‌ها، دستاوردهاي برجام را از بين مي‌برد
کسي چوب‌خط شهرداري را نمي‌شمارد
تهران، تهويه هواي خود را از دست داده است
مرهمي بر زخم‌هاي طرح تحول نظام سلامت
مشی نامعلوم، پیگیری ناکافی
وقایع یومیه
صداي خيال‌نگار در روزگار اسمارت‌فون
ابريشم‌بافان در پيله
دنياي تصوير جديد با پرونده «نارکوها»
مايکل مور و شماري از هاليوودي‌ها در صف راهپيمايي عليه ترامپ
حامد همايون، سفير مبارزه با سرطان شد
جلوه‌هاي ويژه «آباجان» کامل مي‌شود
مفهوم جديد اعتراض!
وقتي ناخودآگاه، آن را برمي‌داري
فرصت تازه برای جوانان
نگاه بخشنامه‌ای برای حل مسئله طلاق
اخطار درست نماينده مجلس براي مهار عملکرد جزيره‌اي در کاهش آسيب‌ها
حيوانات تالاب گاوخوني، اسير دست شکارچيان
سومين عامل مرگ‌ومير در کشور
قبرس در سوداي وحدت
نامه پناهنده فلسطيني به پناهنده سوري
ايران، برنده و عربستان، بازنده جنگ‌هاي خاورميانه
آن روزها، غذا هم خوشمزه‌تر بود
شاه ايران اوقاتش را چگونه سپري مي‌کرد
قهوه، چای، سماور و حمام برنجی
«ماست مختارالسلطنه‌س، مي‌بيني ماسته، مي‌خري دوغه، مي‌خوري آبه!»
عدسي‌فروشي
لبوفروشي
فساد اداری
پيش‌بيني اقتصاد ايران: بيم‌ها و ترديدها
انتظار براي آب‌شدن يخ‌ها بين ايران و اعراب
هاشمي در حيات و ممات، مظلوم بود
چرا سياست‌هاي اقتصادي به ضد خود تبديل شد؟
تقابل تندروها و عراقچي در قاب تلويزيون
رئیس جمهور زن؛ آری یا نه؟
انتخابي سخت براي جايگزين آيت‌الله هاشمي‌رفسنجاني
اصول‌گرايان ديگر پيروز انتخابات رياست‌جمهوري نخواهند شد
هاشمي‌رفسنجاني، طراح منطقه‌گرايي متوازن بود
نشست آستانه، بحران سوريه را حل مي‌کند؟
شانتاژ ترامپیون عليه برجام
رحماني: پولي که از استقلال گرفتم زهرمارم شد
حاج‌محمدي: نيمکت‌نشيني‌ام فني نيست
قرارداد جپاروف و استقلال 800 هزار دلار است؟
سردار فراجناحي
هاشمي در حيات و ممات، مظلوم بود
فحاشي‌هاي سعيد معروف پاياني ندارد؟
«مردمصلحت»که می‌شود
فرماندار دزفول: پرونده اخلاقي داشته‌اند
انتخابي سخت براي جايگزين آيت‌الله هاشمي‌رفسنجاني
رئیس جمهور زن؛ آری یا نه؟
گوچي آقاي گل در مسير تاريخ‌سازي
مربای تلخ مسکن
هزينه ساخت بزرگراه صدر، ناگهان سه‌برابر شد
اصول‌گرايان ديگر پيروز انتخابات رياست‌جمهوري نخواهند شد
تقابل تندروها و عراقچي در قاب تلويزيون
چرا 12 سال پيش نمي‌گفتيد هاشمي يار انقلاب و رهبري‌ است؟
هويتي پشت قاب شهر
هاشمی اپوزیسیون نبود؛ رکن انقلاب بود
تالاب‌ها احيا مي‌شوند، جنگل‌ها نفس مي‌کشند
مجمع گره‌گشايي از مشکلات نظام
سينماي پوست‌کنده با طعم گيلاس
آن روزها، غذا هم خوشمزه‌تر بود
نگاه بخشنامه‌ای برای حل مسئله طلاق
تمجيد فراستي از فيلم «لاک قرمز»
۱۰۰ دستاورد برجام از زبان «حميد بعيدي‌نژاد»
دلبسته اين آب و خاکم؛ ويرانش نکنيد
محیط زیست براي کسي مهم نيست
سلفی با آنچه ندیده‌بودیم
پل تاريخي ۱۷۰۰‌ساله دزفول در آستانه مرگ
برجام؛ روي خوش‌ جهان
پيش‌بيني اقتصاد ايران: بيم‌ها و ترديدها
زندگي و کار در سايه آرزوهاي محال
کيک‌ زنگ تفريح براي صميميت در بزرگسالي
ژیوان گاسپاریان، ساری‌گلین و خاطره حسین‌علیزاده
دوستي با پسر رئيس، ناجي معروف مي‌شود؟
شانتاژ ترامپیون عليه برجام
انتظار براي آب‌شدن يخ‌ها بين ايران و اعراب
جهانگیری: امور جامعه بدون زنان قابل رفع‌و رجوع نیست
«مادرکشي»، کشتار آب است
فقر حرکتي دختران از حضورشان در ورزشگاه‌ها مهم‌تر است
نشست آستانه، بحران سوريه را حل مي‌کند؟
در فصلِ بد اکران، فيلم‌ها خوب مي‌فروشند
مفهوم جديد اعتراض!
سومين عامل مرگ‌ومير در کشور
کسي چوب‌خط شهرداري را نمي‌شمارد
گوشه‌ای از دستاوردهای اقتصادی برجام
مشی نامعلوم، پیگیری ناکافی
روابط ايران و عربستان به کدام سو مي‌رود؟
نفوذ ايران در سوريه بيشتر از روسيه است
روحاني هسته‌اي
صداي خيال‌نگار در روزگار اسمارت‌فون
«مَن‌مَن»‌کردن‌ها، دستاوردهاي برجام را از بين مي‌برد
وقتي ناخودآگاه، آن را برمي‌داري
تماشاي اعدام از سکو‌هاي استاديوم
فقدان ميانجيگر اصلاحات
چرا سياست‌هاي اقتصادي به ضد خود تبديل شد؟
«ماست مختارالسلطنه‌س، مي‌بيني ماسته، مي‌خري دوغه، مي‌خوري آبه!»
«برجام» کام ايرانيان را شيرين مي‌‌کند؟
حل بحران سوريه، کليد مشکلات خاورميانه
سنگيني تورم تک‌رقمي در سبد خريد مردم
هانيبال قذافي: جلود، امام موسي‌صدر را ربود، نه پدرم
از کتاب دوري کنيد
قرارداد جپاروف و استقلال 800 هزار دلار است؟
شناسه خبر: 50379 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۱۰/۱۳ - 01:00
مطمئنيم که تعريف يک جشنواره فيلم را مي‌دانيم؟!
در باب نمايش فيلم‌هاي دوره 35 فيلم فجر در تمام استان‌هاي کشور؛

مطمئنيم که تعريف يک جشنواره فيلم را مي‌دانيم؟!

عليرضا مجمع: چند روز قبل بود که خبر رسيد، دبير جشنواره فيلم فجر با تمام استان‌هاي کشور توافق کرده است که اين دوره، همزمان با محل اصلي برگزاري جشنواره يعني تهران، در مراکز استان‌ها هم به‌روي پرده برود. ديروز هم رئيس سازمان سينمايي اين خبر را تأييد کرد و تأکيدش روي اين جملات بود: «از جمله مهم‌ترين مطالبات و خواسته‌هاي استان‌هاي کشور اين است که در مهم‌ترين رويداد فرهنگي کشور که در دهه مبارک فجر برگزار مي‌شود، سهيم باشند. برايم جاي خوشحالي است که در سال اول دولت تدبير و اميد جشنواره فجر را در 30 نقطه کشور برگزار کردیم و امسال هم در سال پاياني اين دولت، افتخار اين را داريم که جشنواره فيلم فجر را همزمان در تمام استان‌ها برگزار کنيم. اميدوارم که امسال جشنواره فيلم فجر، جشن باشکوه سينمايي برای مردم ايران باشد.»
به عباراتی مانند «مهم‌ترين مطالبات و خواسته‌هاي استان‌هاي کشور» و «افتخار اين را داريم که جشنواره فيلم فجر را همزمان در تمام استان‌ها برگزار کنيم»، دقت کنيد؛ يک جاي کار را احتمالا داريم اشتباه مي‌رويم. رئيس فرنگ‌ديده و فرانسه درس‌خوانده ما احتمالا مي‌داند همان فستيوال کن که تقريبا به شکل ترجيع‌بند در جملات مثالي‌اش از يک جشنواره استاندارد از آن خرج مي‌کند، از يک شهر ساحلي يک‌سوم تهران، تمام دنيا را تحت‌تأثير قرار مي‌دهد. کن در شهر نانت (که جشنواره سه قاره‌اش مشهور است) نمايش فيلم ندارد. نانت يک شهر ديگر است و کن، جایي ديگر. باز هم مثل سال‌هاي گذشته روي اين نکته بايد تأکيد شود که تعريف يک جشنواره فيلم چيست. جشنواره فيلم، عبارت است از نمايش تعدادي فيلم در مکاني مشخص و در تاريخي مشخص. هر کس هم مي‌خواهد از برنامه‌هاي يک جشنواره فيلم استفاده کند، به شهر مورد نظر در آن تاريخ مشخص مي‌آيد و فيلم‌ها را مي‌بيند. مردمي که نمي‌آيند هم در اکران عمومي به ديدن فيلم‌ها مي‌روند؛ اين تعريف بسيار ساده يک جشنواره استاندارد سينمايي است. مگر اينکه بخواهيم شو برگزار کرده و براي خودمان رزومه‌سازي کنيم و بودجه بگيريم. در اين صورت، در همه استان‌ها که هيچ، در کشورهاي ديگر هم مي‌شود يک جشنواره فيلم را همزمان با محل اصلي، برگزار کرد. اينکه مهم‌ترين مطالبه استان‌ها، نمايش فيلم‌هاي جشنواره در شهرهاي آنهاست، اصلا اهميتي ندارد. استان‌هاي کشور مي‌توانند تشويق شوند که در اکران عمومي به ديدن فيلم‌ها بروند و به چرخه صنعتي سينما احترام بگذارند. افتخاري هم که آقاي ايوبي از نمايش فيلم‌ها در همه استان‌هاي کشور براي خود احساس مي‌کنند، ما را به شک مي‌اندازد که شايد ايشان تعريف جشن را با جشنواره اشتباه گرفته‌اند؛ البته پايان گفت‌وگويشان مشخص مي‌کند که آگاهانه دارند اين اشتباه را مرتکب مي‌شوند؛ با اين جمله: «اميدوارم که امسال جشنواره فيلم فجر، جشن باشکوه سينمايي مردم ايران باشد.» پس تکليف ما روشن است با پديده‌اي که قرار است جشن باشد، نه جشنواره.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.