اپلیکیشین وقایع کانال تلگرام روزنامه ونافار
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
سرلشکر جعفري: دولت بدون تفنگ تسليم خواهد شد
هتاکان به رئيس‌جمهوري، عضو ستاد انتخاباتي کدام جناح هستند
مدح تفرقه
بحران تهران- رياض برنده ندارد
روايت شمخاني از نحوه تصميم‌گيري براي حمله موشکي به داعش
نقد ديپلماسي به عقلانيت نياز دارد
آتش به اختيار يعني کار فرهنگي خودجوش و تميز، نه بي‌قانوني
انتقام از رأي مردم يا دلواپسي پساانتخاباتي؟
مذاکره، اساس سياست خارجي ایران است
شايعه حذف فلسطين از کتب درسي
نظم جنسيتي، زنان را فرودست مي‌خواهد
خودسوزي با گوگرد 20 تا 100 کارگر را مصدوم کرد!
دیار رستم درگیر با دیو کم‌آبی
ارزشیابی دانشجو، تنها ابزار نظارت بر استادان
جدال هميشگي درختان با اره و آتش
اراده تک‌نرخي‌شدن ارز وجود ندارد
نئوليبراليسم اقتصادي با طعم سعودي
نشانه‌هاي رونق
بازگشت تورم دورقمي
آمريکاي لاتين از سياست ترامپ ناراضي است
آمريکاي لاتين از سياست ترامپ ناراضي است
اين بچه از پس اين شغل برمي‌آيد؟
بي‌توجهي جهان اسلام به فراخوان سعودي
آمريکايي‌ها چاره‌اي جز حمايت از کردهاي سوريه ندارند
فصل سخت عليپور؛ مبارزه مي‌کند يا مي‌رود؟
جذب ستاره زامبيا؛ مأموريت غير‌ممکن استقلال
«وحيد» ما را نگران نمي‌‌کند
نقره هادي‌پور، برنز حجي‌زواره و حذف ناباورانه عاشورزاده
رضاييان در استقلال، دژاگه در پرسپوليس
نگاره
نويسندگان مشهور از جين آستين مي‌گويند
هري ‌پاتر طوفان به راه انداخت
قلعه‌اي براي خنده‌هاي گمشده دوما
بحراني که به جرم بدل مي‌شود
اینها را ول کنيم به درد خودشان بميرند
فيلم کوتاه ايراني در مسير اسکار 2018
«76 دقيقه و 15 ثانيه با کيارستمي» در آمريکا
پخش «پرستاران» از نيمه تير
حسين عليزاده زمستان کنسرت مي‌دهد
رگ خواب تماشاگر دست ستاره‌ها
صحنه دست ستاره‌هاي سينما
اينها مرگ نيست، نفله‌شدن است
محکومیت عملیات تروریستی تهران و کابل
شأن نزول و نزول شأن رياست‌جمهوري
از معدن تا روز قدس
توسعه روابط بانکي تضمين مي‌شود
اصول‌گرايان با جريان‌هاي افراطي مرزبندي کنند
رأي، رأي شوراي‌عالي بود
تعليق يک‌ساله محدوديت‌ها کافي نيست
تعليق محدوديت‌هاي FATF، فرصتي براي ارتقاي روابط بانکي جهاني
بلیت ایران برد
تعيين تکليف سپرده‌ها تا سقف 50 ميليون تومان
ممنوعيت برگزاري کنسرت‌هاي مجيد درخشاني در شهرستان‌ها برداشته شد
کورش اسدي درگذشت
شیر خود تناولی است
وودي آلن رياست‌جمهوري ترامپ را دوران هرج‌ومرج خواند
پاهاي مشهورترين دوتارنواز خراسان از کار افتاد
زنگ اميد: ما هنوز زنده‌ايم!
دنيايشان زيباست
۲۵۶ ميليون زن بيوه در دنيا
رضاييان در استقلال، دژاگه در پرسپوليس
روايت شمخاني از نحوه تصميم‌گيري براي حمله موشکي به داعش
ارزشیابی دانشجو، تنها ابزار نظارت بر استادان
اينها مرگ نيست، نفله‌شدن است
انتقام از رأي مردم يا دلواپسي پساانتخاباتي؟
جدال هميشگي درختان با اره و آتش
مذاکره، اساس سياست خارجي ایران است
دیار رستم درگیر با دیو کم‌آبی
صحنه دست ستاره‌هاي سينما
اینها را ول کنيم به درد خودشان بميرند
بحراني که به جرم بدل مي‌شود
هري ‌پاتر طوفان به راه انداخت
مدح تفرقه
هتاکان به رئيس‌جمهوري، عضو ستاد انتخاباتي کدام جناح هستند
نئوليبراليسم اقتصادي با طعم سعودي
اراده تک‌نرخي‌شدن ارز وجود ندارد
خودسوزي با گوگرد 20 تا 100 کارگر را مصدوم کرد!
آتش به اختيار يعني کار فرهنگي خودجوش و تميز، نه بي‌قانوني
بحران تهران- رياض برنده ندارد
نظم جنسيتي، زنان را فرودست مي‌خواهد
بازگشت تورم دورقمي
نقد ديپلماسي به عقلانيت نياز دارد
نشانه‌هاي رونق
اين بچه از پس اين شغل برمي‌آيد؟
آمريکايي‌ها چاره‌اي جز حمايت از کردهاي سوريه ندارند
سرلشکر جعفري: دولت بدون تفنگ تسليم خواهد شد
قلعه‌اي براي خنده‌هاي گمشده دوما
نگاره
رگ خواب تماشاگر دست ستاره‌ها
بي‌توجهي جهان اسلام به فراخوان سعودي
نقره هادي‌پور، برنز حجي‌زواره و حذف ناباورانه عاشورزاده
آمريکاي لاتين از سياست ترامپ ناراضي است
آمريکاي لاتين از سياست ترامپ ناراضي است
شايعه حذف فلسطين از کتب درسي
پخش «پرستاران» از نيمه تير
حسين عليزاده زمستان کنسرت مي‌دهد
جذب ستاره زامبيا؛ مأموريت غير‌ممکن استقلال
فصل سخت عليپور؛ مبارزه مي‌کند يا مي‌رود؟
«وحيد» ما را نگران نمي‌‌کند
«76 دقيقه و 15 ثانيه با کيارستمي» در آمريکا
فيلم کوتاه ايراني در مسير اسکار 2018
نويسندگان مشهور از جين آستين مي‌گويند
شناسه خبر: 50610 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۱۰/۲۰ - 01:00
لشکر يک نفره
کيانوش عياري مميزي غير‌ضروري را به چالش کشيده است

لشکر يک نفره

وقايع‌اتفاقيه: کيانوش عياري؛ اين نامي است که اين روزها زياد شنيده مي‌شود. فيلمساز محجوب و شريف سينماي ايران، ديگر انگار خيلي تمايل ندارد که سرش را به زير بيندازد و درگير حاشيه‌ها نشود. جدي‌ترين حاشيه جشنواره فيلم فجر امسال تا قبل از برگزاري متعلق به او است. مرد جنوبي و دروازه‌بان تيم نيروي اهواز، حالا انگار مي‌خواهد تعاريف مميزي را در سينماي ايران به چالش بکشد؛ تعاريفي که خيلي هم مشخص نيست و هر مديري که مي‌آيد، سيستم خودش را بنا مي‌کند و هر سيستمي هم بنا بر سليقه شخصي‌اش مميزي جديدي براي اين سينما وضع مي‌کند. درباره «کاناپه» فيلم جديد کيانوش عياري؛ وضعيت به شکلي است که دبير محافظه‌کار جشنواره هم عنان ماجرا از دستش خارج شده و کار را به مراجع بالاتر حواله داده است؛ البته از محمد حيدري نمي‌شود انتظار زيادي داشت. باتجربه‌هاي سينما هم در حل اين مسئله شايد کم بياورند، چه برسد به دبيري که احتمالا اين دوره، آخرين تجربه مديريتي‌اش در برگزاري يک جشنواره سينمايي در تاريخ سينماي ايران است. هر چه هست کيانوش عياري، اعتقادي به جنجال ندارد. همه‌چيز را با ديالوگ مي‌خواهد پيش ببرد. پيش‌ازاين، در ماجراي فيلم قبلي‌اش؛ «خانه پدري» هم همين رويه را پيش گرفت. 
«خانه پدري»؛ مميزي مضموني و شکلي سليقه‌اي
«خانه پدري» را به‌خاطر فقط يک صحنه‌اش- فقط و تنها فقط يک صحنه- از پرده پايين کشيدند و به نمايشش پايان دادند؛ صحنه‌اي که دختر، به‌وسیله پدر و برادرش در زيرزمين خانه به شکل فجيعي کشته شده و در همان زير‌زمين «چال» مي‌شود. مميزان گفتند اين صحنه خشن بايد از فيلم دربيايد اما کيانوش عياري، مسئله فرمي فيلمش را به وجود اين صحنه وصل کرد و آن را از فيلم درنياورد. عياري درست مي‌گفت. ميزانسن اين صحنه خشن باعث مي‌شد تماشاگر تا انتها پيگير سرنوشت پدر و برادر باشد. نبود اين صحنه، آن تأثيري را که فيلم بايد روي تماشاگر بگذارد، نمي‌گذاشت. عياري با صبروحوصله فراوان فقط ديالوگ برقرار مي‌کرد و انتظار داشت از دل اين جلسات و ديالوگ‌ها خروجي قابل‌توجهي برايش بيرون بيايد. خروجي قابل‌توجه يعني فقط نمايش فيلم در اکران عمومي؛ همين اما هر چه جلسه برگزار شد، هيچ خروجي‌اي از آن بيرون نيامد؛ مگر يک روز نمايش فيلم. بعد از آن، فيلم از پرده پايين کشيده شد و هيچ‌کس هم پاي فيلم نايستاد. «خانه پدري»، احتمالا براي هميشه به بايگاني سپرده شد اما ثمره‌اش براي فيلمساز نجيب ما، جسارتي بود که در فيلم بعدي‌اش به کار آمد. 
«کاناپه»؛ مميزي از جنسي ديگر
هنوز «کاناپه» را کسي نديده است، يا اگر هم ديده شده، تعداد کمي ديده‌اند. تا همين‌جا و بعد از اعلام فيلم‌هاي بخش مسابقه سي‌وپنجمين جشنواره فيلم فجر، بيشترين حرفي که زده شده از «کاناپه» بوده و مميزي‌اي که برايش ايجاد شده است. مميزي اين فيلم چيست؟ ظاهرا عياري، در فضاهاي داخلي، خانم‌هاي بازيگر فيلمش را با کلاه‌گيس نمايش داده است و همين ماجرا، باعث شده دبير و مديران جشنواره 35، دست و پايشان را گم کرده و هول شوند و ساده‌ترين راه را براي اين مسئله انتخاب کنند: حذف. اين شکل عافيت‌طلبي براي مديراني که ديپلماسي ديالوگ را در مسيرشان تعريف کرده‌اند، اندکي بعيد مي‌نمايد. دستيار عياري؛ شبنم عرفي‌نژاد به اين ماجرا واکنش جالبي نشان داده است: «در زمان و مکان جالبي زندگي مي‌کنيم؛ فيلم سينمايي «کاناپه»، آخرين ساخته کيانوش عياري، به بخش مسابقه راه پيدا نکرد؛ به‌دليل شباهت به آثار تلويزيونی... خنده‌دار است. کيانوش عياري، معني سينماست و آثارش همه مورد تمجيد و تأييد بزرگان سينما بوده. وقتي سينماي ايران در ملودرام‌هاي تهوع‌آور غوطه مي‌خورد، عياري با «آن سوي آتش» در جشنواره‌هاي معتبر دنيا مي‌گشت و نام سينماي ايران را بر زبان‌ها مي‌انداخت. وقتي تلويزيون با سريال‌هاي بي‌سروته راه را براي شبکه‌هاي فارسي‌وان و جم باز مي‌کرد، عياري با «روزگار قريب» فصل جديدي در تلويزيون آغاز کرد و حالا فيلم «کاناپه» که به‌شدت فيلم شريف، ساده و داراي زبان سينمايي بسيار درستي است، از ديد دوستان هيأت انتخاب، تلويزيوني است. اما دليل اين نيست؛ دليل رد فيلم، همان استفاده از پوستيژ بر سر بازيگران زن فيلم است که در صحنه‌هاي داخلي و مقابل محارم، روسري بر سر ندارند؛ بازيگران شجاعي که موي خود را از ته تراشيده و کلاه‌گيس بر سر گذاشته‌اند و هيچ کجاي فيلم اثري از بدحجابي ديده نمي‌شود. بياييد شجاع باشيم، همان‌طور که کيانوش عياري شجاعانه ايستاد و با جيب خالي با عوامل حرفه‌اي سينما فيلمش را ساخت تا سينماي ايران باز هم حرفي براي گفتن در سينماي دنيا داشته باشد. استاد، من سر تعظيم در مقابل شهامت و سادگي‌ات فرود مي‌آورم. به‌عنوان مهره‌اي کوچک در اين فيلم، به تمام دوستاني که سه ماه صادقانه و عاشقانه کار کردند، خسته نباشيد مي‌گويم و همانا خداوند بر همه چيز آگاه است.» عکس‌العمل خود عياري به اين ماجرا بانمک‌تر است، انگار نه انگار کل موجوديت يک جشنواره را به چالش کشيده است: «من از ابتدا مي‌دانستم که اين فيلم براي بخش جايزه انتخاب نخواهد شد زيرا بازيگران خانم ما در آن روسري به سر ندارند. در «کاناپه»، 6 بازيگر خانم ايفاي نقش کرده‌اند که همه آنها موهايشان را با نمره چهار کوتاه کردند. تمام سکانس‌هاي فيلم، اين خانم‌ها با کلاه‌گيس هستند و پوشش خاصي ندارند. از ابتدا براي من روشن بود و مي‌دانستم که دوستان اين فيلم را کنار مي‌گذارند؛ يعني به‌شخصه اين موضوع را مي‌دانستم و با اين علم، فيلم را ساختم. هيچ اعتراضي ندارم بلکه منتظرم آنها به من اعتراض کنند که چرا اين بازيگران خانم را بدون روسري جلوي دوربين فرستادي!»
عياري نکته‌اي را هم به اين حرف‌هايش اضافه کرد که نشان مي‌دهد با تجربه فيلمسازي‌اش در آستانه پيري، راه تعريف‌شده‌اي براي خود دارد: «زحماتي که کشيده‌ام، برايم اهميتي ندارد. اين تصميم را گرفته بودم و پاي آن خواهم ايستاد. ديگر هيچ فيلم سينمايي‌ای نمي‌سازم که خانم‌ها در آن روسري به سر داشته باشند، چه در خلوت خودشان و چه در مقابل محارم اين کار را نخواهم کرد.»
او درباره اينکه امکان ايجاد تغيير در وضعيت وجود دارد يا خير، گفت: «بايد صبر کنيم ببينيم اتفاقات جديدي رخ مي‌دهد يا خير؛ البته موهاي اين دوستان تراشيده شده تا کلاه‌گيس‌ها به‌صورت مشهود مشخص باشد که موي خانم‌هاي بازيگر نيست.»
ظاهرا مسئله خيلي ساده‌تر از اين حرف‌هاست. عياري در فيلمش مميزي را طوري دور زده است که پيش از او فرج‌الله سلحشور در «يوسف پيامبر» و خيلي پيش‌تر از آن در دهه 60، مسعود کيميايي در «سرب» همان رفتار را داشته‌اند. سلحشور براي بازيگران زن فيلمش از کلاه‌گيس استفاده کرد و حتي در دهه 60 در همين تلويزيون ايران هم سريالي مثل «پاييز صحرا» با کارگردانی اسدالله نيک‌نژاد ساخته شده است که براي واقع‌گرايي‌اش سعي کرد از کلاه‌گيس براي زنان استفاده کند. در همان زمان هم از رهبر فقيد انقلاب، امام خميني(ره) استفتا شد که اين کار اشکالي دارد يا نه که امام(ره) با قاطعيت هميشگي‌اش، اين کار را بلااشکال دانست. کاري که عياري کرد، نمونه اول اين کار نبود اما به‌طور قطع، مي‌تواند زمينه بحثي را براي بازکردن فضاي مميزي ايجاد کند. فعلا که کيانوش عياري انگار در اين مسير به‌عنوان صف‌شکن در جلو قرار دارد. هر چند او در همين چند روز، باعث بحث‌هاي جدي‌اي را درباره کارش شده و تقريبا اکثر نگاه‌ها در جامعه درباره‌اش مثبت است.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.