اپلیکیشین وقایع کانال تلگرام روزنامه ونافار
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
بازگشت هاشمی به شهر
ميرزايي‌نيکو: آقای روحانی شما 100 درصد به تفکر 24 ميليوني بدهکاريد
شفافيت پيش از اعتماد
ماجراهای روز آخر
فعال‌سازي ديپلماسي اقتصادي؛ دستور کار ظريف
پرونده پولانسکي بسته نشد
تبعات انتشار «ترنج» نامجو و منتفي‌شدن انتشار «۱۳» چاووشي
پس‌لرزه‌هاي يک جشن شخصي!
نامه حسين عليزاده به بهروز غريب‌پور درباره اسطوره و عروسک
مي‌توانيم به مسير اصلي تئاتر برگرديم
خوشرو: ايران نيروي ثبات‌ساز منطقه است
پايبندي به برجام را به آمريکا گوشزد مي‌کنيم
همگرايي تهران- آنکارا، پيامي براي کردها
نگاره
عاقبت رمانتيک بودن در عصر اينستاگرام
جمع اضداد در دنياي شواليه تاريکي
طعم خوش يک خيابان
براي بي‌گناهاني که در اين وحشت گرفتار شدند
محروميت و پلمپ باشگاه‌‌ها در انتظار طرفداران MMA
پرسپوليس به هزار و يک دليل مخالف است
ايران به قانون جديد باخت؟
اولتيماتوم به منصوريان؛ پديده را ببر، بمان
روز پرحاشيه آخوندي در مجلس
سند استراتژي صنعتي را احيا مي‌کنم
تل‌آويو مي‌خواهد پاي ايران به مناقشه کره باز شود
ظرفيت شهرک‌هاي صنعتي خالي است، دنبال ساخت شهرک جديد هستند
۵ هزار واحد صنعتي و معدني تسهيلات مي‌گيرند
توزیع هزینه ایجاد 1,3 میلیون شغل به نام یارانه به مردم
نفس تازه برای «آق‌گل»
نکند نوزاد ما جا‌به‌جا شده باشد
روی موج کودک‌آزاری
تصميم گرفتند زنان را نبينند
مهریه زنان در دوره قاجار چقدر بود؟
روزگار مهرانگيز دولتشاهي و مرضيه افخم
زنان در پستوي تاريخ؛ حاضران هميشه‌غایب
ضرورت سنجش کارآمدي در لحظات آخر
بعد تو جز «هيچ بزرگ» هيچي نيست
مجلس به تصميم و تدبير رئيس‌جمهوري اعتماد کند
بالاي 90 درصد وزراي پيشنهادي رأي مي‌آورند
اپوزيسيون دولت بودن در جمهوري‌اسلامي جايي ندارد
تاريخ جواب ادعاي شما را داده است
تغيير ذائقه مجلس در آستانه رأي اعتماد
هميشه نبايد در «شرايط حساس کنوني» ماند
برجام، مقدمه کسب منافع در چهار سال دوم است
مسجدجامعي: نجفي «زورو» نيست
شبح تغییر اقلیم و سراب خودکفایی
نگاره
پچ‌پچه‌هايي که دوباره شنيده شد
قصه رأي اعتماد ميرانوس
يک آغاز بي‌قضاوت
طبيعت بي‌جان سخن مي‌گويد
اميدي به بزرگي يک نهنگ
راه «سي» کلام شاهنامه سير فردوسي
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
چطور «زوج مخوف» به «زوج ناسازگار» تبديل شد؟
اين توهين‌ها کي تمام مي‌شود؟
سکته ناقص تيم برانکو؛ منصوريان بالاخره به دايي باخت
زيرگيري مسکن مهر از آخوندي
مولاوردي و نمايندگی نسل چهارم فعالان زن
تاريخ جواب ادعاي شما را داده است
شبح تغییر اقلیم و سراب خودکفایی
زيرگيري مسکن مهر از آخوندي
تغيير ذائقه مجلس در آستانه رأي اعتماد
برجام، مقدمه کسب منافع در چهار سال دوم است
مولاوردي و نمايندگی نسل چهارم فعالان زن
هميشه نبايد در «شرايط حساس کنوني» ماند
اپوزيسيون دولت بودن در جمهوري‌اسلامي جايي ندارد
نکند نوزاد ما جا‌به‌جا شده باشد
راه «سي» کلام شاهنامه سير فردوسي
پدر، با اره‌برقي پسر و عروسش را مثله کرد
بالاي 90 درصد وزراي پيشنهادي رأي مي‌آورند
ضرورت سنجش کارآمدي در لحظات آخر
مسکن، سوداي رونق دارد
اعلام قيمت‌هاي جديد براي محصولات پارس‌خودرو
«نوروز بَل»، جشن مردم برای زمین
کامیون ترور در اسپانیا
مجلس به تصميم و تدبير رئيس‌جمهوري اعتماد کند
مسجدجامعي: نجفي «زورو» نيست
طبيعت بي‌جان سخن مي‌گويد
سکته ناقص تيم برانکو؛ منصوريان بالاخره به دايي باخت
بعد تو جز «هيچ بزرگ» هيچي نيست
اقتصاد کشور در دستان ۳۱ مفسد
جنگ عربستان با اقليت شيعه
قصه رأي اعتماد ميرانوس
ماجراهای روز آخر
28 مرداد؛ کودتايی سیاه در قاب تاریخ
اميدي به بزرگي يک نهنگ
پچ‌پچه‌هايي که دوباره شنيده شد
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
اين توهين‌ها کي تمام مي‌شود؟
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
تل‌آويو مي‌خواهد پاي ايران به مناقشه کره باز شود
نگاره
يک آغاز بي‌قضاوت
نفس تازه برای «آق‌گل»
چطور «زوج مخوف» به «زوج ناسازگار» تبديل شد؟
آمريکا به‌طور کامل به برجام پايبند نيست؟
همگرايي تهران- آنکارا، پيامي براي کردها
پس‌لرزه‌هاي يک جشن شخصي!
بازگشت هاشمی به شهر
روی موج کودک‌آزاری
جمع اضداد در دنياي شواليه تاريکي
ايران به قانون جديد باخت؟
توزیع هزینه ایجاد 1,3 میلیون شغل به نام یارانه به مردم
شفافيت پيش از اعتماد
مي‌توانيم به مسير اصلي تئاتر برگرديم
روزگار مهرانگيز دولتشاهي و مرضيه افخم
سند استراتژي صنعتي را احيا مي‌کنم
پايبندي به برجام را به آمريکا گوشزد مي‌کنيم
ميرزايي‌نيکو: آقای روحانی شما 100 درصد به تفکر 24 ميليوني بدهکاريد
طعم خوش يک خيابان
مهریه زنان در دوره قاجار چقدر بود؟
پرسپوليس به هزار و يک دليل مخالف است
اولتيماتوم به منصوريان؛ پديده را ببر، بمان
زنان در پستوي تاريخ؛ حاضران هميشه‌غایب
روز پرحاشيه آخوندي در مجلس
۵ هزار واحد صنعتي و معدني تسهيلات مي‌گيرند
نگاره
خوشرو: ايران نيروي ثبات‌ساز منطقه است
اعتماد به وقایع
شناسه خبر: 50611 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۱۰/۲۰ - 01:00
عوض‌شدن تعريف خانواده، نگران‌کننده است
اصغر فرهادي در آستانه برگزاري گلدن‌گلوب گفت:

عوض‌شدن تعريف خانواده، نگران‌کننده است

نشست فيلم‌هاي خارجي نامزد «گلدن‌گلوب» با حضور اصغر فرهادي و چهار کارگردان ديگر فيلم‌هاي نامزد اين جايزه سينمايي در آمريکا برگزار شد. 
در اين نشست سينمايي که اجراي آن بر عهده سَم اسي، منتقد و خبرنگار سينمايي هاليوود بود، علاوه بر اصغر فرهادي، پل ورهوفن، کارگردان فيلم «او»؛ پابلو لارائين، کارگردان فيلم «نرودا»؛ مارن اِده، کارگردان آلماني فيلم «توني اردمن» و همچنين هودا ينيامينا، کارگردان فيلم فرانسوي «Divines» حضور داشتند. 
منتقد اين برنامه در ابتدا از فرهادي درباره واکنش شخصيت داستان فيلم «فروشنده» در مقابل تجاوز و اين موضوع که چرا برخلاف انتظار فردي که مرتکب تجاوز شده بود، خيلي سخت مجازات نشد، پرسيد که اصغر فرهادي در پاسخ گفت: اين سؤالي است که به‌خاطر آن اين فيلم را ساختم و سعي کردم آن را با تماشاگر مطرح کنم تا مخاطب نيز فکر کند در اين موقعيت اخلاقي، چه راهي درست است! بارها اين را گفتم که الان دوران سينمايي که پاسخ بدهد، تمام شده و الان دوره سينمايي است که بايد سؤال ايجاد کند. واکنش تماشاگران فيلم «فروشنده» در ايران و خارج از این کشور داراي تنوع مشابهي است. خود شما امروز مثالي را مطرح کرديد که من آن را در جاهاي ديگر نيز شنيده بودم. شما گفتيد فردي فيلم را تماشا کرده و در انتهاي فيلم با پيرمردي که به حريم شخصي ديگري تجاوز کرده، احساس همدردي کرده است. 
اسي در اين ميان گفت: اينجا در آمريکا نيز مردم به اين موضوع، واکنشي مشابه با ايراني‌ها نشان خواهند داد. زماني که از آنها مي‌پرسم آيا با فرد تجاوزگر احساس همدري مي‌کنيد، آنها مي‌گويند بله اما زماني که به آنها مي‌گويم، تصور کنيد اين تجاوز به همسر شما شده باشد، آنها مي‌گويند که متجاوزگر را مي‌کشيم. فرهادي در ادامه گفت: اين همان سؤالي بود که مي‌خواستم مطرح کنم. ما وقتي خودمان در اين موقعيت قرار مي‌گيريم، دچار يک دوراهي مي‌شويم. ما حتي نمي‌خواهيم که پليس آن فرد را قضاوت و مجازات کند و از اينکه خودمان قضاوت کنيم و حکم را اجرا کنيم، لذت مي‌بريم. اين ترکيب قضاوت و اجراي حکم، چيزي است که انتقام مي‌ناميم. الان به دنيا نگاه کنيد، همه دنيا در حال انتقام‌گرفتن از يکديگر هستند؛ حتي ملت‌ها. منتقد و مجري برنامه اظهار کرد: اين چيزي است که در ساير فيلم‌هاي شما هم ديده‌ايم. اخلاقيات خيلي مبهم است و شما خيلي به قانون اعتماد نداريد و تلاش مي‌کنيد تا وجه خوب و بد شخصيت داستان را به ما نشان دهيد. در اين فيلم شما يک معلم و هنرمند آرام را داريد که به يک فرد خشن تبديل مي‌شود اما ما به قانون نيز نياز داريم که از ما محافظت کند! 
فرهادي در پاسخ گفت: به نظرم ما ناچاريم قانون را بپذيريم و به آن اعتماد کنيم ولي اين حقيقت را فراموش نکنيد که قانون تنها از يک زاويه به هر اتفاق نگاه مي‌کند. وقتي يک نفر، کسي را مي‌کشد، قانون تحقيق مي‌کند و همه تحقيقات را روي يک کاغذ مي‌نويسد که فرد در چه تاريخی و به چه نحوي کشته شده است و به علت‌ها کاري ندارد. قانون به اينکه برای آدمي که قتل را انجام داده، چه اتفاقاتي افتاده و چه گذشته‌اي داشته، پدر و مادرش چه کساني بودند و دوران کودکي او چگونه بوده است، کاري ندارد. ما ناچاريم به قانون احترام بگذاريم اما بايد هميشه در ذهن داشته باشيم که قانون نمي‌تواند همه زواياي يک اتفاق را بررسي کند؛ بنابراين ما از طريق قانون هيچ موقع به حقيقت نمي‌رسيم. 
منتقد سينمايي در ادامه پرسيد که هسته اصلي تمامي فيلم‌هاي شما خانواده است اما شما چند سال پيش در اينجا مطرح کرديد که فيلم‌ها هيچ ربطي به زندگي خودتان ندارد. پس منبع الهام ساخت فيلم‌هايتان از کجاست که فرهادي پاسخ داد: خيلي از کساني که فيلم‌هاي من را تماشا مي‌کنند، فکر مي‌کنند من همه اين تجارب را داشته‌ام ولي بايد بگويم که من خانواده خيلي خوشبختي دارم و با همسرم 20 سال است که در حال زندگي هستيم و خيلي خوشبخت هستيم ولي مي‌دانم که خانواده يک مثال کوچک از يک دنياي بزرگ‌تر است و در دنياي مدرن آنچه در حال تحت‌تأثير قرارگرفتن و از دست رفتن بوده، معني خانواده است. تعريف خانواده عوض شده و اين مرا خيلي نگران مي‌کند و هر موقع که قلم روي کاغذ مي‌گذارم، بدون آنکه تصميم گرفته باشم، درباره خانواده مي‌نويسم. 
در ادامه نشست، يکي از تماشاگران حاضر در سالن از اصغر فرهادي پرسيد، چه چيزي شما را تشويق به نوشتن و کارگرداني فيلمي درباره خيانت در ايران کرد که فرهادي توضيح داد: فکر نمي‌کنم فيلمي درباره خيانت ساخته‌ام. خيانت، يک بخشي از داستان است، اگر در اين فيلم يا در فيلم «درباره الي» يا «چهارشنبه‌سوري» بخواهيم خيلي کليشه‌اي با اين رفتار برخورد کنيم، به آن مي‌گویيم خيانت. اگر اين فيلم درباره مردي بود که خيانت کرده است، ما نمي‌توانستيم با آن همدردي کنيم. من از 13 سالگي که فيلم کوتاه مي‌ساختم تا امروز، شخصيتي نساختم که با آن احساس همدردي نکنم و وقتي مي‌گويند کاراکتر فيلم شما فردي خيانتکار است، اذيت مي‌شوم. فکر مي‌کنم رفتار آن مرد جنبه‌هاي گوناگوني داشته و اگر زواياي ديگرش را نگاه کنيم، قضاوت خيلي سخت مي‌شود. 
همين‌طور خيلي راحت نمي‌توانيم به کسي بگویيم فاحشه و زواياي مختلفي دارد. آيا ما داريم به‌لحاظ اخلاقي قضاوت مي‌کنيم؟ وقتي مي‌گویيم خيانت يا فاحشه، يک‌ بار منفي مي‌دهيم. من سعي مي‌کنم موضوع را اين‌طور نبينم و وقتي مي‌خواهم بنويسم، اصلا به موضوع فکر نمي‌کنم، اين مثل خواب ديدن است و نمي‌دانم چطور خواب مي‌بينم. يک چيزي در ذهنم مي‌آيد، به آن فکر مي‌کنم و درباره آن مي‌نويسم و خودم هم نمي‌دانم، چطور اين اتفاق مي‌افتد. در مرحله بازنويسي، نسبت به موضوع آگاهم اما در مرحله اول خيلي ناخوداگاه اين اتفاق مي‌افتد اما به يک چيز آگاهم و آن اينکه هنوز نمي‌دانم براي اينکه بفهمم يک رفتار درست است يا غلط، معيار چيست؟ در دنياي مدرن کدام‌يک از اينها ميزان بوده و اين بزرگ‌ترين سؤالي است که براي من وجود دارد و همه فيلم‌هايم را درباره آن مي‌سازم. 
مراسم اعلام برگزيدگان جوايز گلدن‌گلوب، بامداد 20 دي برگزار مي‌شود.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.