کانال تلگرام روزنامه جامعه پویا طراحی سایت
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
حکایت ائتلاف نامیمون ضدایرانی
احتمال افزايش زائران حج تمتع به 80 هزار نفر
يک‌سوم ايراني‌ها به موادمخدر نگاه مثبت دارند
شيطنت ممنوع!
شناسایی بی‌شناسنامه‌ها
شکایت از عضو هیئت علمی، شخصی بود
از ترک تحصيل تا درخشش روي پرده سينما
«تايتانيک»، نگين عشق در سينما
نزديک بود در تايتانيک بازي نکنم
حضور وزير اقتصاد براي پاسخگویی درباره حساب‌هاي قوه قضائيه
ترافیک اصول‌گرایان برای ریاست‌جمهوری
روحاني: اسرائيل برخي رهبران غربي را گروگان گرفته است
آيا پاکستان از آغوش عربستان دل مي‌کند؟
ايران، محور تقابل جهان اسلام با رژيم صهيونيستي
تسهيلات رونق توليد از ۱۵ هزار ميليارد تومان گذشت
بخشنامه مورد نظر در دسترس نيست
اولويت دولت در سال 96، رفع موانع سرمايه‌گذاري است
گزينه ادغام بانک‌ها روي ميز بانک مرکزي
عراقي‌ها، نگران از ترامپ
ترامپ هيولا، خيلي هم بد نيست
متيس در بغداد به العبادي اطمينان داد
آغاز کلاه‌قرمزي 96 از 30 اسفند
اپرا؛ شکل تکامل‌یافته تعزیه
داستان يک عکس از عباس کيارستمي
اعتراض جمعي هنرمندان؛ با ياد فرهادي و عليه ترامپ
ضررهاي انحصارطلبي يک سامانه به تيم سرخ
از دیوپ و ادواردو تا گولچ و پریموف
کابوس پرونده نيکولوفسکي در دوره شما بود آقاي دادکان
اروميه خسته بود
به فردا نگاه کنيد
کلماتی برای کودکان‌کار
اما صدايي از من بيرون نمي‌آيد
چرا من مي‌بارد
بدون شرح
چاه ويل طرح تحول سلامت
لزوم سياست‌گذاري وزارت‌ امورخارجه در مسائل منطقه‌اي
صف‌کشی دولت برای خانه‌دار کردن بی‌خانمان‌ها
رأي مثبت مجلسي‌ها به کليات بودجه 96
دلشان گرم شد
فرار الهلال از شکست با هنرنمایی خارجی‌ها
جواني استقلال؛ چاقويي که دسته خودش را بريد
افزايش 35 درصدي سقط‌هاي قانوني
تعيين تکليف حج ۹۶ در مذاکرات پنجشنبه
«خون‌بازي» نگاهي به پديده خودزني در ميان دانش‌آموزان دختر
هيچ‌کس صداي معلمان بازنشسته را نمي‌شنود
نهاد ملي کودکان تشکيل شود
سردار سازندگي هنوز خياباني به نام خود ندارد
همايون، کارهاي پدر را مي‌خواند
پرويز پرستويي: مغازه دونبش خوبی باز شده است
حميد فرخ‌نژاد:‌ داري چيکار ميکني با خودت مرد؟
هجوم به «هفت»
تکثير در شاگردان
روس‌ها به خالق «استانبول» جايزه مي‌دهند
دوستاني بهتر از سيگار!
سلفی
کلیشه‌های سنتی در طرح‌های مدرن
چرخي براي چرخاندن شهر
شوخي نيست!
این صفحه ناپاک تاریخ حذف می‌شود
تجديد پیمان جهان اسلام با آرمان فلسطين
چماق سینما
از رنج دو سالگي!
ولع قدرت احمدي‌نژادي‌ها
نوجواني، قرباني آسيب‌هاي اجتماعي
«خون‌بازي» نگاهي به پديده خودزني در ميان دانش‌آموزان دختر
این صفحه ناپاک تاریخ حذف می‌شود
صف‌کشی دولت برای خانه‌دار کردن بی‌خانمان‌ها
سردار سازندگي هنوز خياباني به نام خود ندارد
کلیشه‌های سنتی در طرح‌های مدرن
نهاد ملي کودکان تشکيل شود
ترامپ، برجام و اتحاديه اروپا
استراتژي صبر در برابر ترکيه
پرويز پرستويي: مغازه دونبش خوبی باز شده است
خرجی که جان دخلش را می‌گیرد
در گستره سينماي اجتماعي، خيلي نحيف و لاغر هستيم
ترافیک اصول‌گرایان برای ریاست‌جمهوری
شناسایی بی‌شناسنامه‌ها
هيچ‌کس صداي معلمان بازنشسته را نمي‌شنود
يک‌سوم ايراني‌ها به موادمخدر نگاه مثبت دارند
شيطنت ممنوع!
از دیوپ و ادواردو تا گولچ و پریموف
بخشنامه مورد نظر در دسترس نيست
نزديک بود در تايتانيک بازي نکنم
جوابیه شرکت پویازرکان( پیمانکار معدن طلا آق‌دره)؛ به انتشار گزارش میدانی «رد تازیانه روی گرده آق‌دره»
حميد فرخ‌نژاد:‌ داري چيکار ميکني با خودت مرد؟
ما اين تصميم را درک و از آن حمايت مي‌کنيم
گفت‌وگو با آمريکا غير‌ممکن نيست
داستان يک عکس از عباس کيارستمي
اما صدايي از من بيرون نمي‌آيد
واگذاري «خاص» ۳۰۰۰ ميلياردي اراضي قشم در دولت احمدي‌نژاد
سلفي محجبه‌هاي شمشيربازي
روزنه‌‌اي کوچک به جهان کيارستمي
مائده ستاره شد
شوخي نيست!
علت فوت قربانيان: مسموميت با قرص برنج
تيم بي‌پول صعود نکرد
«مريخي» در عيد 96
بدون شرح
عاقل‌بودن در شوخي زندگي
اينهايي که گفتي يعني چه؟
تکثير در شاگردان
مادري که به بچه‌هایش ترياک مي‌داد تا گریه نکنند
بالاخره مولوي ايراني است يا نه؟
چاه ويل طرح تحول سلامت
زن در فيلم‌هاي هيچکاک فقط يک زن نيست
نبرد هيجان‌انگيز «ارتش سرخ» و «موج آبي»
کجا را هدف گرفته‌ايد؟
صداهايي متناقض از خليج‌فارس
لزوم سياست‌گذاري وزارت‌ امورخارجه در مسائل منطقه‌اي
ايران، دستاويز تازه نتانياهو براي ازبين‌بردن مذاکرات صلح
عادل الجبير: ترامپ ديوانه نيست، عمل‌گراست
تجديد پیمان جهان اسلام با آرمان فلسطين
دوستاني بهتر از سيگار!
جواني استقلال؛ چاقويي که دسته خودش را بريد
پايان زودهنگام بسته‌هاي اينترنتي زير ذره‌بين
منتظر هستيم صداي واحدي دريافت کنيم
چرخي براي چرخاندن شهر
بالاترين فروش ۵ سال گذشته سينما در دي‌ ۹۵
همايون، کارهاي پدر را مي‌خواند
دلشان گرم شد
شناسه خبر: 50626 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۱۰/۲۰ - 01:00
آخرين روايت هاشمي

آخرين روايت هاشمي

علي دهقان، روزنامه‌نگار: ... او تمام شد. البته فقط ضربان حياتي قلبش و زاويه نگاهش که چند وقتي مي‌شد روي يک نقطه دور ايستاده بود؛ ايستاده بود شايد هاج و واج و به نمي‌دانم کجا، همان لبخند هميشگي‌اش را تزريق مي‌کرد. ديروز غروب که خبر درگذشت هاشمي آمد، تنها تصويري که از او، در ذهن تو نقش می‌بست، همين مبهوتي نگاهش بود که چند سالي برايش تفسيرهاي متعددي ارائه مي‌دادند. علي‌اکبر هاشمي رفسنجاني، ياور انقلاب و رفيق ديرين رهبري درگذشت. اين کوتاه‌ترين خبر و حتما يک خبر بسيار عجيب بود که مي‌توانست در برزخ اين روزهاي ما، دستش را دراز کند و روي شانه شهر بگذارد. حتما بيراه نيست که بگوييم کسي باور نمي‌کرد هاشمي در انتظار يک پلک‌زدن و آرام‌گرفتن ناگهاني باشد. امتداد هاشمي و تصويری ذهني که ساليان دراز، همراه فوج عظيمي از مردم شده بود، اين خاصيت را برايش ماندگار کرده بود که حتما او هست يا مي‌ماند تا سرنوشت خيلي از کش‌و‌قوس‌هاي سياست به نقطه پايان برسد. براي همين مرگ او، يکي از ناگهاني‌ترين مردن‌هاي تاريخ خواهد بود. آيندگان بي‌شک فراموش نخواهند کرد که در 19 دی یک‌هزار و سیصد و نود و پنج، درست چند ساعت قبل از سالگرد پرواز امير‌کبير، هاشمي‌رفسنجاني چشمانش را بست تا آدم‌هاي زيادي در گوشه‌وکنار شهر اين پرسش را جان بدهند که حالا بخشي از سياست چگونه ساز‌و‌کارش را بدون «بهرماني» تاريخ انقلاب، پيچ‌در‌پيچ بالا مي‌برد. روزگار عجيبي است. پيرمرد شهره بود که نرد عشق به امير باخته بوده و حالا سرش را در برگ‌هاي تاريخ، درست چند اينچ آن‌سوتر از صدراعظم تاريخ ايران، زمين گذاشته است. بيراه نيست اگر بنويسم که هاشمي در مردنش هم سياست را رها نکرده است. او بي‌شک يکي از عظيم‌ترين انديشه‌ها و قله‌هاي راهبردي سياست در چند دهه گذشته بود. براي همين مي‌شود اين‌گونه انديشه کرد که حتما همراهي‌اش با امير، دنباله‌اي داشته است تا نقش سردار سازندگي را با امير مدرنيسم در سياست به يک قاب تبديل کند. آرزوی هاشمي، جاودانه‌شدن اين قاب بود. او ديروز غروب اما خودش را جاودانه کرد. «خودِ» هاشمي فارغ از هرگونه جهت‌گيري سياسي، يک يادگاري بزرگ بود از يک تکاپوي بزرگ‌تر به نام مبارزاتي که نتيجه‌اش انقلاب بود. تصوير ديروزهاي او در زندان‌هاي ستمشاهي با اين روزهاي او، يک خط تاريخي را نشان مي‌داد که به‌طور قطع، لحظه‌اي درنگ در مقابل حرکت و پويايي در آن به چشم نمي‌آيد. نسل او چنين بود؛ نسلي که پيکره‌اي بزرگ از يک نظام را زير و رو کردند و ارگانيسم بزرگي از يک نظام ديگر را روي شانه‌هايشان بالا بردند. اتفاق کوچکي نبود؛ آنها آمدند، ايستادند، زمين خوردند و دوباره ايستادند و باز از افق، افق‌هاي دور سخن گفتند که پيامي جديد به همراه خواهد داشت. اين تلاش، نشانه بسياري از آدم‌هاي آن روزگار بود که حالا و هنوز، هاشمي با تمام توانش سعي در امتداد اين زايش هميشگي داشت. کمتر کسي حتما مي‌توانست مانند بهرماني اين‌گونه ماندني را به نمايش بگذارد و هنوز آن‌قدر پويش در سياست بدمد که باز درست مثل 40 سال پيش، 30 سال پيش، 20 سال پيش و همين روزهايی که ما نفسش را به دوش گرفته‌ايم، گروهي از راه برسند و هاشمي را سد راه خود بدانند. فرداي روزي که او چشم فرو بسته است، يک نکته را مي‌توان قاطعانه در موردش به يک حکم تبديل کرد. او به‌گونه‌اي زيست که توانست در فاصله‌اي کمتر از 10 سال جايگاه خود را در ميان مردم از تبي سرد به تب دلدادگي تغيير دهد. اين همه يک آدم است که مي‌شود آن را به معجزه درايت، توانمندي در سياست و بالندگي در تجربه تشبيه کرد. اين‌گونه نيست؟

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.