کانال تلگرام روزنامه جامعه پویا طراحی سایت
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
برجام، هديه‌اي براي نسل آينده
روحاني هسته‌اي
«برجام» کام ايرانيان را شيرين مي‌‌کند؟
برجام و صف‌بندی جدید سیاسی
هاشمی اپوزیسیون نبود؛ رکن انقلاب بود
برجام؛ روي خوش‌ جهان
روابط ايران و عربستان به کدام سو مي‌رود؟
ابراهيم جعفري: حامل پيام‌هاي شفاهي ميان ايران و عربستان بوده‌ام
گوچي آقاي گل در مسير تاريخ‌سازي
زبان بدن جباروف در جلسه با استقلالي‌ها
طارمي و مسلمان در سالن واليبال
هاشمي با تهديد و بدهي، از تيراندازي رفت
دوستي با پسر رئيس، ناجي معروف مي‌شود؟
700 هزار ميليارد تومان بدهي
مسکن مهر، مسکن اجتماعي شد
وابستگي ۸۹ درصد بنگاه‌ها به بانک‌ها
گوشه‌ای از دستاوردهای اقتصادی برجام
«مَن‌مَن»‌کردن‌ها، دستاوردهاي برجام را از بين مي‌برد
کسي چوب‌خط شهرداري را نمي‌شمارد
تهران، تهويه هواي خود را از دست داده است
مرهمي بر زخم‌هاي طرح تحول نظام سلامت
مشی نامعلوم، پیگیری ناکافی
وقایع یومیه
صداي خيال‌نگار در روزگار اسمارت‌فون
ابريشم‌بافان در پيله
دنياي تصوير جديد با پرونده «نارکوها»
مايکل مور و شماري از هاليوودي‌ها در صف راهپيمايي عليه ترامپ
حامد همايون، سفير مبارزه با سرطان شد
جلوه‌هاي ويژه «آباجان» کامل مي‌شود
مفهوم جديد اعتراض!
وقتي ناخودآگاه، آن را برمي‌داري
فرصت تازه برای جوانان
نگاه بخشنامه‌ای برای حل مسئله طلاق
اخطار درست نماينده مجلس براي مهار عملکرد جزيره‌اي در کاهش آسيب‌ها
حيوانات تالاب گاوخوني، اسير دست شکارچيان
سومين عامل مرگ‌ومير در کشور
قبرس در سوداي وحدت
نامه پناهنده فلسطيني به پناهنده سوري
ايران، برنده و عربستان، بازنده جنگ‌هاي خاورميانه
آن روزها، غذا هم خوشمزه‌تر بود
شاه ايران اوقاتش را چگونه سپري مي‌کرد
قهوه، چای، سماور و حمام برنجی
«ماست مختارالسلطنه‌س، مي‌بيني ماسته، مي‌خري دوغه، مي‌خوري آبه!»
عدسي‌فروشي
لبوفروشي
فساد اداری
پيش‌بيني اقتصاد ايران: بيم‌ها و ترديدها
انتظار براي آب‌شدن يخ‌ها بين ايران و اعراب
هاشمي در حيات و ممات، مظلوم بود
چرا سياست‌هاي اقتصادي به ضد خود تبديل شد؟
تقابل تندروها و عراقچي در قاب تلويزيون
رئیس جمهور زن؛ آری یا نه؟
انتخابي سخت براي جايگزين آيت‌الله هاشمي‌رفسنجاني
اصول‌گرايان ديگر پيروز انتخابات رياست‌جمهوري نخواهند شد
هاشمي‌رفسنجاني، طراح منطقه‌گرايي متوازن بود
نشست آستانه، بحران سوريه را حل مي‌کند؟
شانتاژ ترامپیون عليه برجام
رحماني: پولي که از استقلال گرفتم زهرمارم شد
حاج‌محمدي: نيمکت‌نشيني‌ام فني نيست
قرارداد جپاروف و استقلال 800 هزار دلار است؟
سردار فراجناحي
هاشمي در حيات و ممات، مظلوم بود
فحاشي‌هاي سعيد معروف پاياني ندارد؟
«مردمصلحت»که می‌شود
فرماندار دزفول: پرونده اخلاقي داشته‌اند
انتخابي سخت براي جايگزين آيت‌الله هاشمي‌رفسنجاني
رئیس جمهور زن؛ آری یا نه؟
گوچي آقاي گل در مسير تاريخ‌سازي
مربای تلخ مسکن
هزينه ساخت بزرگراه صدر، ناگهان سه‌برابر شد
چرا 12 سال پيش نمي‌گفتيد هاشمي يار انقلاب و رهبري‌ است؟
تقابل تندروها و عراقچي در قاب تلويزيون
اصول‌گرايان ديگر پيروز انتخابات رياست‌جمهوري نخواهند شد
هويتي پشت قاب شهر
تالاب‌ها احيا مي‌شوند، جنگل‌ها نفس مي‌کشند
هاشمی اپوزیسیون نبود؛ رکن انقلاب بود
مجمع گره‌گشايي از مشکلات نظام
سينماي پوست‌کنده با طعم گيلاس
آن روزها، غذا هم خوشمزه‌تر بود
نگاه بخشنامه‌ای برای حل مسئله طلاق
تمجيد فراستي از فيلم «لاک قرمز»
۱۰۰ دستاورد برجام از زبان «حميد بعيدي‌نژاد»
دلبسته اين آب و خاکم؛ ويرانش نکنيد
محیط زیست براي کسي مهم نيست
سلفی با آنچه ندیده‌بودیم
پل تاريخي ۱۷۰۰‌ساله دزفول در آستانه مرگ
پيش‌بيني اقتصاد ايران: بيم‌ها و ترديدها
برجام؛ روي خوش‌ جهان
زندگي و کار در سايه آرزوهاي محال
کيک‌ زنگ تفريح براي صميميت در بزرگسالي
ژیوان گاسپاریان، ساری‌گلین و خاطره حسین‌علیزاده
دوستي با پسر رئيس، ناجي معروف مي‌شود؟
انتظار براي آب‌شدن يخ‌ها بين ايران و اعراب
شانتاژ ترامپیون عليه برجام
جهانگیری: امور جامعه بدون زنان قابل رفع‌و رجوع نیست
«مادرکشي»، کشتار آب است
فقر حرکتي دختران از حضورشان در ورزشگاه‌ها مهم‌تر است
نشست آستانه، بحران سوريه را حل مي‌کند؟
در فصلِ بد اکران، فيلم‌ها خوب مي‌فروشند
مفهوم جديد اعتراض!
سومين عامل مرگ‌ومير در کشور
گوشه‌ای از دستاوردهای اقتصادی برجام
مشی نامعلوم، پیگیری ناکافی
کسي چوب‌خط شهرداري را نمي‌شمارد
روابط ايران و عربستان به کدام سو مي‌رود؟
نفوذ ايران در سوريه بيشتر از روسيه است
روحاني هسته‌اي
صداي خيال‌نگار در روزگار اسمارت‌فون
«مَن‌مَن»‌کردن‌ها، دستاوردهاي برجام را از بين مي‌برد
تماشاي اعدام از سکو‌هاي استاديوم
فقدان ميانجيگر اصلاحات
چرا سياست‌هاي اقتصادي به ضد خود تبديل شد؟
«ماست مختارالسلطنه‌س، مي‌بيني ماسته، مي‌خري دوغه، مي‌خوري آبه!»
وقتي ناخودآگاه، آن را برمي‌داري
حل بحران سوريه، کليد مشکلات خاورميانه
سنگيني تورم تک‌رقمي در سبد خريد مردم
هانيبال قذافي: جلود، امام موسي‌صدر را ربود، نه پدرم
از کتاب دوري کنيد
«برجام» کام ايرانيان را شيرين مي‌‌کند؟
برجام، هديه‌اي براي نسل آينده
شناسه خبر: 50632 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۱۰/۲۲ - 01:00
وداع عربستان با پرونده سوريه
روسيه مي‌خواهد جنگ هر چه زودتر تمام شود

وداع عربستان با پرونده سوريه

اين سؤال تا همين چندي پيش در ذهن بسياري از مردم بود که ايالات‌متحده آمريکا براي آزادسازي شهر الباب از چنگال داعش، چه کسي را به‌عنوان شريک خود انتخاب خواهد کرد: کردها يا ترک‌ها؟ اين سؤال دست‌کم پس از دو رويداد به نوعي پاسخ داده شد؛ نيروهاي زميني ترکيه همچنان‌که از پوشش هوايي نيروهاي هوايي خود بهره‌مند هستند، پوشش هوايي روس‌ها را نيز در اختيار دارند و کار اندکي براي آمريکا و متحدان سابقش در يگان‌هاي مدافع خلق (YPG) کردستان باقي مانده است. خبرگزاري اسپوتنيک روسيه که مدتي در ترکيه ممنوع بود، از سه حمله هوايي نخست روس‌ها در اطراف شهر الباب اين‌گونه گزارش مي‌دهد: «ترکيه در عمليات دفاع از مرزهاي خود در برابر تروريست‌ها، حمايت‌هاي قابل‌توجهي را از سوي مسکو دريافت کرده است. مقامات ارتش ترکيه اعلام کردند که جت‌هاي جنگنده روسي، 12 نفر از نيروهاي شبه‌نظامي داعش را در اين حملات هوايي از بين بردند اما از آنجا که مقامات واشنگتن مدت‌هاست از يگان‌هاي مدافع خلق (YPG) کردستان که به‌دنبال استقلال و جدايي از آنکارا هستند، حمايت مي‌کند، به‌همين‌دليل ايالات‌متحده آمريکا در اين حملات، حمايت چنداني از ترکيه انجام نداد.» اما اسپوتنيک در گزارش خود به اين موضوع که روسيه از جاه‌طلبي‌هاي کردهاي سوريه پشتيباني کرده و اجازه داده آنها اولين دفتر بين‌المللي خود را در مسکو داير کنند، هيچ اشاره‌اي نکرده و اين بخش را به‌طور کامل حذف کرده است؛ البته اين اتفاقات به گذشته پيوسته‌اند و ديگر از اهميت چنداني برخوردار نيستند. 
بي‌علاقگي عربستان‌سعودي به موضوع سوريه
به نظم نوين جهاني خوش آمديد! سقوط حلب نشان داد که موضوع تغيير حکومت در سوريه در ميان کشورهايي که از نظر سياسي و نظامي از اپوزيسيون سوريه حمايت و اين جريان را کنترل مي‌کردند، ديگر جايي نخواهد داشت. به نظر مي‌رسد که اکنون عربستان‌سعودي و آمريکا ميدان را ترک کرده‌اند و ترکيه، جاي آنها را گرفته است. تا مدتي پيش، تمامي حرکات اپوزيسيون سوريه از تصميم‌گيري‌هاي بزرگ گرفته تا اقدامات بسيار کوچک و جزئي، همه از سوي عربستان‌سعودي طراحي و برنامه‌ريزي مي‌شد. در حقيقت، سران اپوزيسيون سوريه، آخرين دور مذاکرات صلح ژنو را با دستور مقامات رياض رها کردند. در ماه دسامبر، سلمان بن‌عبدالعزيز، پادشاه عربستان‌سعودي در جمع اعضاي تازه منصوب‌شده انجمن شوراي اين کشور سخنراني کرد که اين سخنراني چند روز پيش از سقوط حلب انجام شد. ملک سلمان در بخشي از سخنراني‌اش که به سياست خارجي اختصاص داده شده بود، کوچک‌ترين اشاره‌اي به موضوع سوريه نکرد و صرفا اشاره کوتاهي به فعاليت‌هاي بشردوستانه کمپين عربستان براي تسکين پناهندگان سوري داشت و در اين‌باره فقط به يک جمله کوتاه اکتفا کرد. حذف موضوع سوريه از سخنراني پادشاه عربستان‌سعودي، عمدي و آگاهانه بود. ملک سلماني که زماني چه به‌لحاظ مالي و چه به‌لحاظ نظامي از شورشيان سوري حمايت مي‌کرد، با اين سخنراني به آنها پيام روشن و مشخصي داد. پيام ملک سلمان به شورشيان سوري، بسيار ساده و روشن بود: «ما ديگر علاقه‌اي به موضوع سوريه نداريم.»
جلب نظر ترکيه
پس از کودتاي نافرجام سال گذشته در ترکيه، سرخوردگي مقامات اين کشور از دولت اوباما که روزهاي پاياني‌اش را سپري مي‌کند، به‌طور پيوسته افزايش يافته و اکنون به اوج خود رسيده است. سال‌ها بود که ترکيه خواستار ايجاد منطقه پروازممنوع در سوريه بود اما هيچگاه به اين هدف خود نرسيد. آنها همچنين در سال‌های اخير، همواره خواستار آن بودند تا آمريکا تسليحاتي را در اختيار ارتش آزاد سوريه قرار دهد تا از اين طريق آنها بتوانند مسير جنگ سوريه را تغيير دهند اما اوباما اين خواسته آنان را نيز وتو کرد. چه تئوري توطئه در کار باشد و چه نباشد، اکثر مقامات دولت ترکيه معتقد هستند که واشنگتن يا در کودتاي ماه ژوئيه در اين کشور دست داشته يا از اين موضوع، اطلاع قبلي داشته است. روابط ترکيه با اتحاديه اروپا نيز پس از اقدام اين اتحاديه مبني‌بر عدم لغو رواديد شهروندان ترکيه براي سفر به اروپا، بسيار سرد شده است. اين موضوع نيز يکي از دلايل متعددي بود که احمد داود اوغلو، نخست‌وزير اين کشور را مجبور به استعفا کرد. همه اين اتفاقات در نهايت به نفع ولاديمير پوتين که اکنون به نزديک‌ترين متحد خارجي اردوغان تبديل شده است، تمام شد. ترکيه براي مسکو اهميت زيادي پيدا کرده و اين اهميت آن‌قدر زياد است که حتي قتل سفير روسيه در آنکارا نيز تأثير چنداني بر آن نگذاشت. ترکيه، دومين ارتش بزرگ در ناتو را در اختيار دارد؛ اتحادي نظامي که با گسترش قدرت ژئوپليتيک روسيه به سمت شرق اروپا تا حد بسيار زيادي تضعيف شده است. خروج ترکيه از ناتو بسيار بعيد به نظر مي‌رسد اما اگر اين اتفاق روزي رخ دهد، بايد آن را دستاورد بزرگي براي پوتين دانست. 
پوتين آنچه را از مداخله در سوريه مي‌خواست به‌دست آورده است؛ او پايگاه خود را دارد، دولت سوريه حفظ شده و شورشيان نيز بسيار تضعيف شده‌اند. به نظر مي‌رسد اکنون شورشيان سوري آماده‌ هستند تا در موضوع دولت انتقالي، توافق را قبول کنند؛ توافقي که بر‌اساس آن، قدرت همچنان در دستان بشار اسد باقي خواهد ماند. 
خطر ناسازگاري و اختلاف
روسيه علاقه‌اي به نابودي شورشيان ادلب يا تحريک اکثريت قريب‌به‌اتفاق جمعيت مسلمانان سني اين منطقه عليه خود ندارد. استقرار 400 پليس نظامي چچن در حلب- که همگي از مسلمانان سني مذهب هستند- يکي از نتايج اتحاد ميان روسيه و ترکيه بود که بيشتر به درخواست ترکيه انجام شد. 
روسيه علاقه دارد تا درگيري‌هاي سوريه هرچه زودتر به پايان برسد. آخرين کاري که پوتين مي‌خواهد انجام دهد، تکرار همان اشتباهاتي است که جورج دبليو بوش در عراق و شوروي سابق در افغانستان مرتکب شد؛ در هر دوي اين موارد، نيروهاي مهاجم در جنگ پيروز شدند اما غائله را در زمان صلح باختند. اينجاست که منافع روسيه و ايران جدا مي‌شود. روسيه هيچگاه با حملات هوايي به خطوط تدارکات حزب‌الله در جنوب سوريه مشکلي نداشته اما برخلاف روسيه، انگيزه ايران در سوريه ايدئولوژيک است. پس از سقوط حلب، ايران براي حمله همه‌جانبه به ادلب تلاش بسياري کرده و اين‌گونه استدلال کرد که نبايد به شورشيان فرصتي براي تجديد قوا داده شود. به نظر مي‌رسد پيمان کنوني ميان روسيه و ترکيه، حمايت ملک سلمان، پادشاه عربستان‌سعودي را نيز به دنبال داشته باشد. سعودي‌ها از مداخله نظامي روسيه در سوريه، توافق هسته‌اي ايران و طرح اجراي عدالت در برابر حاميان تروريسم در کنگره آمريکا بسيار وحشت زده‌اند و در شرايط فعلي، مقامات سعودي هر کاري مي‌کنند تا با دولت جديد ايالات‌متحده آمريکا همگام باشند. سياست خارجي آنها در درجه اول بر مبناي ترس بنا نهاده شده، به همين علت است که آنها جمال خاشقجي، بهترين روزنامه‌نگار خود را وادار به سکوت کرده‌اند و او در اين رابطه حتي يک توئيت هم منتشر نکرده است. 
بااين‌حال، اين پايان داستان نيست. هم ايران و هم بشار اسد به‌دنبال آن هستند تا پيروزي در حلب و شکست شورشيان در ديگر مناطق سوريه نيز تکرار شود. ايران با سرمايه‌گذاري بسياري که در سوريه انجام داده است، به ترکيه اجازه نخواهد داد به ثبات و تقويت ارتش آزاد سوريه تحت يک فرماندهي واحد کمک کند. 
منبع: ميدل ايست‌آي / مترجم: زهره شهرياري

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.