کانال تلگرام روزنامه جامعه پویا طراحی سایت
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
برجام، هديه‌اي براي نسل آينده
روحاني هسته‌اي
«برجام» کام ايرانيان را شيرين مي‌‌کند؟
برجام و صف‌بندی جدید سیاسی
هاشمی اپوزیسیون نبود؛ رکن انقلاب بود
برجام؛ روي خوش‌ جهان
روابط ايران و عربستان به کدام سو مي‌رود؟
ابراهيم جعفري: حامل پيام‌هاي شفاهي ميان ايران و عربستان بوده‌ام
گوچي آقاي گل در مسير تاريخ‌سازي
زبان بدن جباروف در جلسه با استقلالي‌ها
طارمي و مسلمان در سالن واليبال
هاشمي با تهديد و بدهي، از تيراندازي رفت
دوستي با پسر رئيس، ناجي معروف مي‌شود؟
700 هزار ميليارد تومان بدهي
مسکن مهر، مسکن اجتماعي شد
وابستگي ۸۹ درصد بنگاه‌ها به بانک‌ها
گوشه‌ای از دستاوردهای اقتصادی برجام
«مَن‌مَن»‌کردن‌ها، دستاوردهاي برجام را از بين مي‌برد
کسي چوب‌خط شهرداري را نمي‌شمارد
تهران، تهويه هواي خود را از دست داده است
مرهمي بر زخم‌هاي طرح تحول نظام سلامت
مشی نامعلوم، پیگیری ناکافی
وقایع یومیه
صداي خيال‌نگار در روزگار اسمارت‌فون
ابريشم‌بافان در پيله
دنياي تصوير جديد با پرونده «نارکوها»
مايکل مور و شماري از هاليوودي‌ها در صف راهپيمايي عليه ترامپ
حامد همايون، سفير مبارزه با سرطان شد
جلوه‌هاي ويژه «آباجان» کامل مي‌شود
مفهوم جديد اعتراض!
وقتي ناخودآگاه، آن را برمي‌داري
فرصت تازه برای جوانان
نگاه بخشنامه‌ای برای حل مسئله طلاق
اخطار درست نماينده مجلس براي مهار عملکرد جزيره‌اي در کاهش آسيب‌ها
حيوانات تالاب گاوخوني، اسير دست شکارچيان
سومين عامل مرگ‌ومير در کشور
قبرس در سوداي وحدت
نامه پناهنده فلسطيني به پناهنده سوري
ايران، برنده و عربستان، بازنده جنگ‌هاي خاورميانه
آن روزها، غذا هم خوشمزه‌تر بود
شاه ايران اوقاتش را چگونه سپري مي‌کرد
قهوه، چای، سماور و حمام برنجی
«ماست مختارالسلطنه‌س، مي‌بيني ماسته، مي‌خري دوغه، مي‌خوري آبه!»
عدسي‌فروشي
لبوفروشي
فساد اداری
پيش‌بيني اقتصاد ايران: بيم‌ها و ترديدها
انتظار براي آب‌شدن يخ‌ها بين ايران و اعراب
هاشمي در حيات و ممات، مظلوم بود
چرا سياست‌هاي اقتصادي به ضد خود تبديل شد؟
تقابل تندروها و عراقچي در قاب تلويزيون
رئیس جمهور زن؛ آری یا نه؟
انتخابي سخت براي جايگزين آيت‌الله هاشمي‌رفسنجاني
اصول‌گرايان ديگر پيروز انتخابات رياست‌جمهوري نخواهند شد
هاشمي‌رفسنجاني، طراح منطقه‌گرايي متوازن بود
نشست آستانه، بحران سوريه را حل مي‌کند؟
شانتاژ ترامپیون عليه برجام
رحماني: پولي که از استقلال گرفتم زهرمارم شد
حاج‌محمدي: نيمکت‌نشيني‌ام فني نيست
قرارداد جپاروف و استقلال 800 هزار دلار است؟
سردار فراجناحي
هاشمي در حيات و ممات، مظلوم بود
فحاشي‌هاي سعيد معروف پاياني ندارد؟
«مردمصلحت»که می‌شود
فرماندار دزفول: پرونده اخلاقي داشته‌اند
انتخابي سخت براي جايگزين آيت‌الله هاشمي‌رفسنجاني
رئیس جمهور زن؛ آری یا نه؟
گوچي آقاي گل در مسير تاريخ‌سازي
مربای تلخ مسکن
هزينه ساخت بزرگراه صدر، ناگهان سه‌برابر شد
اصول‌گرايان ديگر پيروز انتخابات رياست‌جمهوري نخواهند شد
تقابل تندروها و عراقچي در قاب تلويزيون
چرا 12 سال پيش نمي‌گفتيد هاشمي يار انقلاب و رهبري‌ است؟
هويتي پشت قاب شهر
هاشمی اپوزیسیون نبود؛ رکن انقلاب بود
تالاب‌ها احيا مي‌شوند، جنگل‌ها نفس مي‌کشند
مجمع گره‌گشايي از مشکلات نظام
سينماي پوست‌کنده با طعم گيلاس
آن روزها، غذا هم خوشمزه‌تر بود
نگاه بخشنامه‌ای برای حل مسئله طلاق
تمجيد فراستي از فيلم «لاک قرمز»
۱۰۰ دستاورد برجام از زبان «حميد بعيدي‌نژاد»
دلبسته اين آب و خاکم؛ ويرانش نکنيد
محیط زیست براي کسي مهم نيست
سلفی با آنچه ندیده‌بودیم
پل تاريخي ۱۷۰۰‌ساله دزفول در آستانه مرگ
برجام؛ روي خوش‌ جهان
پيش‌بيني اقتصاد ايران: بيم‌ها و ترديدها
زندگي و کار در سايه آرزوهاي محال
کيک‌ زنگ تفريح براي صميميت در بزرگسالي
ژیوان گاسپاریان، ساری‌گلین و خاطره حسین‌علیزاده
دوستي با پسر رئيس، ناجي معروف مي‌شود؟
شانتاژ ترامپیون عليه برجام
انتظار براي آب‌شدن يخ‌ها بين ايران و اعراب
جهانگیری: امور جامعه بدون زنان قابل رفع‌و رجوع نیست
«مادرکشي»، کشتار آب است
فقر حرکتي دختران از حضورشان در ورزشگاه‌ها مهم‌تر است
نشست آستانه، بحران سوريه را حل مي‌کند؟
در فصلِ بد اکران، فيلم‌ها خوب مي‌فروشند
مفهوم جديد اعتراض!
سومين عامل مرگ‌ومير در کشور
کسي چوب‌خط شهرداري را نمي‌شمارد
گوشه‌ای از دستاوردهای اقتصادی برجام
مشی نامعلوم، پیگیری ناکافی
روابط ايران و عربستان به کدام سو مي‌رود؟
نفوذ ايران در سوريه بيشتر از روسيه است
روحاني هسته‌اي
صداي خيال‌نگار در روزگار اسمارت‌فون
«مَن‌مَن»‌کردن‌ها، دستاوردهاي برجام را از بين مي‌برد
وقتي ناخودآگاه، آن را برمي‌داري
تماشاي اعدام از سکو‌هاي استاديوم
فقدان ميانجيگر اصلاحات
چرا سياست‌هاي اقتصادي به ضد خود تبديل شد؟
«ماست مختارالسلطنه‌س، مي‌بيني ماسته، مي‌خري دوغه، مي‌خوري آبه!»
«برجام» کام ايرانيان را شيرين مي‌‌کند؟
حل بحران سوريه، کليد مشکلات خاورميانه
سنگيني تورم تک‌رقمي در سبد خريد مردم
هانيبال قذافي: جلود، امام موسي‌صدر را ربود، نه پدرم
از کتاب دوري کنيد
قرارداد جپاروف و استقلال 800 هزار دلار است؟
شناسه خبر: 50666 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۱۰/۲۲ - 01:00
ترس از فقدان يک تاريخ زنده

ترس از فقدان يک تاريخ زنده


مریم کاویانی: همه گيت‌هاي مترو در ايستگاه چهارراه ولي‌عصر(عج)، باز هستند. مأموران روي لبه پله‌ها ايستاده‌اند و مردمي را که راهي حرم شده‌اند راهنمايي مي‌کنند. بخشي از جمعيت در حال بازگشت از مسير ورودي حرم است. همان‌ها که در حال بازگشت هستند، مي‌گويند: آنجا شلوغ است و جاي راه‌رفتن نيست. 
متوليان متروي خط کهريزک شايد روز گذشته شلوغ‌ترين روز کاري خود را تجربه کرده‌اند. گفته مي‌شود که جمعيت حاضر در مراسم تشييع پيکر آيت‌الله هاشمي‌رفسنجاني، ميليوني تخمين زده شده و تعداد جمعيتي که از مترو يا با وسايل شخصي‌شان راهي حرم امام‌خميني(ره) شدند هم گواه همين ادعاست.
اتوبوس‌هاي پارک‌شده در اطراف حرم از جايشان تکان نمي‌خورند و جمعيت زيادي از در مترو تا حرم حرکت مي‌کنند. خانواده‌هاي زيادي با فرزندانشان به مراسم تشييع آمده‌اند و ميان جمعيت، گروه‌هاي دوستي بسياري ديده مي‌شود که با اشتراک رنگ لباس‌هايشان مي‌توان از يکديگر تشخيصشان داد. نزديک به ساعت يک و ‌زماني که خبر آمده خانواده هاشمي‌رفسنجاني به حرم آمده‌اند و پيکر او در حال تدفين است، بسياري از مردم به در پشتي حرم رسيده‌اند و بدون تلاش براي ورود به داخل در حال سردادن شعارهايي هستند که هرکدام مشي سياسي‌شان را تعريف مي‌کند. دو گروه غالب است؛ جمعيت هر دو گروه را فقط مردان تشکيل مي‌دهند و متفاوت از هم شعار مي‌دهند. نزديک به يک ساعت از مراسم تدفين گذشته و حتي درهاي ورودي باز گذاشته شده و خبري از گيت‌هاي مقابل ورودي‌هاي حرم نيست اما جمعيت همچنان در مقابل در پشتي تجمع کرده‌اند. از دور، صداي شعار دو گروه درهم به گوش مي‌رسد؛ بخشي از جمعيت در حال حرکت به سمت در خروجي هستند و بخشي مانده‌اند و شعاردهندگان را نگاه مي‌کنند. حرم، ساعتي پس از خاکسپاري هاشمي‌رفسنجاني هم آرام نيست؛ متروي کهريزک همچنان مملو از جمعيت است. در واگن بانوان، زنان بسياري دارند بلندبلند با هم درباره آنچه اتفاق افتاده صحبت مي‌کنند. پيداست که با هم غريبه‌اند و مراسم تشييع، وجه اشتراک گفته‌هايشان است. دو زن با پوشش چادر در اين مسير دارند با هم گفت‌وگو مي‌کنند. يکي‌شان که جوان‌تر است، مي‌گويد: وقتي خبر فوت آقاي هاشمي آمد حالم خراب شد، به همسرم خبر دادم، آماده شدم که خودم را به بيمارستان برسانم، شوهرم گفت که نمي‌آيد. من هم با بچه‌ها رفتم جماران. آن يکي در جواب مي‌گويد: من هاشمي و بهشتي و مطهري را از همه‌شان بيشتر دوست داشتم. فکرش را بکن هاشمي وقتي انقلاب بود، 40 سال داشت. اين چند روز فيلم سخنراني‌هاي قديمي‌اش را که مي‌بينم دلم مي‌گيرد. چند دختر جوان آن‌طرف‌تر مي‌پرسند که سال آينده چه مي‌شود؟ تکليف انتخابات چيست؟ آيا روحاني مي‌تواند دوباره رئيس‌جمهوري شود؟ بيشتر شرکت‌کنندگان در مراسم تشييع، از يک دغدغه واحد مي‌گويند: پس از او چه خواهد شد؟ هاشمي‌رفسنجاني، زبان زنده تاريخ انقلاب بود؛ زباني که در برابر تحريف انقلاب مي‌ايستاد و حالا فقدان او سؤالات بسياري در افکار عمومي ايجاد کرده است؛ چه کسي پس از او راوي تاريخي خواهد بود که بسياري ادعاي ساختن آن را دارند؛ چه اينکه او شناسنامه انقلاب بود و يکي از راويان بحق آن.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.