اپلیکیشین وقایع کانال تلگرام روزنامه ونافار
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
بازگشت هاشمی به شهر
ميرزايي‌نيکو: آقای روحانی شما 100 درصد به تفکر 24 ميليوني بدهکاريد
شفافيت پيش از اعتماد
ماجراهای روز آخر
فعال‌سازي ديپلماسي اقتصادي؛ دستور کار ظريف
پرونده پولانسکي بسته نشد
تبعات انتشار «ترنج» نامجو و منتفي‌شدن انتشار «۱۳» چاووشي
پس‌لرزه‌هاي يک جشن شخصي!
نامه حسين عليزاده به بهروز غريب‌پور درباره اسطوره و عروسک
مي‌توانيم به مسير اصلي تئاتر برگرديم
خوشرو: ايران نيروي ثبات‌ساز منطقه است
پايبندي به برجام را به آمريکا گوشزد مي‌کنيم
همگرايي تهران- آنکارا، پيامي براي کردها
نگاره
عاقبت رمانتيک بودن در عصر اينستاگرام
جمع اضداد در دنياي شواليه تاريکي
طعم خوش يک خيابان
براي بي‌گناهاني که در اين وحشت گرفتار شدند
محروميت و پلمپ باشگاه‌‌ها در انتظار طرفداران MMA
پرسپوليس به هزار و يک دليل مخالف است
ايران به قانون جديد باخت؟
اولتيماتوم به منصوريان؛ پديده را ببر، بمان
روز پرحاشيه آخوندي در مجلس
سند استراتژي صنعتي را احيا مي‌کنم
تل‌آويو مي‌خواهد پاي ايران به مناقشه کره باز شود
ظرفيت شهرک‌هاي صنعتي خالي است، دنبال ساخت شهرک جديد هستند
۵ هزار واحد صنعتي و معدني تسهيلات مي‌گيرند
توزیع هزینه ایجاد 1,3 میلیون شغل به نام یارانه به مردم
نفس تازه برای «آق‌گل»
نکند نوزاد ما جا‌به‌جا شده باشد
روی موج کودک‌آزاری
تصميم گرفتند زنان را نبينند
مهریه زنان در دوره قاجار چقدر بود؟
روزگار مهرانگيز دولتشاهي و مرضيه افخم
زنان در پستوي تاريخ؛ حاضران هميشه‌غایب
ضرورت سنجش کارآمدي در لحظات آخر
بعد تو جز «هيچ بزرگ» هيچي نيست
مجلس به تصميم و تدبير رئيس‌جمهوري اعتماد کند
بالاي 90 درصد وزراي پيشنهادي رأي مي‌آورند
اپوزيسيون دولت بودن در جمهوري‌اسلامي جايي ندارد
تاريخ جواب ادعاي شما را داده است
تغيير ذائقه مجلس در آستانه رأي اعتماد
هميشه نبايد در «شرايط حساس کنوني» ماند
برجام، مقدمه کسب منافع در چهار سال دوم است
مسجدجامعي: نجفي «زورو» نيست
شبح تغییر اقلیم و سراب خودکفایی
نگاره
پچ‌پچه‌هايي که دوباره شنيده شد
قصه رأي اعتماد ميرانوس
يک آغاز بي‌قضاوت
طبيعت بي‌جان سخن مي‌گويد
اميدي به بزرگي يک نهنگ
راه «سي» کلام شاهنامه سير فردوسي
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
چطور «زوج مخوف» به «زوج ناسازگار» تبديل شد؟
اين توهين‌ها کي تمام مي‌شود؟
سکته ناقص تيم برانکو؛ منصوريان بالاخره به دايي باخت
زيرگيري مسکن مهر از آخوندي
مولاوردي و نمايندگی نسل چهارم فعالان زن
تاريخ جواب ادعاي شما را داده است
شبح تغییر اقلیم و سراب خودکفایی
زيرگيري مسکن مهر از آخوندي
تغيير ذائقه مجلس در آستانه رأي اعتماد
برجام، مقدمه کسب منافع در چهار سال دوم است
هميشه نبايد در «شرايط حساس کنوني» ماند
مولاوردي و نمايندگی نسل چهارم فعالان زن
اپوزيسيون دولت بودن در جمهوري‌اسلامي جايي ندارد
نکند نوزاد ما جا‌به‌جا شده باشد
راه «سي» کلام شاهنامه سير فردوسي
پدر، با اره‌برقي پسر و عروسش را مثله کرد
بالاي 90 درصد وزراي پيشنهادي رأي مي‌آورند
ضرورت سنجش کارآمدي در لحظات آخر
مسکن، سوداي رونق دارد
اعلام قيمت‌هاي جديد براي محصولات پارس‌خودرو
«نوروز بَل»، جشن مردم برای زمین
کامیون ترور در اسپانیا
مجلس به تصميم و تدبير رئيس‌جمهوري اعتماد کند
مسجدجامعي: نجفي «زورو» نيست
طبيعت بي‌جان سخن مي‌گويد
سکته ناقص تيم برانکو؛ منصوريان بالاخره به دايي باخت
بعد تو جز «هيچ بزرگ» هيچي نيست
اقتصاد کشور در دستان ۳۱ مفسد
جنگ عربستان با اقليت شيعه
قصه رأي اعتماد ميرانوس
28 مرداد؛ کودتايی سیاه در قاب تاریخ
اميدي به بزرگي يک نهنگ
ماجراهای روز آخر
پچ‌پچه‌هايي که دوباره شنيده شد
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
اين توهين‌ها کي تمام مي‌شود؟
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
تل‌آويو مي‌خواهد پاي ايران به مناقشه کره باز شود
نفس تازه برای «آق‌گل»
نگاره
يک آغاز بي‌قضاوت
آمريکا به‌طور کامل به برجام پايبند نيست؟
چطور «زوج مخوف» به «زوج ناسازگار» تبديل شد؟
پس‌لرزه‌هاي يک جشن شخصي!
همگرايي تهران- آنکارا، پيامي براي کردها
بازگشت هاشمی به شهر
روی موج کودک‌آزاری
جمع اضداد در دنياي شواليه تاريکي
ايران به قانون جديد باخت؟
توزیع هزینه ایجاد 1,3 میلیون شغل به نام یارانه به مردم
روزگار مهرانگيز دولتشاهي و مرضيه افخم
شفافيت پيش از اعتماد
مي‌توانيم به مسير اصلي تئاتر برگرديم
پايبندي به برجام را به آمريکا گوشزد مي‌کنيم
ميرزايي‌نيکو: آقای روحانی شما 100 درصد به تفکر 24 ميليوني بدهکاريد
سند استراتژي صنعتي را احيا مي‌کنم
پرسپوليس به هزار و يک دليل مخالف است
اولتيماتوم به منصوريان؛ پديده را ببر، بمان
طعم خوش يک خيابان
زنان در پستوي تاريخ؛ حاضران هميشه‌غایب
نگاره
خوشرو: ايران نيروي ثبات‌ساز منطقه است
فعال‌سازي ديپلماسي اقتصادي؛ دستور کار ظريف
روز پرحاشيه آخوندي در مجلس
مهریه زنان در دوره قاجار چقدر بود؟
اعتماد به وقایع
شناسه خبر: 50666 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۱۰/۲۲ - 01:00
ترس از فقدان يک تاريخ زنده

ترس از فقدان يک تاريخ زنده


مریم کاویانی: همه گيت‌هاي مترو در ايستگاه چهارراه ولي‌عصر(عج)، باز هستند. مأموران روي لبه پله‌ها ايستاده‌اند و مردمي را که راهي حرم شده‌اند راهنمايي مي‌کنند. بخشي از جمعيت در حال بازگشت از مسير ورودي حرم است. همان‌ها که در حال بازگشت هستند، مي‌گويند: آنجا شلوغ است و جاي راه‌رفتن نيست. 
متوليان متروي خط کهريزک شايد روز گذشته شلوغ‌ترين روز کاري خود را تجربه کرده‌اند. گفته مي‌شود که جمعيت حاضر در مراسم تشييع پيکر آيت‌الله هاشمي‌رفسنجاني، ميليوني تخمين زده شده و تعداد جمعيتي که از مترو يا با وسايل شخصي‌شان راهي حرم امام‌خميني(ره) شدند هم گواه همين ادعاست.
اتوبوس‌هاي پارک‌شده در اطراف حرم از جايشان تکان نمي‌خورند و جمعيت زيادي از در مترو تا حرم حرکت مي‌کنند. خانواده‌هاي زيادي با فرزندانشان به مراسم تشييع آمده‌اند و ميان جمعيت، گروه‌هاي دوستي بسياري ديده مي‌شود که با اشتراک رنگ لباس‌هايشان مي‌توان از يکديگر تشخيصشان داد. نزديک به ساعت يک و ‌زماني که خبر آمده خانواده هاشمي‌رفسنجاني به حرم آمده‌اند و پيکر او در حال تدفين است، بسياري از مردم به در پشتي حرم رسيده‌اند و بدون تلاش براي ورود به داخل در حال سردادن شعارهايي هستند که هرکدام مشي سياسي‌شان را تعريف مي‌کند. دو گروه غالب است؛ جمعيت هر دو گروه را فقط مردان تشکيل مي‌دهند و متفاوت از هم شعار مي‌دهند. نزديک به يک ساعت از مراسم تدفين گذشته و حتي درهاي ورودي باز گذاشته شده و خبري از گيت‌هاي مقابل ورودي‌هاي حرم نيست اما جمعيت همچنان در مقابل در پشتي تجمع کرده‌اند. از دور، صداي شعار دو گروه درهم به گوش مي‌رسد؛ بخشي از جمعيت در حال حرکت به سمت در خروجي هستند و بخشي مانده‌اند و شعاردهندگان را نگاه مي‌کنند. حرم، ساعتي پس از خاکسپاري هاشمي‌رفسنجاني هم آرام نيست؛ متروي کهريزک همچنان مملو از جمعيت است. در واگن بانوان، زنان بسياري دارند بلندبلند با هم درباره آنچه اتفاق افتاده صحبت مي‌کنند. پيداست که با هم غريبه‌اند و مراسم تشييع، وجه اشتراک گفته‌هايشان است. دو زن با پوشش چادر در اين مسير دارند با هم گفت‌وگو مي‌کنند. يکي‌شان که جوان‌تر است، مي‌گويد: وقتي خبر فوت آقاي هاشمي آمد حالم خراب شد، به همسرم خبر دادم، آماده شدم که خودم را به بيمارستان برسانم، شوهرم گفت که نمي‌آيد. من هم با بچه‌ها رفتم جماران. آن يکي در جواب مي‌گويد: من هاشمي و بهشتي و مطهري را از همه‌شان بيشتر دوست داشتم. فکرش را بکن هاشمي وقتي انقلاب بود، 40 سال داشت. اين چند روز فيلم سخنراني‌هاي قديمي‌اش را که مي‌بينم دلم مي‌گيرد. چند دختر جوان آن‌طرف‌تر مي‌پرسند که سال آينده چه مي‌شود؟ تکليف انتخابات چيست؟ آيا روحاني مي‌تواند دوباره رئيس‌جمهوري شود؟ بيشتر شرکت‌کنندگان در مراسم تشييع، از يک دغدغه واحد مي‌گويند: پس از او چه خواهد شد؟ هاشمي‌رفسنجاني، زبان زنده تاريخ انقلاب بود؛ زباني که در برابر تحريف انقلاب مي‌ايستاد و حالا فقدان او سؤالات بسياري در افکار عمومي ايجاد کرده است؛ چه کسي پس از او راوي تاريخي خواهد بود که بسياري ادعاي ساختن آن را دارند؛ چه اينکه او شناسنامه انقلاب بود و يکي از راويان بحق آن.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.