کانال تلگرام روزنامه جامعه پویا طراحی سایت
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
برجام، هديه‌اي براي نسل آينده
روحاني هسته‌اي
«برجام» کام ايرانيان را شيرين مي‌‌کند؟
برجام و صف‌بندی جدید سیاسی
هاشمی اپوزیسیون نبود؛ رکن انقلاب بود
برجام؛ روي خوش‌ جهان
روابط ايران و عربستان به کدام سو مي‌رود؟
ابراهيم جعفري: حامل پيام‌هاي شفاهي ميان ايران و عربستان بوده‌ام
گوچي آقاي گل در مسير تاريخ‌سازي
زبان بدن جباروف در جلسه با استقلالي‌ها
طارمي و مسلمان در سالن واليبال
هاشمي با تهديد و بدهي، از تيراندازي رفت
دوستي با پسر رئيس، ناجي معروف مي‌شود؟
700 هزار ميليارد تومان بدهي
مسکن مهر، مسکن اجتماعي شد
وابستگي ۸۹ درصد بنگاه‌ها به بانک‌ها
گوشه‌ای از دستاوردهای اقتصادی برجام
«مَن‌مَن»‌کردن‌ها، دستاوردهاي برجام را از بين مي‌برد
کسي چوب‌خط شهرداري را نمي‌شمارد
تهران، تهويه هواي خود را از دست داده است
مرهمي بر زخم‌هاي طرح تحول نظام سلامت
مشی نامعلوم، پیگیری ناکافی
وقایع یومیه
صداي خيال‌نگار در روزگار اسمارت‌فون
ابريشم‌بافان در پيله
دنياي تصوير جديد با پرونده «نارکوها»
مايکل مور و شماري از هاليوودي‌ها در صف راهپيمايي عليه ترامپ
حامد همايون، سفير مبارزه با سرطان شد
جلوه‌هاي ويژه «آباجان» کامل مي‌شود
مفهوم جديد اعتراض!
وقتي ناخودآگاه، آن را برمي‌داري
فرصت تازه برای جوانان
نگاه بخشنامه‌ای برای حل مسئله طلاق
اخطار درست نماينده مجلس براي مهار عملکرد جزيره‌اي در کاهش آسيب‌ها
حيوانات تالاب گاوخوني، اسير دست شکارچيان
سومين عامل مرگ‌ومير در کشور
قبرس در سوداي وحدت
نامه پناهنده فلسطيني به پناهنده سوري
ايران، برنده و عربستان، بازنده جنگ‌هاي خاورميانه
آن روزها، غذا هم خوشمزه‌تر بود
شاه ايران اوقاتش را چگونه سپري مي‌کرد
قهوه، چای، سماور و حمام برنجی
«ماست مختارالسلطنه‌س، مي‌بيني ماسته، مي‌خري دوغه، مي‌خوري آبه!»
عدسي‌فروشي
لبوفروشي
فساد اداری
پيش‌بيني اقتصاد ايران: بيم‌ها و ترديدها
انتظار براي آب‌شدن يخ‌ها بين ايران و اعراب
هاشمي در حيات و ممات، مظلوم بود
چرا سياست‌هاي اقتصادي به ضد خود تبديل شد؟
تقابل تندروها و عراقچي در قاب تلويزيون
رئیس جمهور زن؛ آری یا نه؟
انتخابي سخت براي جايگزين آيت‌الله هاشمي‌رفسنجاني
اصول‌گرايان ديگر پيروز انتخابات رياست‌جمهوري نخواهند شد
هاشمي‌رفسنجاني، طراح منطقه‌گرايي متوازن بود
نشست آستانه، بحران سوريه را حل مي‌کند؟
شانتاژ ترامپیون عليه برجام
رحماني: پولي که از استقلال گرفتم زهرمارم شد
حاج‌محمدي: نيمکت‌نشيني‌ام فني نيست
قرارداد جپاروف و استقلال 800 هزار دلار است؟
سردار فراجناحي
هاشمي در حيات و ممات، مظلوم بود
فحاشي‌هاي سعيد معروف پاياني ندارد؟
«مردمصلحت»که می‌شود
فرماندار دزفول: پرونده اخلاقي داشته‌اند
انتخابي سخت براي جايگزين آيت‌الله هاشمي‌رفسنجاني
رئیس جمهور زن؛ آری یا نه؟
گوچي آقاي گل در مسير تاريخ‌سازي
مربای تلخ مسکن
هزينه ساخت بزرگراه صدر، ناگهان سه‌برابر شد
چرا 12 سال پيش نمي‌گفتيد هاشمي يار انقلاب و رهبري‌ است؟
تقابل تندروها و عراقچي در قاب تلويزيون
اصول‌گرايان ديگر پيروز انتخابات رياست‌جمهوري نخواهند شد
هويتي پشت قاب شهر
تالاب‌ها احيا مي‌شوند، جنگل‌ها نفس مي‌کشند
هاشمی اپوزیسیون نبود؛ رکن انقلاب بود
مجمع گره‌گشايي از مشکلات نظام
سينماي پوست‌کنده با طعم گيلاس
آن روزها، غذا هم خوشمزه‌تر بود
نگاه بخشنامه‌ای برای حل مسئله طلاق
تمجيد فراستي از فيلم «لاک قرمز»
۱۰۰ دستاورد برجام از زبان «حميد بعيدي‌نژاد»
دلبسته اين آب و خاکم؛ ويرانش نکنيد
محیط زیست براي کسي مهم نيست
سلفی با آنچه ندیده‌بودیم
پل تاريخي ۱۷۰۰‌ساله دزفول در آستانه مرگ
پيش‌بيني اقتصاد ايران: بيم‌ها و ترديدها
برجام؛ روي خوش‌ جهان
زندگي و کار در سايه آرزوهاي محال
کيک‌ زنگ تفريح براي صميميت در بزرگسالي
ژیوان گاسپاریان، ساری‌گلین و خاطره حسین‌علیزاده
دوستي با پسر رئيس، ناجي معروف مي‌شود؟
انتظار براي آب‌شدن يخ‌ها بين ايران و اعراب
شانتاژ ترامپیون عليه برجام
جهانگیری: امور جامعه بدون زنان قابل رفع‌و رجوع نیست
«مادرکشي»، کشتار آب است
فقر حرکتي دختران از حضورشان در ورزشگاه‌ها مهم‌تر است
نشست آستانه، بحران سوريه را حل مي‌کند؟
در فصلِ بد اکران، فيلم‌ها خوب مي‌فروشند
مفهوم جديد اعتراض!
گوشه‌ای از دستاوردهای اقتصادی برجام
مشی نامعلوم، پیگیری ناکافی
سومين عامل مرگ‌ومير در کشور
کسي چوب‌خط شهرداري را نمي‌شمارد
روابط ايران و عربستان به کدام سو مي‌رود؟
نفوذ ايران در سوريه بيشتر از روسيه است
روحاني هسته‌اي
صداي خيال‌نگار در روزگار اسمارت‌فون
«مَن‌مَن»‌کردن‌ها، دستاوردهاي برجام را از بين مي‌برد
تماشاي اعدام از سکو‌هاي استاديوم
فقدان ميانجيگر اصلاحات
چرا سياست‌هاي اقتصادي به ضد خود تبديل شد؟
«ماست مختارالسلطنه‌س، مي‌بيني ماسته، مي‌خري دوغه، مي‌خوري آبه!»
وقتي ناخودآگاه، آن را برمي‌داري
حل بحران سوريه، کليد مشکلات خاورميانه
سنگيني تورم تک‌رقمي در سبد خريد مردم
هانيبال قذافي: جلود، امام موسي‌صدر را ربود، نه پدرم
از کتاب دوري کنيد
«برجام» کام ايرانيان را شيرين مي‌‌کند؟
برجام، هديه‌اي براي نسل آينده
شناسه خبر: 50670 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۱۰/۲۲ - 01:00
آينده اتحاديه در دست فرانسه و آلمان است

آينده اتحاديه در دست فرانسه و آلمان است

يوشکا فيشر، وزير امورخارجه اسبق آلمان: پس از شوک رفراندوم برگزيت در بريتانيا و انتخاب دونالد ترامپ به‌عنوان رئيس‌جمهوري ايالات‌متحده آمريکا در سال 2016، سال جاري براي اروپا بسيار تعيين‌کننده خواهد بود. انتخابات پارلماني آتي در فرانسه، آلمان، هلند و احتمالا ايتاليا مشخص خواهد کرد که آيا اتحاديه اروپا در کنار هم باقي خواهند ماند يا به‌واسطه موج نئوناسيوناليستي غرب، متلاشي خواهد شد. در همين حال، مذاکرات برگزيت با جديت تمام آغاز خواهد شد که نگاهي اجمالي به آينده رابطه بريتانيا و اتحاديه اروپا فراهم مي‌کند. ممکن است روزي از مراسم تحليف ترامپ در 20 ژانويه، به‌عنوان نقطه عطفي براي اروپا ياد شود. با قضاوت بر‌اساس اظهارات گذشته ترامپ درباره اروپا و نحوه ارتباط ايالات‌متحده با اين قاره، اين اتحاديه بايد خود را براي شوک‌هاي عميق آماده کند. رئيس‌جمهوري منتخب آمريکا، با نگرشي ناسيوناليستي و جديد، به پيوستگي اتحاديه اروپا اعتقادي ندارد. در اينجا، او متحد ولاديمير پوتين رئيس‌جمهوري روسيه است که مدتي طولاني با حمايت از نيروهاي ملي و جنبش‌ها در کشورهاي عضو اتحاديه سعي در بي‌ثبات‌کردن اروپا دارد. اگر دولت ترامپ از اين تلاش‌ها حمايت کند يا چشم خود را به روي آنها ببندد، اتحاديه اروپا بين فشارهاي روسيه و اخبار دست راستی‌های افراطي به گونه‌اي ساندويچ خواهد شد که خود را برابر چالشي واقعي براي احياي روحيه خواهد ديد. عواقب براي اتحاديه اروپا حتي جدي‌تر خواهد بود، اگر علاوه بر تنظيم‌شدن مجدد روابط آمريکا و روسيه بر‌اساس پايه‌اي جديد، دولت ترامپ به زير سؤال‌بردن ضمانت‌هاي امنيتي آمريکا براي اروپا ادامه دهد. چنين حرکتي براي ناتو، اتحادي که بيش از 6 دهه است که چتر امنيتي آمريکا را بالاي سر خود حس مي‌کند، پرهزينه خواهد بود. اروپايي‌ها ناگهان خود را در برابر روسيه و تلاش‌هاي مضاعف آنها براي به چالش‌کشيدن مرزهايي مانند اوکراين و افزايش نفوذ- و حتي هژموني- خود بر شرق اروپا، تنها خواهند ديد. 
ما به‌زودي خواهيم فهميد که قدم بعدي براي ناتو چه خواهد بود اما آسيب‌هاي زيادي هم‌اکنون ايجاد شده است. تضمين‌هاي امنيتي فقط درباره سخت‌افزار نظامي نيست بلکه ضمانت، پيامي معتبر ارسال مي‌کند مبني‌بر اينکه هر زمان که لازم باشد از متحدان دفاع خواهد شد؛ بنابراين چنين قراردادهايي تا حد زيادي به ابعاد روان‌شناسانه بستگي دارند و اعتماد به يک کشور به‌عنوان دوست يا دشمن را مشخص مي‌کنند. وقتي به چنين اعتبارهايي صدمه وارد مي‌شود، تهديد تحريک‌هاي درحال رشد به‌وجود مي‌آيد؛ تهديدي که مي‌تواند به تشديد بحران‌ها و بزرگ‌تر‌شدن آنها و حتي درگيري‌هاي مسلحانه منجر شود. با توجه به اين خطر، اتحاديه اروپا درحال‌حاضر، بايد به تقويت آنچه از ناتو باقي مانده است، بپردازد و بر نجات اين سازمان بر وجه اقتصادي و ادغام‌هاي حقوقي، تمرکز کند اما درعين‌حال، کشورهاي عضو نگاهي به گزينه دوم امنيتي ارائه‌شده، داشته باشند. 
اتحاديه اروپا خود بر‌اساس قدرت نرم شکل گرفته است: اين اتحاديه طراحي نشده که امنيت اروپا را تضمين کند و درحال‌حاضر، در وضعيتي قرار ندارد که براي مقابله با چالش قدرت سخت، توانايي داشته باشد، به اين معني که اتحاديه اروپا به دو کشور بزرگ و قدرتمند خود، يعني فرانسه و آلمان براي تقويت دفاعي اروپا تقسيم مي‌شود. کشورهاي ديگر مانند ايتاليا، بلژيک، هلند، لوکزامبورگ، اسپانيا و لهستان نيز نقش ايفا خواهند کرد اما نه نقشي به اندازه و اهميت فرانسه و آلمان؛ البته زندگي در قاره اروپا به معناي داشتن روسيه به‌عنوان يک همسايه است. از نظر کلي، روابط همسايگي بايد بر‌اساس صلح، همکاري و احترام متقابل باشد (به‌ويژه هنگامي که همسايه شما يک قدرت هسته‌اي است) اما اروپايي‌ها نمي‌توانند به هر توهمي درباره قصد و نيت روسيه تن بدهند. ديدگاه کرملين در سياست خارجي، يک بازي با حاصل جمع صفر بوده، به اين معني که هميشه قدرت نظامي و ژئوپليتيک مقدم‌تر از همکاري در توافقات امنيتي است. 
روسيه نقاط ضعف يا فقدان تهديد از جانب همسايگان را به‌عنوان پايه‌اي براي صلح نمي‌بيند بلکه آن را دعوتي براي گسترش قلمرو و حوزه نفوذ خود تلقي مي‌کند؛ بنابراين نبود تقارن قدرت در شرق اروپا فقط به بي‌ثباتي منجر مي‌شود. اگر اروپا به‌دنبال ثبات است، صلح پايدار اولين چيزي است که بايد از آن اطمينان حاصل کند و آن را جدي بگيرد؛ چيزي که امروز به وضوح قابل‌مشاهده نيست. اروپا مي‌تواند اعتبار امنيت خود را تقويت کند، فقط در صورتي که فرانسه و آلمان با هم و براي يک هدف عمل کنند که فرصت اين کار پس از انتخابات سال جاري فراهم خواهد شد. ديپلمات‌هاي اتحاديه اروپا بايد اين زمزمه‌ها را که آلمان و فرانسه با توجه به فرهنگ و تاريخ‌هاي مختلف، هيچگاه در زمينه مسائل نظامي و مالي در برابر هم قرار نگرفته‌اند، رها کنند زيرا اگر شرايط امنيتي از اين بدتر شود، ديگر اين مسئله اهميتي ندارد. درواقع، رسيدن به يک مصالحه با توجه به تجربه فرانسه در رهبري دفاع و تجربه آلمان درباره مسائل مالي، بين دو طرف رودخانه راين نبايد چندان دشوار باشد. اگر دنبال‌کردن اين گزينه در امنيت اروپا به تجديد تضمين امنيتي آمريکا منجر شود، بسيار بهتر است؛ همچنين اروپا بايد آرايش استراتژيک همکاري با بريتانيا را بر‌اساس موقعيت جغرافيايي، سياسي و امنيت منافع تحقق بخشد و آن را بدون تغيير باقي بگذارد. اتحاديه اروپاي قديم، در قدرت اقتصادي رشد کرد، به اين دليل که زير چتر امنيتي آمريکا محافظت مي‌شد اما بدون اين تضمين، در شرايط واقعيت جغرافياي سياسي کنوني، بايد به توسعه ظرفيت بر‌اساس قدرت سياسي و نظامي موجود پرداخت. 6 دهه پس از معاهده رم و تأسيس جامعه اقتصادي اروپا، تاريخ و تحولات جاري در حال هل‌دادن فرانسه و آلمان براي شکل‌دادن مجدد آينده اروپا هستند. 
منبع: پراجکت سينديکيت/ ترجمه: روزبه آرش

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.