اپلیکیشین وقایع کانال تلگرام روزنامه ونافار
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
بازگشت هاشمی به شهر
ميرزايي‌نيکو: آقای روحانی شما 100 درصد به تفکر 24 ميليوني بدهکاريد
شفافيت پيش از اعتماد
ماجراهای روز آخر
فعال‌سازي ديپلماسي اقتصادي؛ دستور کار ظريف
پرونده پولانسکي بسته نشد
تبعات انتشار «ترنج» نامجو و منتفي‌شدن انتشار «۱۳» چاووشي
پس‌لرزه‌هاي يک جشن شخصي!
نامه حسين عليزاده به بهروز غريب‌پور درباره اسطوره و عروسک
مي‌توانيم به مسير اصلي تئاتر برگرديم
خوشرو: ايران نيروي ثبات‌ساز منطقه است
پايبندي به برجام را به آمريکا گوشزد مي‌کنيم
همگرايي تهران- آنکارا، پيامي براي کردها
نگاره
عاقبت رمانتيک بودن در عصر اينستاگرام
جمع اضداد در دنياي شواليه تاريکي
طعم خوش يک خيابان
براي بي‌گناهاني که در اين وحشت گرفتار شدند
محروميت و پلمپ باشگاه‌‌ها در انتظار طرفداران MMA
پرسپوليس به هزار و يک دليل مخالف است
ايران به قانون جديد باخت؟
اولتيماتوم به منصوريان؛ پديده را ببر، بمان
روز پرحاشيه آخوندي در مجلس
سند استراتژي صنعتي را احيا مي‌کنم
تل‌آويو مي‌خواهد پاي ايران به مناقشه کره باز شود
ظرفيت شهرک‌هاي صنعتي خالي است، دنبال ساخت شهرک جديد هستند
۵ هزار واحد صنعتي و معدني تسهيلات مي‌گيرند
توزیع هزینه ایجاد 1,3 میلیون شغل به نام یارانه به مردم
نفس تازه برای «آق‌گل»
نکند نوزاد ما جا‌به‌جا شده باشد
روی موج کودک‌آزاری
تصميم گرفتند زنان را نبينند
مهریه زنان در دوره قاجار چقدر بود؟
روزگار مهرانگيز دولتشاهي و مرضيه افخم
زنان در پستوي تاريخ؛ حاضران هميشه‌غایب
ضرورت سنجش کارآمدي در لحظات آخر
بعد تو جز «هيچ بزرگ» هيچي نيست
مجلس به تصميم و تدبير رئيس‌جمهوري اعتماد کند
بالاي 90 درصد وزراي پيشنهادي رأي مي‌آورند
اپوزيسيون دولت بودن در جمهوري‌اسلامي جايي ندارد
تاريخ جواب ادعاي شما را داده است
تغيير ذائقه مجلس در آستانه رأي اعتماد
هميشه نبايد در «شرايط حساس کنوني» ماند
برجام، مقدمه کسب منافع در چهار سال دوم است
مسجدجامعي: نجفي «زورو» نيست
شبح تغییر اقلیم و سراب خودکفایی
نگاره
پچ‌پچه‌هايي که دوباره شنيده شد
قصه رأي اعتماد ميرانوس
يک آغاز بي‌قضاوت
طبيعت بي‌جان سخن مي‌گويد
اميدي به بزرگي يک نهنگ
راه «سي» کلام شاهنامه سير فردوسي
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
چطور «زوج مخوف» به «زوج ناسازگار» تبديل شد؟
اين توهين‌ها کي تمام مي‌شود؟
سکته ناقص تيم برانکو؛ منصوريان بالاخره به دايي باخت
زيرگيري مسکن مهر از آخوندي
مولاوردي و نمايندگی نسل چهارم فعالان زن
شبح تغییر اقلیم و سراب خودکفایی
تاريخ جواب ادعاي شما را داده است
زيرگيري مسکن مهر از آخوندي
تغيير ذائقه مجلس در آستانه رأي اعتماد
برجام، مقدمه کسب منافع در چهار سال دوم است
مولاوردي و نمايندگی نسل چهارم فعالان زن
هميشه نبايد در «شرايط حساس کنوني» ماند
اپوزيسيون دولت بودن در جمهوري‌اسلامي جايي ندارد
نکند نوزاد ما جا‌به‌جا شده باشد
راه «سي» کلام شاهنامه سير فردوسي
پدر، با اره‌برقي پسر و عروسش را مثله کرد
بالاي 90 درصد وزراي پيشنهادي رأي مي‌آورند
ضرورت سنجش کارآمدي در لحظات آخر
مسکن، سوداي رونق دارد
اعلام قيمت‌هاي جديد براي محصولات پارس‌خودرو
«نوروز بَل»، جشن مردم برای زمین
مجلس به تصميم و تدبير رئيس‌جمهوري اعتماد کند
کامیون ترور در اسپانیا
سکته ناقص تيم برانکو؛ منصوريان بالاخره به دايي باخت
مسجدجامعي: نجفي «زورو» نيست
طبيعت بي‌جان سخن مي‌گويد
بعد تو جز «هيچ بزرگ» هيچي نيست
ماجراهای روز آخر
اقتصاد کشور در دستان ۳۱ مفسد
جنگ عربستان با اقليت شيعه
قصه رأي اعتماد ميرانوس
28 مرداد؛ کودتايی سیاه در قاب تاریخ
اميدي به بزرگي يک نهنگ
پچ‌پچه‌هايي که دوباره شنيده شد
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
اين توهين‌ها کي تمام مي‌شود؟
تل‌آويو مي‌خواهد پاي ايران به مناقشه کره باز شود
نگاره
يک آغاز بي‌قضاوت
نفس تازه برای «آق‌گل»
همگرايي تهران- آنکارا، پيامي براي کردها
پس‌لرزه‌هاي يک جشن شخصي!
چطور «زوج مخوف» به «زوج ناسازگار» تبديل شد؟
آمريکا به‌طور کامل به برجام پايبند نيست؟
مي‌توانيم به مسير اصلي تئاتر برگرديم
بازگشت هاشمی به شهر
توزیع هزینه ایجاد 1,3 میلیون شغل به نام یارانه به مردم
روی موج کودک‌آزاری
جمع اضداد در دنياي شواليه تاريکي
ايران به قانون جديد باخت؟
شفافيت پيش از اعتماد
ميرزايي‌نيکو: آقای روحانی شما 100 درصد به تفکر 24 ميليوني بدهکاريد
پايبندي به برجام را به آمريکا گوشزد مي‌کنيم
سند استراتژي صنعتي را احيا مي‌کنم
روزگار مهرانگيز دولتشاهي و مرضيه افخم
اولتيماتوم به منصوريان؛ پديده را ببر، بمان
پرسپوليس به هزار و يک دليل مخالف است
مهریه زنان در دوره قاجار چقدر بود؟
خوشرو: ايران نيروي ثبات‌ساز منطقه است
طعم خوش يک خيابان
نگاره
زنان در پستوي تاريخ؛ حاضران هميشه‌غایب
فعال‌سازي ديپلماسي اقتصادي؛ دستور کار ظريف
روز پرحاشيه آخوندي در مجلس
اعتماد به وقایع
شناسه خبر: 50674 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۱۰/۲۳ - 01:00
اوباما چگونه آمريکا را تغيير داد؟

اوباما چگونه آمريکا را تغيير داد؟

فريد زکريا، روزنامه‌نگار آمريکايي: در ماه می سال 2010، مجله «تايم» در مطلبي عنوان کرد که باراک اوباما، رئيس‌جمهوري آمريکا يک گروه از برجسته‌ترين مورخان رياست‌جمهوري اين کشور را براي مراسم شام به کاخ سفيد دعوت کرد. ظاهرا اوباما با دعوت از اين مورخان به‌دنبال ايده‌ها، نمونه‌ها و درس‌هايي از پيشينيان خود بوده است. تايم گزارش مي‌دهد: «پس از مدتي بحث و گفت‌وگو مشخص شد که اوباما بيشتر علاقه‌مند به دستاوردهاي رونالد ريگان است.» در نگاه اول، بعيد به نظر مي‌رسيد که ريگان،  الگوي مناسبي براي اوباما باشد زيرا او بازيگري بود که بعدها به يک سياستمدار تبديل شد و بيشتر براي حکايات و طنزهايش شناخته مي‌شد تا تجزيه و تحليل‌هايش. اوباما، ريگان را رئيس‌جمهوري تحول‌گرا مي‌ديد و در يک سخنراني در مبارزات انتخاباتي سال 2008 درباره او گفت: «ريگان، خط سير آمريکا را به‌کلي تغيير داد به شيوه‌اي که نه ريچارد نيکسون قادر به انجام آن بود و نه بيل کلينتون.» اين اظهارات و نگرش اوباما نشان مي‌دهد که تغيير خط سير آمريکا، شايد اصلي‌ترين آرمان و هدف او نيز بوده است.
اما آيا اوباما توانست مسير آمريکا را براي هميشه تغيير دهد؟ اگر در اواسط سال 2016 بوديم و قرار بود که به اين سؤال پاسخ دهم، بدون‌شک يافتن پاسخ اين سؤال بسيار سخت و دشوار بود زيرا دولت اوباما در آن زمان، سطح مراقبت‌هاي بهداشتي را به استانداردهاي جهاني نزديک کرد، در راستاي مبارزه با تغييرات آب‌وهوايي و ايجاد تحول در زمينه انرژي‌هاي پاک، سياست‌هاي اساسي آمريکا در بخش انرژي را تغيير داده، بزرگ‌ترين سازماندهي مجدد صنعت مالي را از زمان رکود بزرگ ايجاد کرد و صنايع خودروسازي را نجات داد. بيشتر اين اتفاقات نيز در 18 ماهه نخست دولت او اتفاق افتاد. اوباما معتقد است که در دو سال اول آغاز به کار خود، در دفتر رياست‌جمهوري، از دوران رياست‌جمهوري ليندون جانسون تاکنون، بيش از هر رئيس‌جمهوري ديگري موفقيت کسب کرده است. 
اما اکنون همه اين موفقيت‌ها در معرض خطر قرار دارند؛ دونالد ترامپ وعده داده که ميراث و دستاوردهاي دوران رياست‌جمهوري اوباما را براي هميشه محو کند؛ البته برخي از اين دستاوردها را مي‌توان به‌راحتي محو و نابود کرد اما ازميان‌برداشتن برخي از آنها چندان راحت و آسان نخواهد بود. درحال‌حاضر، حدود 22 ميليون نفر تحت پوشش برنامه خدمات بيمه درماني اوباما موسوم به «اوباماکر» هستند و انرژي پاک نيز اکنون بخش بزرگي از صنعت آمريکا را تشکيل داده و ميليون‌ها شغل ايجاد کرده است. سياست خارجي اوباما همواره روي راه‌حل‌هاي ديپلماتيک و حفظ احتياط در برابر مداخلات نظامي و ملت‌سازي متمرکز بوده که تا حد زيادي منعکس‌کننده شرايط و رويکردهاي کشور بود. در کل بايد گفت که بسياري از سياست‌هاي دولت اوباما از مقررات مالي و قوانين مربوط به مهاجرت گرفته تا قوانين عدالت کيفري و اصلاحات محيط‌زيستي، ممکن است تحت فشارهاي دولت جديد به‌طور کامل تغيير کنند. اما چگونه اين اتفاق افتاد؟ هنگامي که به دوران رؤساي‌جمهوري همانند جانسون يا فرانکلين روزولت مي‌نگريم، مي‌بينيم که براي باقي‌گذاشتن ميراثي بلندمدت نه‌تنها انتخاب‌شدن به‌عنوان رئيس‌جمهوري کافي نيست بلکه ايجاد يک ائتلاف سياسي لازم است. جانسون و روزولت اکثريت کنگره را در اختيار داشتند. باراک اوباما سياستمداري به‌شدت کاريزماتيک بود اما قادر نبود پايگاه سياسي مستحکمي براي خود ايجاد کند. در واقع، در هشت سال دوران رياست‌جمهوري اوباما، حزب دموکرات، مجموعه‌اي از شکست‌هاي بسيار مهم را چه در سطح ايالتي و چه در سطح ملي تجربه کرد که اين حزب را در بدترين موقعيتش از دهه 1920 به بعد قرار داد. آيا اين شکست‌ها، شکست اوباما بود و آيا اين شکست‌ها ناشي از فقدان مهارت‌هاي سياسي بود؟ اين احتمال وجود دارد اما بايد اين را هم در نظر گرفت که شايد اين جريانات آن‌قدر قوي و قدرتمند بودند که کسي نمي‌توانست آنها را تغيير دهد. آمريکا در سال‌هاي اخير، تغييرات اقتصادي، تکنولوژيک، سياسي و فرهنگي بسياري را تجربه کرده اما در بعضي از بخش‌هاي کشور، مقاومت و واکنش شديدي نسبت به اين تغييرات و يک رئيس‌جمهوري آفريقايي-آمريکايي به وجود آمده است. اوباما در همان سخنراني خود اشاره کرد: «ريگان، ما را در مسير کاملا متفاوتي قرار داد زيرا کشور براي آن آماده بود.» اما هنوز مشخص نيست که آيا در دوران رياست‌جمهوري اوباما، کشور از آمادگي لازم براي ديدگاه‌هاي او برخوردار بود يا نه. شايد چشمگيرترين ريسک اوباما همان طرح مراقبت‌هاي بهداشتي بود. او چند سال نخست دوران رياست‌جمهوري خود و همه سرمايه سياسي خود را صرف عبور از اين مسئله کرد. من قويا معتقد هستم که اگر دونالد ترامپ، راهي براي لغو و جايگزيني اين طرح پيدا کند، باز هم اين طرح به‌عنوان يکي از دستاوردهاي تاريخي دولت اوباما باقي خواهد ماند. باراک اوباما کاري را که هفت رئيس‌جمهوري پيشين آمريکا در انجام آن شکست خورده بودند، به سرانجام رساند؛ او مراقبت‌هاي بهداشتي را به حقي اساسي تبديل کرد. نام آن را هر چه بگذاريد يا هر چقدر آن را تغيير دهيد، باز هم اين حق پايدار خواهد ماند و اين به‌خاطر بلندپروازي‌هاي اوباماست؛ اين دستاوردي ماندگار از رئيس‌جمهوري کنوني آمريکاست اما ميراث يک رئيس‌جمهوري، بالاتر و فراتر از همه سياست‌ها و قوانين مصوب او است. ما «جان.اف کندي» را به‌واسطه انرژي، سرزندگي، ظرافت و هوشي که براي کاخ سفيد به ارمغان آورد، مي‌شناسيم. اوباما کاخ سفيد را با نشانه‌هاي انکارناپذير ديگري ترک مي‌کند؛ او و خانواده‌اش فضاي کاخ سفيد را با عزت، وقار و متانت و طنزي شيرين پر کرده بودند. او دولتي را اداره کرد که تا حد زيادي عاري از هرگونه رسوايي بود و تعالي و موفقيت آمريکا را در هر حوزه‌اي از علم گرفته تا هنر و ورزش بهبود و ارتقا داد و همه اين کارها را درحالي به سرانجام رساند که همواره زير ذره‌بين و نگاه موشکافانه ديگران قرار داشت زيرا متفاوت از سايرين به نظر مي‌رسيد. در يک کلام بايد گفت که آمريکا با انتخاب باراک اوباما به‌عنوان نخستين رئيس‌جمهوري آفريقايي- آمريکايي اين کشور، ريسک بزرگي را انجام داد اما با توجه به ويژگي‌های برجسته شخصيتي و هوش و درايت اوباما، بسياري از مردم آمريکا بر اين باور هستند که اين ريسک در نهايت به نفع همه آنها تمام شد و آنها نتيجه کار خود را گرفتند. 
منبع: سي‌ان‌ان/ ترجمه: زهره شهرياري

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.