کانال تلگرام روزنامه جامعه پویا طراحی سایت
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
برجام، هديه‌اي براي نسل آينده
روحاني هسته‌اي
«برجام» کام ايرانيان را شيرين مي‌‌کند؟
برجام و صف‌بندی جدید سیاسی
هاشمی اپوزیسیون نبود؛ رکن انقلاب بود
برجام؛ روي خوش‌ جهان
روابط ايران و عربستان به کدام سو مي‌رود؟
ابراهيم جعفري: حامل پيام‌هاي شفاهي ميان ايران و عربستان بوده‌ام
گوچي آقاي گل در مسير تاريخ‌سازي
زبان بدن جباروف در جلسه با استقلالي‌ها
طارمي و مسلمان در سالن واليبال
هاشمي با تهديد و بدهي، از تيراندازي رفت
دوستي با پسر رئيس، ناجي معروف مي‌شود؟
700 هزار ميليارد تومان بدهي
مسکن مهر، مسکن اجتماعي شد
وابستگي ۸۹ درصد بنگاه‌ها به بانک‌ها
گوشه‌ای از دستاوردهای اقتصادی برجام
«مَن‌مَن»‌کردن‌ها، دستاوردهاي برجام را از بين مي‌برد
کسي چوب‌خط شهرداري را نمي‌شمارد
تهران، تهويه هواي خود را از دست داده است
مرهمي بر زخم‌هاي طرح تحول نظام سلامت
مشی نامعلوم، پیگیری ناکافی
وقایع یومیه
صداي خيال‌نگار در روزگار اسمارت‌فون
ابريشم‌بافان در پيله
دنياي تصوير جديد با پرونده «نارکوها»
مايکل مور و شماري از هاليوودي‌ها در صف راهپيمايي عليه ترامپ
حامد همايون، سفير مبارزه با سرطان شد
جلوه‌هاي ويژه «آباجان» کامل مي‌شود
مفهوم جديد اعتراض!
وقتي ناخودآگاه، آن را برمي‌داري
فرصت تازه برای جوانان
نگاه بخشنامه‌ای برای حل مسئله طلاق
اخطار درست نماينده مجلس براي مهار عملکرد جزيره‌اي در کاهش آسيب‌ها
حيوانات تالاب گاوخوني، اسير دست شکارچيان
سومين عامل مرگ‌ومير در کشور
قبرس در سوداي وحدت
نامه پناهنده فلسطيني به پناهنده سوري
ايران، برنده و عربستان، بازنده جنگ‌هاي خاورميانه
آن روزها، غذا هم خوشمزه‌تر بود
شاه ايران اوقاتش را چگونه سپري مي‌کرد
قهوه، چای، سماور و حمام برنجی
«ماست مختارالسلطنه‌س، مي‌بيني ماسته، مي‌خري دوغه، مي‌خوري آبه!»
عدسي‌فروشي
لبوفروشي
فساد اداری
پيش‌بيني اقتصاد ايران: بيم‌ها و ترديدها
انتظار براي آب‌شدن يخ‌ها بين ايران و اعراب
هاشمي در حيات و ممات، مظلوم بود
چرا سياست‌هاي اقتصادي به ضد خود تبديل شد؟
تقابل تندروها و عراقچي در قاب تلويزيون
رئیس جمهور زن؛ آری یا نه؟
انتخابي سخت براي جايگزين آيت‌الله هاشمي‌رفسنجاني
اصول‌گرايان ديگر پيروز انتخابات رياست‌جمهوري نخواهند شد
هاشمي‌رفسنجاني، طراح منطقه‌گرايي متوازن بود
نشست آستانه، بحران سوريه را حل مي‌کند؟
شانتاژ ترامپیون عليه برجام
رحماني: پولي که از استقلال گرفتم زهرمارم شد
حاج‌محمدي: نيمکت‌نشيني‌ام فني نيست
قرارداد جپاروف و استقلال 800 هزار دلار است؟
سردار فراجناحي
هاشمي در حيات و ممات، مظلوم بود
فحاشي‌هاي سعيد معروف پاياني ندارد؟
«مردمصلحت»که می‌شود
فرماندار دزفول: پرونده اخلاقي داشته‌اند
انتخابي سخت براي جايگزين آيت‌الله هاشمي‌رفسنجاني
رئیس جمهور زن؛ آری یا نه؟
گوچي آقاي گل در مسير تاريخ‌سازي
مربای تلخ مسکن
هزينه ساخت بزرگراه صدر، ناگهان سه‌برابر شد
اصول‌گرايان ديگر پيروز انتخابات رياست‌جمهوري نخواهند شد
تقابل تندروها و عراقچي در قاب تلويزيون
چرا 12 سال پيش نمي‌گفتيد هاشمي يار انقلاب و رهبري‌ است؟
هويتي پشت قاب شهر
هاشمی اپوزیسیون نبود؛ رکن انقلاب بود
تالاب‌ها احيا مي‌شوند، جنگل‌ها نفس مي‌کشند
مجمع گره‌گشايي از مشکلات نظام
سينماي پوست‌کنده با طعم گيلاس
آن روزها، غذا هم خوشمزه‌تر بود
نگاه بخشنامه‌ای برای حل مسئله طلاق
تمجيد فراستي از فيلم «لاک قرمز»
۱۰۰ دستاورد برجام از زبان «حميد بعيدي‌نژاد»
دلبسته اين آب و خاکم؛ ويرانش نکنيد
محیط زیست براي کسي مهم نيست
سلفی با آنچه ندیده‌بودیم
پل تاريخي ۱۷۰۰‌ساله دزفول در آستانه مرگ
برجام؛ روي خوش‌ جهان
پيش‌بيني اقتصاد ايران: بيم‌ها و ترديدها
زندگي و کار در سايه آرزوهاي محال
کيک‌ زنگ تفريح براي صميميت در بزرگسالي
ژیوان گاسپاریان، ساری‌گلین و خاطره حسین‌علیزاده
دوستي با پسر رئيس، ناجي معروف مي‌شود؟
شانتاژ ترامپیون عليه برجام
انتظار براي آب‌شدن يخ‌ها بين ايران و اعراب
جهانگیری: امور جامعه بدون زنان قابل رفع‌و رجوع نیست
«مادرکشي»، کشتار آب است
فقر حرکتي دختران از حضورشان در ورزشگاه‌ها مهم‌تر است
نشست آستانه، بحران سوريه را حل مي‌کند؟
در فصلِ بد اکران، فيلم‌ها خوب مي‌فروشند
مفهوم جديد اعتراض!
سومين عامل مرگ‌ومير در کشور
کسي چوب‌خط شهرداري را نمي‌شمارد
گوشه‌ای از دستاوردهای اقتصادی برجام
مشی نامعلوم، پیگیری ناکافی
روابط ايران و عربستان به کدام سو مي‌رود؟
نفوذ ايران در سوريه بيشتر از روسيه است
روحاني هسته‌اي
صداي خيال‌نگار در روزگار اسمارت‌فون
«مَن‌مَن»‌کردن‌ها، دستاوردهاي برجام را از بين مي‌برد
وقتي ناخودآگاه، آن را برمي‌داري
تماشاي اعدام از سکو‌هاي استاديوم
فقدان ميانجيگر اصلاحات
چرا سياست‌هاي اقتصادي به ضد خود تبديل شد؟
«ماست مختارالسلطنه‌س، مي‌بيني ماسته، مي‌خري دوغه، مي‌خوري آبه!»
«برجام» کام ايرانيان را شيرين مي‌‌کند؟
حل بحران سوريه، کليد مشکلات خاورميانه
سنگيني تورم تک‌رقمي در سبد خريد مردم
هانيبال قذافي: جلود، امام موسي‌صدر را ربود، نه پدرم
از کتاب دوري کنيد
قرارداد جپاروف و استقلال 800 هزار دلار است؟
شناسه خبر: 50676 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۱۰/۲۳ - 01:00
استراتژي اسرائيل، ادامه جنگ سوريه است
تلاش تل‌آويو براي بهره‌برداري از نفوذ مسکو

استراتژي اسرائيل، ادامه جنگ سوريه است

وقايع‌اتفاقيه: نکته‌اي اساسي درباره جنگ سوريه وجود دارد که بايد به‌دقت مورد توجه قرار گيرد و آن، اين است که جنگ در سوريه به‌ويژه پس از ورود روسيه به آن، به معناي ارتباط ميان روسيه و ايران است و اين امر خطري بالقوه براي رژيم صهيونيستي محسوب مي‌شود. اگر روسيه واقعا به دنبال آن است تا از مديريت مجدد قدرت‌هاي غربي بر منطقه خاورميانه جلوگيري کند، بايد خط ممتد از ايران و مناطق علوي‌نشينِ سوريه گرفته تا حزب‌الله در جنوب لبنان را تقويت کند. 
به گزارش سايت تحليلي مدرن ديپلماسي، پوتين قصد دارد در برابر هر وسوسه‌اي از سوي غرب براي ايجاد يک بهار عربي ديگر در منطقه خاورميانه يا هرگونه شورشي در اين منطقه ايستادگي کند زيرا رهبران روسيه به خوبي مي‌دانند شعله‌هاي آتش اين بحران‌ها دير يا زود، دامن کشورشان را نيز خواهد گرفت. پوتين تاکنون هرگونه امکان استفاده از استراتژي غيرمستقيم از سوی غربي‌ها را غيرممکن کرده است. اين امر درحال‌حاضر، يکي از پيروزي‌هاي قابل‌توجه او به حساب مي‌آيد. 
در حقيقت، پوتين با الحاق کريمه در 18 مارس 2014 و دخالت در اوکراين، قدرت خود را بيش‌ازپيش تثبيت کرد اما فتح سوريه و از اين طريق دسترسي به کل خاورميانه، حلقه دوم سياست امنيتي جديد او بود. روسيه بر کشورها تمرکز کرده است، درحالي‌که غربي‌ها به‌ويژه آمريکا، تمرکز خود را روي گروه‌هاي قومي، مذهبي و قبيله‌اي قرار داده‌اند و به نظر مي‌رسد اين امر مي‌تواند نقطه قوتي براي روسيه به حساب‌ آيد. 
روسيه خواهان آن است که بشار اسد در قدرت باقي بماند زيرا وجود او موجب افزايش امنيت و ايمني در پايگاه‌هاي دريايي مديترانه خواهد شد. ايران نيز به باقي‌ماندن اسد در قدرت علاقه‌مند است زيرا حضور بشار اسد در قدرت، تداوم استراتژيک حزب‌الله لبنان را تضمين مي‌کند. آنچه در اين ميان مسلم است اينکه اسرائيل هيچ علاقه‌اي به ورود به جنگ سوريه ندارد. حضور نيروهاي يهودي اسرائيل در سوريه، روند اتحاد ميان مسلمانان شيعه و سني عليه اسرائيلي‌ها را تسريع مي‌کند. نيروهاي ارتش اسرائيل در مدت جنگ سوريه به اهداف فردي متعددي در داخل خاک اين کشور ضربه وارد آورده‌اند. برنامه‌ريزي دولت رژيم صهيونيستي بر‌اين‌اساس بنا شده است که حتي با حمايت روسيه، هرگز نبايد پيوستگي و اتحادی استراتژيک ميان نيروهاي بشار اشد و حزب‌الله لبنان برقرار شود. روسيه تاکنون به‌واسطه برخي دلايل مهم که در ادامه به آنها اشاره مي‌شود، به حفاظت از مرزهاي اسرائيل علاقه نشان داده است. 
نخست اينکه اسرائيل خانه بيش از يک ميليون شهروند روسي يهود است. علاوه بر اين، ارتباط اقتصادي ميان روسيه و اسرائيل يکي از اولويت‌هاي اصلي دو دولت، به‌ويژه روس‌ها‌ست. حجم روابط اقتصادي ميان روسيه و اسرائيل حدود چهار ميليارد دلار بوده که اين ميزان، بسيار بالاتر از حجم تجارت روسيه با کشوري همچون مصر است و بخشي از اين تجارت، برخي محصولات با فناوري‌هاي جديد را نيز شامل مي‌شود. درضمن، پوتين مي‌تواند بهترين گزينه براي ميانجيگري در مذاکرات نهايي ميان اسرائيل و فلسطين باشد. 
درحال‌حاضر، دولت اوباما ديگر علاقه‌اي به دخالت مستقيم در خاورميانه ندارد و از‌سوي‌ديگر، در آمريکا جو چندان مساعدي در قبال اسرائيل، لابي سياسي آن در آمريکا و منافع استراتژيک اين رژيم در منطقه وجود ندارد و به نظر مي‌رسد اين اوضاع و شرايط، با گذشت زمان رو به وخامت بيشتري مي‌رود. آمريکا نيز اخيرا مسئوليت حفاظت از کشورهاي سني منطقه را به خود آنها محول کرده است که به نظر مي‌رسد اقدامي بسيار خطرناک و مخاطره‌آميز بود. همچنين، مکانيسم تصميم‌گيري آمريکا در‌اين‌زمينه نيز داراي ابهاماتي است. 
روابط ميان آمريکا و اسرائيل در اين سال‌ها با پيچيدگي‌هاي بسياري همراه بوده زيرا از يک سو، اسرائيل در ازاي اعطای برخي امتيازات سياسي به فلسطينيان در مارس 2016، توافقنامه نظامي 10‌ساله‌اي به ارزش 38 ميليارد دلار با آمريکا منعقد کرد و از‌سوي‌ديگر، روابط ميان واشنگتن و بيت‌المقدس در تمام مدت دوران رياست‌جمهوري باراک اوباما با تنش و اختلافات مداومي روبه‌رو بوده است. در مقابل، پوتين و نتانياهو نيز در مدت جنگ سوريه به توافقي براي تبادل اطلاعات استراتژيک دست يافتند که اقدامي مثبت و اولين گام براي تبادل سياسي- نظامي پايدار ميان دو کشور قلمداد مي‌شد. 
از آنجا که متحدان غربي اسرائيل، خود را از بحران سوريه به‌طور کامل بيرون کشيده‌اند، به نظر مي‌رسد اسرائيل نمي‌تواند از برخورد با تنها قدرت غيراسلامي حاضر در سوريه، يعني روسيه اجتناب کند. اگر اسرائيل مي‌خواهد در طراحي مجدد آينده سوريه نقشي داشته باشد، فقط بايد با روسيه مذاکره کند. 
اتفاقات زيادي در مرزهاي اسرائيل و سوريه در جريان بوده و درحال‌حاضر، عمليات داعش و حمله به بلندي‌هاي جولان در اين مناطق افزايش يافته است. اسد هيچ علاقه‌اي به تحريک اسرائيل ندارد و جهادي‌ها نيز علاقه‌اي به ديدن واکنشي شديد از سوي نيروهاي اسرائيلي ندارند؛ بنابراين به نظر مي‌رسد هيچ راهي براي دخالت اسرائيل در درگيري شيعه و سني در منطقه وجود ندارد. در واقع، تا پيش از تشديد جنگ در سوريه، بحث‌هاي استراتژيک ميان تصميم‌گيرندگان اسرائيلي بسيار ساده بود و پيچيدگي چنداني در آن وجود نداشت. تصميم‌گيرندگان اسرائيلي در آن زمان بر اين باور بودند که اگر سني‌ها نيروهاي بشار اسد را شکست دهند، اين امر به نفع اسرائيل تمام مي‌شود زيرا از اين طريق، ارتباط ميان دولت سوريه با ايران براي هميشه قطع مي‌شود اما حالا به نظر مي‌رسد تمامي محاسبات اسرائيلي‌ها غلط از آب درآمده است و نيروي‌هاي اسد پيروزي بزرگي را در سوريه براي خود رقم زده‌اند. اسد مرد زيرکي است اما با وجود اين، او از مرزهاي جنوبي خود با اسرائيل استفاده مي‌کند تا کمک‌ها و تسليحات ايران را به نيروهاي حزب‌الله برساند. با پيروزي‌هاي اخير دولت بشار اسد در سوريه به نظر مي‌رسد تصميم‌گيرندگان اسرائيلي در حال تجديدنظر در ارزيابي‌هاي خود نسبت به درگيري‌هاي سوريه هستند. اکنون آنها بر اين باور هستند اگر جنگ در سوريه همچنان ادامه يابد - که پيش‌بيني‌هاي فعلي نيز حاکي از آن است -  نيروهاي سوريه فقط شبحي در اين جنگ خواهند بود و حزب‌الله، قدرتمندانه از متحد خود، يعني بشار اسد در برابر آن حمايت خواهد کرد، در نتيجه اين امر نيز از فشار نيروهاي حزب‌الله لبنان بر اهداف اسرائيلي کاسته خواهد شد؛ بنابراين بسياري از تحليلگران اسرائيلي، ادامه جنگ را گزينه استراتژيک مطلوبي مي‌دانند زيرا ادامه آن، موجب خستگي و فرسايش تدريجي تمامي دشمنان اسرائيل خواهد شد اما از سوي ديگر، اين خطر وجود دارد که اسرائيل براي جلوگيري از پيروزي‌هاي بيشتر بشار اسد در سوريه، ممکن است حمايت از نيروي‌هاي سني و شورشيان سوري ضد‌اسد را آغاز کند. تاريخ نشان داده است اين گروه‌ها به محض آنکه از حمايت و کمکي برخوردار شوند، به سرعت در مقابل همان کساني که از آنها حمايت کرده بودند، قد علم خواهند کرد. آيا نبايد از داستان گروه تروريستي داعش و حاميان و بنيانگذاران اين گروه درس عبرت گرفت؟ 
براي روسيه نجات دولت بشار اسد، به معناي تبديل‌شدن به يک بازيگر استراتژيک جهاني و به حاشيه‌راندن ايالات‌متحده از کل منطقه خاورميانه خواهد بود. علاوه بر اين، هدف ثانويه روسيه از مداخله نظامي در سوريه، حفظ متحد کليدي‌اش در منطقه، يعني اسد و مهم‌تر از همه ازبين‌بردن احتمال هرگونه اتحاد اسلامي راديکال در آن از سوي سه قدرت نزديک به ايالات‌متحده يعني ترکيه، قطر و عربستان‌سعودي است. آنچه مسلم است اينکه روسيه گزينه‌هاي مختلفي پيش رو دارد اما ما هنوز از انتخاب و تصميم نهايي مقامات کرملين آگاه نيستيم.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.