اپلیکیشین وقایع کانال تلگرام روزنامه ونافار
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
بازگشت هاشمی به شهر
ميرزايي‌نيکو: آقای روحانی شما 100 درصد به تفکر 24 ميليوني بدهکاريد
شفافيت پيش از اعتماد
ماجراهای روز آخر
فعال‌سازي ديپلماسي اقتصادي؛ دستور کار ظريف
پرونده پولانسکي بسته نشد
تبعات انتشار «ترنج» نامجو و منتفي‌شدن انتشار «۱۳» چاووشي
پس‌لرزه‌هاي يک جشن شخصي!
نامه حسين عليزاده به بهروز غريب‌پور درباره اسطوره و عروسک
مي‌توانيم به مسير اصلي تئاتر برگرديم
خوشرو: ايران نيروي ثبات‌ساز منطقه است
پايبندي به برجام را به آمريکا گوشزد مي‌کنيم
همگرايي تهران- آنکارا، پيامي براي کردها
نگاره
عاقبت رمانتيک بودن در عصر اينستاگرام
جمع اضداد در دنياي شواليه تاريکي
طعم خوش يک خيابان
براي بي‌گناهاني که در اين وحشت گرفتار شدند
محروميت و پلمپ باشگاه‌‌ها در انتظار طرفداران MMA
پرسپوليس به هزار و يک دليل مخالف است
ايران به قانون جديد باخت؟
اولتيماتوم به منصوريان؛ پديده را ببر، بمان
روز پرحاشيه آخوندي در مجلس
سند استراتژي صنعتي را احيا مي‌کنم
تل‌آويو مي‌خواهد پاي ايران به مناقشه کره باز شود
ظرفيت شهرک‌هاي صنعتي خالي است، دنبال ساخت شهرک جديد هستند
۵ هزار واحد صنعتي و معدني تسهيلات مي‌گيرند
توزیع هزینه ایجاد 1,3 میلیون شغل به نام یارانه به مردم
نفس تازه برای «آق‌گل»
نکند نوزاد ما جا‌به‌جا شده باشد
روی موج کودک‌آزاری
تصميم گرفتند زنان را نبينند
مهریه زنان در دوره قاجار چقدر بود؟
روزگار مهرانگيز دولتشاهي و مرضيه افخم
زنان در پستوي تاريخ؛ حاضران هميشه‌غایب
ضرورت سنجش کارآمدي در لحظات آخر
بعد تو جز «هيچ بزرگ» هيچي نيست
مجلس به تصميم و تدبير رئيس‌جمهوري اعتماد کند
بالاي 90 درصد وزراي پيشنهادي رأي مي‌آورند
اپوزيسيون دولت بودن در جمهوري‌اسلامي جايي ندارد
تاريخ جواب ادعاي شما را داده است
تغيير ذائقه مجلس در آستانه رأي اعتماد
هميشه نبايد در «شرايط حساس کنوني» ماند
برجام، مقدمه کسب منافع در چهار سال دوم است
مسجدجامعي: نجفي «زورو» نيست
شبح تغییر اقلیم و سراب خودکفایی
نگاره
پچ‌پچه‌هايي که دوباره شنيده شد
قصه رأي اعتماد ميرانوس
يک آغاز بي‌قضاوت
طبيعت بي‌جان سخن مي‌گويد
اميدي به بزرگي يک نهنگ
راه «سي» کلام شاهنامه سير فردوسي
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
چطور «زوج مخوف» به «زوج ناسازگار» تبديل شد؟
اين توهين‌ها کي تمام مي‌شود؟
سکته ناقص تيم برانکو؛ منصوريان بالاخره به دايي باخت
زيرگيري مسکن مهر از آخوندي
مولاوردي و نمايندگی نسل چهارم فعالان زن
تاريخ جواب ادعاي شما را داده است
شبح تغییر اقلیم و سراب خودکفایی
زيرگيري مسکن مهر از آخوندي
تغيير ذائقه مجلس در آستانه رأي اعتماد
برجام، مقدمه کسب منافع در چهار سال دوم است
مولاوردي و نمايندگی نسل چهارم فعالان زن
هميشه نبايد در «شرايط حساس کنوني» ماند
اپوزيسيون دولت بودن در جمهوري‌اسلامي جايي ندارد
نکند نوزاد ما جا‌به‌جا شده باشد
راه «سي» کلام شاهنامه سير فردوسي
پدر، با اره‌برقي پسر و عروسش را مثله کرد
بالاي 90 درصد وزراي پيشنهادي رأي مي‌آورند
ضرورت سنجش کارآمدي در لحظات آخر
مسکن، سوداي رونق دارد
اعلام قيمت‌هاي جديد براي محصولات پارس‌خودرو
«نوروز بَل»، جشن مردم برای زمین
کامیون ترور در اسپانیا
مجلس به تصميم و تدبير رئيس‌جمهوري اعتماد کند
مسجدجامعي: نجفي «زورو» نيست
طبيعت بي‌جان سخن مي‌گويد
سکته ناقص تيم برانکو؛ منصوريان بالاخره به دايي باخت
بعد تو جز «هيچ بزرگ» هيچي نيست
اقتصاد کشور در دستان ۳۱ مفسد
جنگ عربستان با اقليت شيعه
قصه رأي اعتماد ميرانوس
ماجراهای روز آخر
28 مرداد؛ کودتايی سیاه در قاب تاریخ
اميدي به بزرگي يک نهنگ
پچ‌پچه‌هايي که دوباره شنيده شد
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
اين توهين‌ها کي تمام مي‌شود؟
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
تل‌آويو مي‌خواهد پاي ايران به مناقشه کره باز شود
نگاره
يک آغاز بي‌قضاوت
نفس تازه برای «آق‌گل»
چطور «زوج مخوف» به «زوج ناسازگار» تبديل شد؟
آمريکا به‌طور کامل به برجام پايبند نيست؟
همگرايي تهران- آنکارا، پيامي براي کردها
پس‌لرزه‌هاي يک جشن شخصي!
بازگشت هاشمی به شهر
روی موج کودک‌آزاری
جمع اضداد در دنياي شواليه تاريکي
ايران به قانون جديد باخت؟
توزیع هزینه ایجاد 1,3 میلیون شغل به نام یارانه به مردم
شفافيت پيش از اعتماد
مي‌توانيم به مسير اصلي تئاتر برگرديم
روزگار مهرانگيز دولتشاهي و مرضيه افخم
سند استراتژي صنعتي را احيا مي‌کنم
پايبندي به برجام را به آمريکا گوشزد مي‌کنيم
ميرزايي‌نيکو: آقای روحانی شما 100 درصد به تفکر 24 ميليوني بدهکاريد
طعم خوش يک خيابان
مهریه زنان در دوره قاجار چقدر بود؟
پرسپوليس به هزار و يک دليل مخالف است
اولتيماتوم به منصوريان؛ پديده را ببر، بمان
زنان در پستوي تاريخ؛ حاضران هميشه‌غایب
روز پرحاشيه آخوندي در مجلس
۵ هزار واحد صنعتي و معدني تسهيلات مي‌گيرند
نگاره
خوشرو: ايران نيروي ثبات‌ساز منطقه است
اعتماد به وقایع
شناسه خبر: 50676 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۱۰/۲۳ - 01:00
استراتژي اسرائيل، ادامه جنگ سوريه است
تلاش تل‌آويو براي بهره‌برداري از نفوذ مسکو

استراتژي اسرائيل، ادامه جنگ سوريه است

وقايع‌اتفاقيه: نکته‌اي اساسي درباره جنگ سوريه وجود دارد که بايد به‌دقت مورد توجه قرار گيرد و آن، اين است که جنگ در سوريه به‌ويژه پس از ورود روسيه به آن، به معناي ارتباط ميان روسيه و ايران است و اين امر خطري بالقوه براي رژيم صهيونيستي محسوب مي‌شود. اگر روسيه واقعا به دنبال آن است تا از مديريت مجدد قدرت‌هاي غربي بر منطقه خاورميانه جلوگيري کند، بايد خط ممتد از ايران و مناطق علوي‌نشينِ سوريه گرفته تا حزب‌الله در جنوب لبنان را تقويت کند. 
به گزارش سايت تحليلي مدرن ديپلماسي، پوتين قصد دارد در برابر هر وسوسه‌اي از سوي غرب براي ايجاد يک بهار عربي ديگر در منطقه خاورميانه يا هرگونه شورشي در اين منطقه ايستادگي کند زيرا رهبران روسيه به خوبي مي‌دانند شعله‌هاي آتش اين بحران‌ها دير يا زود، دامن کشورشان را نيز خواهد گرفت. پوتين تاکنون هرگونه امکان استفاده از استراتژي غيرمستقيم از سوی غربي‌ها را غيرممکن کرده است. اين امر درحال‌حاضر، يکي از پيروزي‌هاي قابل‌توجه او به حساب مي‌آيد. 
در حقيقت، پوتين با الحاق کريمه در 18 مارس 2014 و دخالت در اوکراين، قدرت خود را بيش‌ازپيش تثبيت کرد اما فتح سوريه و از اين طريق دسترسي به کل خاورميانه، حلقه دوم سياست امنيتي جديد او بود. روسيه بر کشورها تمرکز کرده است، درحالي‌که غربي‌ها به‌ويژه آمريکا، تمرکز خود را روي گروه‌هاي قومي، مذهبي و قبيله‌اي قرار داده‌اند و به نظر مي‌رسد اين امر مي‌تواند نقطه قوتي براي روسيه به حساب‌ آيد. 
روسيه خواهان آن است که بشار اسد در قدرت باقي بماند زيرا وجود او موجب افزايش امنيت و ايمني در پايگاه‌هاي دريايي مديترانه خواهد شد. ايران نيز به باقي‌ماندن اسد در قدرت علاقه‌مند است زيرا حضور بشار اسد در قدرت، تداوم استراتژيک حزب‌الله لبنان را تضمين مي‌کند. آنچه در اين ميان مسلم است اينکه اسرائيل هيچ علاقه‌اي به ورود به جنگ سوريه ندارد. حضور نيروهاي يهودي اسرائيل در سوريه، روند اتحاد ميان مسلمانان شيعه و سني عليه اسرائيلي‌ها را تسريع مي‌کند. نيروهاي ارتش اسرائيل در مدت جنگ سوريه به اهداف فردي متعددي در داخل خاک اين کشور ضربه وارد آورده‌اند. برنامه‌ريزي دولت رژيم صهيونيستي بر‌اين‌اساس بنا شده است که حتي با حمايت روسيه، هرگز نبايد پيوستگي و اتحادی استراتژيک ميان نيروهاي بشار اشد و حزب‌الله لبنان برقرار شود. روسيه تاکنون به‌واسطه برخي دلايل مهم که در ادامه به آنها اشاره مي‌شود، به حفاظت از مرزهاي اسرائيل علاقه نشان داده است. 
نخست اينکه اسرائيل خانه بيش از يک ميليون شهروند روسي يهود است. علاوه بر اين، ارتباط اقتصادي ميان روسيه و اسرائيل يکي از اولويت‌هاي اصلي دو دولت، به‌ويژه روس‌ها‌ست. حجم روابط اقتصادي ميان روسيه و اسرائيل حدود چهار ميليارد دلار بوده که اين ميزان، بسيار بالاتر از حجم تجارت روسيه با کشوري همچون مصر است و بخشي از اين تجارت، برخي محصولات با فناوري‌هاي جديد را نيز شامل مي‌شود. درضمن، پوتين مي‌تواند بهترين گزينه براي ميانجيگري در مذاکرات نهايي ميان اسرائيل و فلسطين باشد. 
درحال‌حاضر، دولت اوباما ديگر علاقه‌اي به دخالت مستقيم در خاورميانه ندارد و از‌سوي‌ديگر، در آمريکا جو چندان مساعدي در قبال اسرائيل، لابي سياسي آن در آمريکا و منافع استراتژيک اين رژيم در منطقه وجود ندارد و به نظر مي‌رسد اين اوضاع و شرايط، با گذشت زمان رو به وخامت بيشتري مي‌رود. آمريکا نيز اخيرا مسئوليت حفاظت از کشورهاي سني منطقه را به خود آنها محول کرده است که به نظر مي‌رسد اقدامي بسيار خطرناک و مخاطره‌آميز بود. همچنين، مکانيسم تصميم‌گيري آمريکا در‌اين‌زمينه نيز داراي ابهاماتي است. 
روابط ميان آمريکا و اسرائيل در اين سال‌ها با پيچيدگي‌هاي بسياري همراه بوده زيرا از يک سو، اسرائيل در ازاي اعطای برخي امتيازات سياسي به فلسطينيان در مارس 2016، توافقنامه نظامي 10‌ساله‌اي به ارزش 38 ميليارد دلار با آمريکا منعقد کرد و از‌سوي‌ديگر، روابط ميان واشنگتن و بيت‌المقدس در تمام مدت دوران رياست‌جمهوري باراک اوباما با تنش و اختلافات مداومي روبه‌رو بوده است. در مقابل، پوتين و نتانياهو نيز در مدت جنگ سوريه به توافقي براي تبادل اطلاعات استراتژيک دست يافتند که اقدامي مثبت و اولين گام براي تبادل سياسي- نظامي پايدار ميان دو کشور قلمداد مي‌شد. 
از آنجا که متحدان غربي اسرائيل، خود را از بحران سوريه به‌طور کامل بيرون کشيده‌اند، به نظر مي‌رسد اسرائيل نمي‌تواند از برخورد با تنها قدرت غيراسلامي حاضر در سوريه، يعني روسيه اجتناب کند. اگر اسرائيل مي‌خواهد در طراحي مجدد آينده سوريه نقشي داشته باشد، فقط بايد با روسيه مذاکره کند. 
اتفاقات زيادي در مرزهاي اسرائيل و سوريه در جريان بوده و درحال‌حاضر، عمليات داعش و حمله به بلندي‌هاي جولان در اين مناطق افزايش يافته است. اسد هيچ علاقه‌اي به تحريک اسرائيل ندارد و جهادي‌ها نيز علاقه‌اي به ديدن واکنشي شديد از سوي نيروهاي اسرائيلي ندارند؛ بنابراين به نظر مي‌رسد هيچ راهي براي دخالت اسرائيل در درگيري شيعه و سني در منطقه وجود ندارد. در واقع، تا پيش از تشديد جنگ در سوريه، بحث‌هاي استراتژيک ميان تصميم‌گيرندگان اسرائيلي بسيار ساده بود و پيچيدگي چنداني در آن وجود نداشت. تصميم‌گيرندگان اسرائيلي در آن زمان بر اين باور بودند که اگر سني‌ها نيروهاي بشار اسد را شکست دهند، اين امر به نفع اسرائيل تمام مي‌شود زيرا از اين طريق، ارتباط ميان دولت سوريه با ايران براي هميشه قطع مي‌شود اما حالا به نظر مي‌رسد تمامي محاسبات اسرائيلي‌ها غلط از آب درآمده است و نيروي‌هاي اسد پيروزي بزرگي را در سوريه براي خود رقم زده‌اند. اسد مرد زيرکي است اما با وجود اين، او از مرزهاي جنوبي خود با اسرائيل استفاده مي‌کند تا کمک‌ها و تسليحات ايران را به نيروهاي حزب‌الله برساند. با پيروزي‌هاي اخير دولت بشار اسد در سوريه به نظر مي‌رسد تصميم‌گيرندگان اسرائيلي در حال تجديدنظر در ارزيابي‌هاي خود نسبت به درگيري‌هاي سوريه هستند. اکنون آنها بر اين باور هستند اگر جنگ در سوريه همچنان ادامه يابد - که پيش‌بيني‌هاي فعلي نيز حاکي از آن است -  نيروهاي سوريه فقط شبحي در اين جنگ خواهند بود و حزب‌الله، قدرتمندانه از متحد خود، يعني بشار اسد در برابر آن حمايت خواهد کرد، در نتيجه اين امر نيز از فشار نيروهاي حزب‌الله لبنان بر اهداف اسرائيلي کاسته خواهد شد؛ بنابراين بسياري از تحليلگران اسرائيلي، ادامه جنگ را گزينه استراتژيک مطلوبي مي‌دانند زيرا ادامه آن، موجب خستگي و فرسايش تدريجي تمامي دشمنان اسرائيل خواهد شد اما از سوي ديگر، اين خطر وجود دارد که اسرائيل براي جلوگيري از پيروزي‌هاي بيشتر بشار اسد در سوريه، ممکن است حمايت از نيروي‌هاي سني و شورشيان سوري ضد‌اسد را آغاز کند. تاريخ نشان داده است اين گروه‌ها به محض آنکه از حمايت و کمکي برخوردار شوند، به سرعت در مقابل همان کساني که از آنها حمايت کرده بودند، قد علم خواهند کرد. آيا نبايد از داستان گروه تروريستي داعش و حاميان و بنيانگذاران اين گروه درس عبرت گرفت؟ 
براي روسيه نجات دولت بشار اسد، به معناي تبديل‌شدن به يک بازيگر استراتژيک جهاني و به حاشيه‌راندن ايالات‌متحده از کل منطقه خاورميانه خواهد بود. علاوه بر اين، هدف ثانويه روسيه از مداخله نظامي در سوريه، حفظ متحد کليدي‌اش در منطقه، يعني اسد و مهم‌تر از همه ازبين‌بردن احتمال هرگونه اتحاد اسلامي راديکال در آن از سوي سه قدرت نزديک به ايالات‌متحده يعني ترکيه، قطر و عربستان‌سعودي است. آنچه مسلم است اينکه روسيه گزينه‌هاي مختلفي پيش رو دارد اما ما هنوز از انتخاب و تصميم نهايي مقامات کرملين آگاه نيستيم.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.