کانال تلگرام روزنامه جامعه پویا طراحی سایت
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
برجام، هديه‌اي براي نسل آينده
روحاني هسته‌اي
«برجام» کام ايرانيان را شيرين مي‌‌کند؟
برجام و صف‌بندی جدید سیاسی
هاشمی اپوزیسیون نبود؛ رکن انقلاب بود
برجام؛ روي خوش‌ جهان
روابط ايران و عربستان به کدام سو مي‌رود؟
ابراهيم جعفري: حامل پيام‌هاي شفاهي ميان ايران و عربستان بوده‌ام
گوچي آقاي گل در مسير تاريخ‌سازي
زبان بدن جباروف در جلسه با استقلالي‌ها
طارمي و مسلمان در سالن واليبال
هاشمي با تهديد و بدهي، از تيراندازي رفت
دوستي با پسر رئيس، ناجي معروف مي‌شود؟
700 هزار ميليارد تومان بدهي
مسکن مهر، مسکن اجتماعي شد
وابستگي ۸۹ درصد بنگاه‌ها به بانک‌ها
گوشه‌ای از دستاوردهای اقتصادی برجام
«مَن‌مَن»‌کردن‌ها، دستاوردهاي برجام را از بين مي‌برد
کسي چوب‌خط شهرداري را نمي‌شمارد
تهران، تهويه هواي خود را از دست داده است
مرهمي بر زخم‌هاي طرح تحول نظام سلامت
مشی نامعلوم، پیگیری ناکافی
وقایع یومیه
صداي خيال‌نگار در روزگار اسمارت‌فون
ابريشم‌بافان در پيله
دنياي تصوير جديد با پرونده «نارکوها»
مايکل مور و شماري از هاليوودي‌ها در صف راهپيمايي عليه ترامپ
حامد همايون، سفير مبارزه با سرطان شد
جلوه‌هاي ويژه «آباجان» کامل مي‌شود
مفهوم جديد اعتراض!
وقتي ناخودآگاه، آن را برمي‌داري
فرصت تازه برای جوانان
نگاه بخشنامه‌ای برای حل مسئله طلاق
اخطار درست نماينده مجلس براي مهار عملکرد جزيره‌اي در کاهش آسيب‌ها
حيوانات تالاب گاوخوني، اسير دست شکارچيان
سومين عامل مرگ‌ومير در کشور
قبرس در سوداي وحدت
نامه پناهنده فلسطيني به پناهنده سوري
ايران، برنده و عربستان، بازنده جنگ‌هاي خاورميانه
آن روزها، غذا هم خوشمزه‌تر بود
شاه ايران اوقاتش را چگونه سپري مي‌کرد
قهوه، چای، سماور و حمام برنجی
«ماست مختارالسلطنه‌س، مي‌بيني ماسته، مي‌خري دوغه، مي‌خوري آبه!»
عدسي‌فروشي
لبوفروشي
فساد اداری
پيش‌بيني اقتصاد ايران: بيم‌ها و ترديدها
انتظار براي آب‌شدن يخ‌ها بين ايران و اعراب
هاشمي در حيات و ممات، مظلوم بود
چرا سياست‌هاي اقتصادي به ضد خود تبديل شد؟
تقابل تندروها و عراقچي در قاب تلويزيون
رئیس جمهور زن؛ آری یا نه؟
انتخابي سخت براي جايگزين آيت‌الله هاشمي‌رفسنجاني
اصول‌گرايان ديگر پيروز انتخابات رياست‌جمهوري نخواهند شد
هاشمي‌رفسنجاني، طراح منطقه‌گرايي متوازن بود
نشست آستانه، بحران سوريه را حل مي‌کند؟
شانتاژ ترامپیون عليه برجام
رحماني: پولي که از استقلال گرفتم زهرمارم شد
حاج‌محمدي: نيمکت‌نشيني‌ام فني نيست
قرارداد جپاروف و استقلال 800 هزار دلار است؟
سردار فراجناحي
هاشمي در حيات و ممات، مظلوم بود
فحاشي‌هاي سعيد معروف پاياني ندارد؟
«مردمصلحت»که می‌شود
فرماندار دزفول: پرونده اخلاقي داشته‌اند
انتخابي سخت براي جايگزين آيت‌الله هاشمي‌رفسنجاني
رئیس جمهور زن؛ آری یا نه؟
گوچي آقاي گل در مسير تاريخ‌سازي
مربای تلخ مسکن
هزينه ساخت بزرگراه صدر، ناگهان سه‌برابر شد
چرا 12 سال پيش نمي‌گفتيد هاشمي يار انقلاب و رهبري‌ است؟
تقابل تندروها و عراقچي در قاب تلويزيون
اصول‌گرايان ديگر پيروز انتخابات رياست‌جمهوري نخواهند شد
هويتي پشت قاب شهر
تالاب‌ها احيا مي‌شوند، جنگل‌ها نفس مي‌کشند
هاشمی اپوزیسیون نبود؛ رکن انقلاب بود
مجمع گره‌گشايي از مشکلات نظام
سينماي پوست‌کنده با طعم گيلاس
آن روزها، غذا هم خوشمزه‌تر بود
نگاه بخشنامه‌ای برای حل مسئله طلاق
تمجيد فراستي از فيلم «لاک قرمز»
۱۰۰ دستاورد برجام از زبان «حميد بعيدي‌نژاد»
دلبسته اين آب و خاکم؛ ويرانش نکنيد
محیط زیست براي کسي مهم نيست
سلفی با آنچه ندیده‌بودیم
پل تاريخي ۱۷۰۰‌ساله دزفول در آستانه مرگ
برجام؛ روي خوش‌ جهان
پيش‌بيني اقتصاد ايران: بيم‌ها و ترديدها
زندگي و کار در سايه آرزوهاي محال
کيک‌ زنگ تفريح براي صميميت در بزرگسالي
ژیوان گاسپاریان، ساری‌گلین و خاطره حسین‌علیزاده
دوستي با پسر رئيس، ناجي معروف مي‌شود؟
انتظار براي آب‌شدن يخ‌ها بين ايران و اعراب
شانتاژ ترامپیون عليه برجام
جهانگیری: امور جامعه بدون زنان قابل رفع‌و رجوع نیست
«مادرکشي»، کشتار آب است
فقر حرکتي دختران از حضورشان در ورزشگاه‌ها مهم‌تر است
نشست آستانه، بحران سوريه را حل مي‌کند؟
در فصلِ بد اکران، فيلم‌ها خوب مي‌فروشند
مفهوم جديد اعتراض!
سومين عامل مرگ‌ومير در کشور
گوشه‌ای از دستاوردهای اقتصادی برجام
مشی نامعلوم، پیگیری ناکافی
کسي چوب‌خط شهرداري را نمي‌شمارد
روابط ايران و عربستان به کدام سو مي‌رود؟
نفوذ ايران در سوريه بيشتر از روسيه است
روحاني هسته‌اي
صداي خيال‌نگار در روزگار اسمارت‌فون
«مَن‌مَن»‌کردن‌ها، دستاوردهاي برجام را از بين مي‌برد
تماشاي اعدام از سکو‌هاي استاديوم
فقدان ميانجيگر اصلاحات
چرا سياست‌هاي اقتصادي به ضد خود تبديل شد؟
«ماست مختارالسلطنه‌س، مي‌بيني ماسته، مي‌خري دوغه، مي‌خوري آبه!»
وقتي ناخودآگاه، آن را برمي‌داري
حل بحران سوريه، کليد مشکلات خاورميانه
سنگيني تورم تک‌رقمي در سبد خريد مردم
هانيبال قذافي: جلود، امام موسي‌صدر را ربود، نه پدرم
از کتاب دوري کنيد
«برجام» کام ايرانيان را شيرين مي‌‌کند؟
برجام، هديه‌اي براي نسل آينده
شناسه خبر: 50705 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۱۰/۲۳ - 01:00
هاشمي و مردمش

هاشمي و مردمش

 

دکتر نويد مقدم
عضو حزب ندای ایرانیان

مبارزه هاشمي، مبارزه ما بوده، پيروزي او، پيروزي ما بود و اميد‌هاي ما در لحظه‌لحظه زندگي او نمود داشت. نظام ما و جمهوريت آن، ميراث ماندگار او بود. مدح هاشمي کار سختي است، نه از آن جهت که بزرگ نبود که بود، نه بدان سبب که مؤثر نبود که بود. به اين سبب که هاشمي، آينه‌اي از ايرانيان بود با تمام بيم‌ها و اميد‌هايشان، با تمام عظمت‌ها و اشتباهاتشان و با تمام بالاها و پایين‌هايشان. شادي‌ها و غم‌هاي هاشمي، همان شادي‌ها و غم‌هاي ملت بود. 

دوست و دشمن به حضور هاشمي در گردنه‌هاي تاريخ معاصر زيست مردمان اين سرزمين اذعان دارند، تاريخ‌ها و وقايع در زندگي هاشمي کم نيستند. حضور او از دوران نهضت شروع مي‌شود؛ نهضتي که شايد در ابتداي حرکتش، شانس کمي براي سرنگوني 2500 سال شاهنشاهي در کشور برايش متصور بودند اما نهضت مستحضر به خشم مردمي بود که از استبداد و مدرنيزاسيون آمرانه پهلوي به تنگ آمده بودند؛ مردمي که اکثريت مردمان اين سرزمين بودند. در تاريخ سريع به جلو مي‌آيم، از هفت بار به زندان افتادنش به‌سرعت گذر مي‌کنيم تا برسيم به روزهاي انقلاب که نهضتي که او از روز اول در کنارش بود، به ثمر مي‌نشست. پس از انقلاب، عصري ديگر از زندگي سياسي او آغاز شد. اکبر هاشمي‌رفسنجاني در روزهاي سخت پس از انقلاب، در کنار مردمي ايستاد که خميني کبير(ره) را تجسم آرزوهايشان مي‌ديدند. هاشمي در آن ميان به ما قدرت عمل را نشان داد: پذيرفتن خطرات به‌خاطر آرمان‌هايمان را. هاشمي عواقب اعمالش را هم پذيرفت و ابايي از اعتراف به اشتباهاتش نداشت و اين يکي از جوهره‌هاي اصلي شخصيت او بود. او به ما قدرت عمل زيرکانه را نشان داد اما قدرت آرمان را نيز آموخت، او از سال‌هاي پيش از انقلاب، راه اميرکبير و پيشرفت کشور را آرمان خود قرار داده بود و براي آن استدلال مي‌کرد و البته بر پاي اين آرمان سخت ايستاد. 
هاشمي به ما نشان داد که عمل و آرمان کافي نيستند، هرچقدر درست باشند. اين دو بايد به شکل قانون و نهاد‌هاي رسمي دربيايند. بر هر گوشه از عمارت جمهوري اسلامي، اثر انگشتي از اين معمار بزرگ ديده مي‌شود: قانون اساسي، مجلس شوراي اسلامي، مجلس خبرگان رهبري، رياست‌جمهوري، مجمع تشخيص مصلحت نظام، حزب جمهوري اسلامي، سپاه پاسداران انقلاب اسلامي، جهاد سازندگي و... .
 او عمل‌گرا بود و آرمان‌هايش را با آزمون سخت تاريخ و شرايط محک مي‌زد. او پير مذاکره بود اما از اين ابايي نداشت که براي هدفي بزرگ‌تر يعني حفظ ايران و نظام مصالحه کند. او نه‌تنها تاجري چيره‌دست بلکه سياستمداري ماهر نيز بود اما جوهره هاشمي، ايستادن در کنار مردمش بود، از انقلاب تا جنگ، از جنگ تا سازندگي، دوران اصلاحات البته دوران افول هاشمي بود ولی او بعد از چند سال دوباره جهت حرکت مردمش را يافت و تابناک‌تر از روزهاي اول به ميدان بازگشت، اين سال‌هاي آخر باز هم کنار مردمش ايستاده بود. 
او مردي کامل نبود، هيچ‌کس کامل نيست اما فقط بعضي مي‌پذيرند که نيستند، او مجسمه‌اي از مرواريد نبود بلکه مردي ساخته شده از گوشت و خون بود که جايگاه خودش را در تاريخ با کوشش، زيرکي، ماندگاري و همراهي با مردمش به‌دست آورد. بعضي سياستمداران به نيروي رؤيايي که در ذهن دارند ملتي را به حرکت درمي‌آورند، بعضي از تاريک‌ترين کنج‌هاي فکر يک ملت بيرون مي‌آيند و زشتي‌اش را در چشمش مي‌نشانند، بعضي از روشن‌ترين وجوه نگاه يک ملت برمي‌خيزند و افتخارش مي‌شوند اما کمتر سياستمداري است که اين‌گونه آينه تمام‌قدي از ملت خود باشد. آري، هاشمي نزديک‌ترين سياستمدار به خود ما بود، او کارگزار ما بود.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.