اپلیکیشین وقایع کانال تلگرام روزنامه ونافار
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
دعوت نهادها و چهره‌هاي نظام به حضور گسترده در راهپيمايي روز قدس
شبه‌کودتا در تغيير وليعهد سعودي
رئيس‌جمهوري دستور يورش کوبنده را داد
روحاني: حکومت با ولايت فرق دارد
سياري: اجازه نمي‌دهيم کسي به کشور ما تعرض کند
صيادانمان را سريع‌تر آزاد کنيد
دولت خويشتندار باشد
شيشه نازک اعتماد
رسالت خودساخته داعش
کردها غمگين خون‌هاي ريخته‌شده‌اند
کُردها عليه داعشيسم
افراد ضدکرد از آب گل‌آلود ماهي نگيرند
کردستان؛ جهنم رؤیاهای داعش است
کاخ ثابت پاسال در فهرست ميراث ملي ثبت شد
اطلاعيه وزارت بهداشت درباره دوره تکميلي «پي‌اچ‌دي» آزمايشگاه
هيرکان ۳۵ روز زنده بوده است
پاهايت را جمع کن
برنج‌هايي که رنگ خون گرفت
شورا شهردار ندارد
چالش حریم خصوصی در پلاژها
«شاهوار»، قرباني بوکسيت‌ها
يکسان‌سازي نرخ ارز بايد با اصلاح نظام اقتصادي اتفاق بيفتد
طرح کارورزي کليد خورد
پول نمایش می‌دهیم، پس هستیم
محمود پاک‌نيت: «شهرزاد» بهترين کار تمام عمرم بود
چاپ «کليدر» دولت‌آبادي در آلمان
روز قدس با فيلمي درباره ترور
حسين عليزاده: سر «دلشدگان» با علي حاتمي قهر کردم
خداحافظي عاليجناب لينکلن
مورينيو پشيمان شد، رونالدو در رئال مي‌ماند
تغييرات الاهلي به‌نفع پرسپوليس
آشفتگی بازار به ضرر واليبال ايران
کامل در دفاع و هافبک؛ مخوف در خط حمله
نگاره
فناناپذيرها هم مي‌روند
او نمي‌داند چقدر حضور دارد
به آن‌سوي دوربين فکر کن
با نبودنش چه کنيم
توقف روند تشديد تحريم‌هاي آمريکا عليه روسيه
عدویی که سبب خیر می‌شود
ترامپ خيلي زود مي‌فهمد که کار با عرب‌ها سخت است
آقازاده افراط؛ یک گام تا پادشاهی
خاورميانه بحراني‌تر مي‌شود
به هیچ وجه به آمریکایی‌‎ها اعتماد نکنید
باید تروریست‌ها را از منطقه بیرون کنیم
موشک‌هاي ايران؛ سفرای ديپلماسي
نامه ايران به دبيرکل سازمان ملل درباره انتقاد از مداخله آمريکا در امور کشورمان
تحريم همزمان ايران و روسيه چند هدف مهم دارد
مشروعيت ولايت و حکومت به بيعت مردم وابسته است
کشورهاي مستقل هم‌صدا شوند
تقویت بنیه دفاعی هیچ محدودیتی ندارد
ماندگاری روان‌شناسي باليني در وزارت علوم
انتقال 30 دانشجو به خوابگاه جديد
الويري: گزارش‌هاي نگران‌کننده‌‌ای از شهرداري مي‌آيد
سرقت با شاه‌کلیدهای پدر
بررسي کدام تخلفات شهرداري اولويت دارد؟
27 سال زندگي با کودکانِ درد
آيا آتشفشان تفتان فعال شده است؟
طارمي در پانيونيوس؟ احتمالش کم است
اميدواري کوتاه پرسپوليسي‌ها؛ سروش برنمي‌گردد
روحاني: حکومت با ولايت فرق دارد
مشروعيت ولايت و حکومت به بيعت مردم وابسته است
حاشيه‌سازي دولتي براي کابينه جديد
آيا آتشفشان تفتان فعال شده است؟
تنبیه کردیم
غول‌ها دوباره جمع می‌شوند
کامل در دفاع و هافبک؛ مخوف در خط حمله
جمهوري اسلامي با اقتدار ايستاده، ملت به دشمنان سيلي خواهد زد
ملک سلمان خطاب به نواز شريف: با مايي يا با قطر؟!
پول نمایش می‌دهیم، پس هستیم
تقویت بنیه دفاعی هیچ محدودیتی ندارد
کردها غمگين خون‌هاي ريخته‌شده‌اند
نمی‌دانم چه زمانی قرار است قدیمی شوم
موشک‌هاي ايران؛ سفرای ديپلماسي
او نمي‌داند چقدر حضور دارد
عصيان دانشجويان
کشورهاي مستقل هم‌صدا شوند
27 سال زندگي با کودکانِ درد
‏مقابله با فقر و بيکاري دو اولويت اصلي در کنترل آسيب‌هاي اجتماعي است
دردسرهاي هميشگي طرح تحول سلامت
تلاش براي بازسازي هويت ملي
حمله شبانه به «اکسيدان»
پرايد و پژو 405 خيال رفتن ندارند
پاهايت را جمع کن
بررسي کدام تخلفات شهرداري اولويت دارد؟
قلب بربریت
۷ ميليون تومان کمک بلاعوض براي مسکن مهرهاي فاقد متقاضي
قلع و قمع غيرمجازها
پيشگامان جنبش دانشجويي
کردستان؛ جهنم رؤیاهای داعش است
چيزي شبيه معجزه
آسمان آبي واقعا ستاره‌باران شده است
ماليات بر ارزش افزوده گرانی می‌آورد
چيزي براي ترسيدن نداريم
برش‌هاي اضافي در ميانه راه
تغيير ذهنيت مبنايي براي تغيير عينيت
متعلق به اينجا نيستم
امان‌نامه‌ای برای «خانه‌شهر»
خاورميانه بحراني‌تر مي‌شود
برنامه احتمالي طارمي؛ زمستان در ديناموزاگرب
کمتر حرف بزن، کمتر گاف بده
خداحافظي عاليجناب لينکلن
سرقت با شاه‌کلیدهای پدر
چگونه کودکانمان را در مقابله با آزار جنسي مقاوم کنيم؟
زنان راضي، کشتي‌گيران ناراضي
مثلث «اجماع بزرگان، ليست واحد، تَکرار» فعلا آلترناتيوي ندارد
تغييرات الاهلي به‌نفع پرسپوليس
به هیچ وجه به آمریکایی‌‎ها اعتماد نکنید
باید تروریست‌ها را از منطقه بیرون کنیم
کُردها عليه داعشيسم
زنان و مشاغل بي‌ثبات در شماره جديد زنان امروز
تحقق یک رؤیای 50 ساله
افراد ضدکرد از آب گل‌آلود ماهي نگيرند
نامه ايران به دبيرکل سازمان ملل درباره انتقاد از مداخله آمريکا در امور کشورمان
چالش حریم خصوصی در پلاژها
شورا شهردار ندارد
دولت خويشتندار باشد
تحريم همزمان ايران و روسيه چند هدف مهم دارد
سازندگي در شهر
با يک اشتباه، بازيکني را کنار نمي‌گذارم
شناسه خبر: 62913 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۱۲/۲۶ - 01:00
منفورترين رئيس‌جمهوري دموکرات نزد جمهوري‌خواهان
فضاي به شدت دوقطبي، اوباما را استثنایي کرده است

منفورترين رئيس‌جمهوري دموکرات نزد جمهوري‌خواهان

حسين هوشمند: باراک اوباما، چهل‌و‌چهارمين رئيس‌جمهوري آمريکا حدودا دو ماه است که سکان اداره کاخ سفيد را به دونالد ترامپ تحويل داده و در اين مدت، ضمن دوري از رسانه‌ها به تفريح و استراحت مشغول بوده است. دوران رياست‌جمهوري اوباما بسيار جنجالي بود، او دولت را در حالي از جورج دبليو بوش جمهوري‌خواه تحويل گرفت که وضعيت اقتصادي کشور در بدترين حالت خود از بحران اقتصادي سال 1929 قرار داشت و کشور درگير دو جنگ بزرگ افغانستان و عراق بود. اوباما در مدت سال‌هاي رياست‌جمهوري‌اش دستاوردهاي مهمي همچون قانون بيمه درماني همگاني، توافق تغييرات اقليمي پاريس، برقراري روابط ديپلماتيک با کوبا و توافق هسته‌اي با ايران را به‌دست آورد. همين اقدامات موجب شد فضاي جامعه آمريکا به‌شدت دوقطبي شود و يک‌قسمت از مردم شدیدا موافق و طيف مقابل، به‌شدت مخالف اين اقدامات باشند. از‌همين‌رو، طيف مخالف با روي‌کارآمدن نماينده تفکر خودشان، يعني ترامپ به‌دنبال نابودي تمام دستاوردهاي اوباما هستند اما سؤالي که مطرح مي‌شود، اين است که آيا اوباما رئيس‌جمهوري محبوبي بود؟ 
ميزان محبوبيت
مؤسسه گالوپ به‌عنوان معتبرترين مؤسسه نظرسنجي آمريکا از سال 1945، يعني دوران رياست‌جمهوري هري ترومن، در حال سنجش محبوبيت رؤساي‌جمهوری آمريکا به‌صورت روزانه است. براساس نظرسنجي گالوپ، بيشترين ميزان محبوبيت اوباما در ژانويه سال 2009، يعني اولين ماه آغاز رياست‌جمهوري‌اش بود که 69 درصد محبوبيت داشت. کمترين ميزان محبوبيت او هم 38 درصد بوده و مربوط به آگوست و سپتامبر سال 2011 مي‌شود که مذاکرات مربوط به افزايش سقف بدهي‌هاي دولت شکست خورد و همچنين سپتامبر سال 2014 که گروه داعش، سر خبرنگار آمريکايي را بريد. از سال 1953 تاکنون به غير‌از اوباما، فقط دو رئيس‌جمهوري ديگر بوده‌اند که ميزان محبوبيتشان هيچ‌وقت به 70 درصد نرسيده است؛ ريچارد نيکسون و رونالد ريگان. علاوه‌براين، به غير‌از اوباما فقط دورئيس‌جمهوري ديگر بوده‌اند که ميزان محبوبيتشان هيچ‌وقت به کمتر از 38 درصد نرسيده است؛ آيزنهاور و کندي. بقيه رؤساي‌جمهوری، همگي در مقاطعي محبوبيتشان به زير 38 درصد رسيده و حتي پنج‌نفر از رؤساي‌جمهوری، محبوبيتشان به زير 30 درصد هم رسيده است. براساس نظرسنجي گالوپ، بيشترين و کمترين ميزان محبوبيت براي جورج دبليو بوش 90 و 25 درصد بوده است. براي کلينتون 73 و 37 درصد، براي جورج بوش پدر 89 و 29 درصد، براي رونالد ريگان 68 و 35 درصد، براي جيمي کارتر 75 و 28 درصد، براي جرالد فورد 71 و 37 درصد، براي ريچارد نيکسون67 و 24 درصد، براي ليندون جانسون 79 و 35 درصد، براي جان ‌اف. کندي 83 و 56 درصد، براي دوايت آيزنهاور 79 و 48 درصد و براي هري ترومن 87 و 22 درصد است. فاصله بيشترين و کمترين محبوبيت اوباما 31 درصد است که هم‌اندازه با آيزنهاور و دومين ميزان کم پس از کندي با 27 درصد محسوب مي‌شود. اين آمار و ارقام نشان مي‌دهد محبوبيت اوباما داراي ثبات بوده و با افزايش و افت ناگهاني روبه‌رو نبوده است. يکي از دلايل اين امر ثبات در دوران رياست‌جمهوري او است. به‌طور مثال، جورج دبليو بوش که با 90 درصد رکورددار است، اين محبوبيت را پس از حملات 11 سپتامبر به‌دست آورد يا بوش پدر محبوبيت 89 درصدي را پس از پيروزي در جنگ کويت تجربه کرد. 
ميانگين رضايت از عملکرد
براساس يافته‌هاي گالوپ، ميانگين رضايت مردم از عملکرد اوباما در کل دو دوره رياست‌جمهوري‌اش 47,9 درصد است. اين ميزان براي کندي 70,1 درصد، آيزنهاور 65 درصد، بوش پدر 60,9 درصد، کلينتون 55,1 درصد، جانسون 55,1 درصد، ريگان 52,8 درصد، بوش پسر 49,4 درصد، نيکسون 49 درصد، فورد 47,2 درصد، کارتر 45,5 درصد و ترومن 45,4 درصد است. اوباما با وجود ميانگين متوسط رضايت مردم از عملکردش، با محبوبيت بالايي کاخ سفيد را ترک کرد. آخرين نظرسنجي گالوپ از ميزان محبوبيت اوباما در دو روز مانده به پايان رياست‌جمهوري‌اش، عدد 59 درصد (در مقابل ترامپ، در بدو ورود به کاخ سفيد 41درصد محبوبيت دارد) را نشان مي‌دهد. اين عملکرد حتي بهتر از محبوبيت نهايي بوش (40 درصد) و کلينتون (57 درصد) است. ميزان محبوبيت ميشل اوباما هنگام ترک کاخ سفيد 68 درصد بود. ميشل اوباما محبوبيتي بيشتر از هيلاري کلينتون (56 درصد) هنگام ترک کاخ سفيد دارد ولي محبوبيتش از لورا بوش (76 درصد) هنگام ترک کاخ سفيد کمتر است. ميزان محبوبيت جو بايدن هم در روزهاي پاياني دولت 61 درصد بوده که بيشتر از ديک چني (37 درصد) و ال‌گور (56 درصد) بوده است. 
عشق و نفرت
يکي از مهم‌ترين دلايل پايين‌بودن ميانگين رضايت مردم از عملکرد اوباما، مربوط به فضاي به‌شدت دوقطبي‌شده جامعه آمريکا‌ بوده که در دوران رؤساي‌جمهوری ديگر (حتي در دوران بوش) سابقه نداشته است. در يک کلام مي‌توان گفت دموکرات‌ها عاشق اوباما و جمهوري‌خواهان از او متنفر بودند. همين نفرت بيش از اندازه جمهوري‌خواهان موجب کاهش ميزان کلي محبوبيت او شده است. به‌طور ميانگين، 83 درصد از دموکرات‌ها از عملکرد اوباما رضايت داشته و در مقابل، فقط 13 درصد از جمهوري‌خواهان از او رضايت داشته‌اند. فاصله محبوبيت او در ميان دو حزب 70 درصد است. اين بيشترين فاصله در ميان تمام رؤساي‌جمهوری است. فاصله ميزان محبوبيت در ميان دو حزب براي ديگر رؤساي‌جمهوری به ترتيب شامل اين ارقام مي‌شود: بوش 61 درصد، کلينتون 55 درصد، ريگان 52 درصد، نيکسون 41 درصد، آيزنهاور 39 درصد، بوش پدر 38 درصد، کندي 35 درصد، فورد 31 درصد، جانسون 27 درصد و کارتر 27 درصد. محبوب‌ترين رئيس‌جمهوري در ميان دموکرات‌ها، کندي با 84 درصد بوده و پس از او اوباما با 83 درصد و کلينتون با 82 درصد قرار دارند. در ميان جمهوري‌خواهان هم آيزنهاور با 88 درصد، بوش پسر با 84 درصد و ريگان با 83 درصد قرار دارند. محبوب‌ترين رئيس‌جمهوري جمهوري‌خواه در ميان دموکرات‌ها، آيزنهاور با 49 درصد محبوبيت و منفورترين، بوش پسر با 23 درصد محبوبيت است. محبوب‌ترين رئيس‌جمهوري دموکرات در ميان جمهوري‌خواهان هم کندي با 49 درصد محبوبيت و منفورترين اوباما با 13 درصد محبوبيت هستند. در دهه‌هاي اخير فضاي قطبي‌شده سياست آمريکا روند صعودي داشته و ميزان شکاف محبوبيت چهار رئيس‌جمهوري اخير در حزب خود و حزب مقابل افزايش يافته، به‌گونه‌اي که فاصله محبوبيت چهار رئيس‌جمهوري اخير در ميان دو حزب بيشتر از 50درصد بوده است. 
جايگاه در تاريخ
47 درصد از مردم آمريکا معتقد هستند در تاريخ از اوباما به‌عنوان رئيس‌جمهوري موفقي ياد خواهد شد. در مقابل، 35 درصد هم او را رئيس‌جمهوري ضعيفي مي‌دانند. اوباما از اين منظر جزء رؤساي‌جمهوری موفق محسوب مي‌شود. در صدر جدول کندي قرار دارد، 79 درصد از مردم او را رئيس‌جمهوري موفق مي‌دانند. پس از او، ريگان با 63 درصد، آيزنهاور با 50 درصد، کلينتون با 43 درصد، بوش پدر با 27 درصد، جانسون با 23 درصد، فورد با 19 درصد، کارتر با 28 درصد، بوش پسر با 22 درصد و نيکسون با 13 درصد قرار دارند. ميانگين رضايت مردم از عملکرد رئيس‌جمهوري، يکي از شاخص‌هاي سنجش عملکرد رئيس‌جمهوري است اما اغلب، ميزان محبوبيت رئيس‌جمهوري در پايان دوره‌اش تأثير زيادي روي يادي که از او مي‌شود، دارد. با توجه به اينکه اکثر مردم ديدي مثبت به عملکرد اوباما دارند و جانشين او هم از محبوبيت پاييني برخوردار است، مي‌توان پيش‌بيني کرد با وجود اينکه تعدادي از اسلاف اوباما از لحاظ ميانگين محبوبيت از او بالاتر هستند اما او از آنها رئيس‌جمهوري بهتري (حداقل در مسائل داخلي، از جمله بهبود اوضاع نابسامان اقتصادي و بيمه‌دار‌شدن 40 ميليون آمريکايي) بوده است.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.