اپلیکیشین وقایع کانال تلگرام روزنامه ونافار
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
نخستين‌هاي بهتر
وزرا زير ذره‌بين وکلا
اثبات کودک‌آزاري مهم‌ترين مشکل
دوراني کوتاه اما پرحاشيه
رئيس‌جمهوري: هيچ کشوري از برجام ضرر نمي‌کند
يک بام و دو هواي رياض
ظريف: شرايط بين‌المللي به نفع ايران دگرگون شده است
نمي‌دانستم استخر سعدآباد نجات غريق ندارد
شجاعي و حاج‌صفي؛ يک‌قدم تا ترکيب اصلي
نهمي رضايت‌بخش
شکست دايي و همسايگي برانکو
نگاره
ديدار در خانه
وقتي پرنده آبي اوج مي‌گيرد
قدرت زنانه‌ای که به حساب نیامد
گرد و خاک اقتصاد در جلسات رأي اعتماد
برگزاري نمايشگاه نقاشي گروهي نوجوانان در گالري خوانش
خسرو دهقان و «دکتر استرنج‌لاو» در سينما يک
تجليل ابوايست در زمان حياتش
رؤيا تيموريان: «زادبوم» را توقيف کنيد!
زمزمه نسيم از لابه‌لاي صنوبرها
آغاز پروژه ايراني- هاليوودي
تحريم روسيه و فرصتي براي اروپا
کشورهاي عربي براي عادي‌سازي روابط با عراق عجله دارند
تلاش جبهه‌اي وحشي براي نابودي زندگي انساني
کسي با ترامپ همصدا نيست
روزهاي تيره ونزوئلا
اعتبارات نوسازي بافت فرسوده 17 برابر شد
گندم در جدول صادرات ته‌نشين شد
3275000 تومان، هزينه خانوار ايراني در هر ماه
کارِ بچگانه
خشکسالي روي زمين پرآب
​کتابفروش‌هاي کنار رود سِن در پاريس به خطر افتاده‌‌اند
نگاهي به «...مرتضي آويني و نظريه فيلم»
راهي براي بهبود سطح سليقه‌ها
وقتي فرقي بين زمين و اثر هنري نيست
تشابهات در «راشومون»، خود تفاوت‌ها هستند!
برنامه‌ريزي تک‌بُعدي به درد فرهنگ نمي‌خورد
تغییرات بنیادی در راه است
بررسي وضعیت وزرا در سايه تعامل دولت و مجلس
تصادف وزير تا تغيير رويکرد يک نماينده موافق
عربستان به دنبال عادي‌سازي روابط با ايران است
ايران وضع موجود را حفظ کند
فضاسازي رواني براي خروج از برجام
هر خانواده ايراني 2,1 فرزند
يک هفته تا خداحافظي
چالش یک سریال تکراری
نگاره
درختان ديگر در عکس‌ها نخواهند بود
تا وقتي چراغ‌ها خاموش شوند؛ بازي کن
جاي خالي «کليله و دمنه» در کيف‌هاي سبک
مدل موهايم را عوض نمي‌کنم
شأن بنگر در تبريز حفظ مي‌شود؟
براي نمره‌دادن به ايگور و تيم واليبال يک ماه ديگر صبر کنيد
اتوبوس ميثاقيان سر راه فرار پرسپوليس
عکس‌هاي وهم‌آلود روي ديوار
تسليم فرهنگ به تکنولوژي
آخرين روز- آخرين صحنه
فضای خانه‌های ایرانی فرهنگی نیست
تلخي «نيشکر» زير دندان کارگران هفت‌تپه
باج‌گيري از مردم به بهانه جاي پارک
درختان ديگر در عکس‌ها نخواهند بود
اعتماد به ديپلماسي
جاي خالي «کليله و دمنه» در کيف‌هاي سبک
تلخي «نيشکر» زير دندان کارگران هفت‌تپه
هاشمي ديگر راي مصلحت
نخستين رئيس و دبير مجمع تشخيص چه کساني بودند؟
ظريف: شرايط بين‌المللي به نفع ايران دگرگون شده است
فضاسازي رواني براي خروج از برجام
قدرت زنانه‌ای که به حساب نیامد
يک بام و دو هواي رياض
وقتي پرنده آبي اوج مي‌گيرد
تغییرات بنیادی در راه است
«کابينه» در فيلتر مجلس
مرگ تلخ پیمانکار شهرداری قم
تصادف وزير تا تغيير رويکرد يک نماينده موافق
ای کاش می‌مردم
سبکتگين امير و صالحي نظام
دوراني کوتاه اما پرحاشيه
عربستان به دنبال عادي‌سازي روابط با ايران است
خشکسالي روي زمين پرآب
ظريف؛ صدرنشين آراي نمايندگان
اين علائم را در پيشگيري از اسيدپاشي در افراد جدي بگيريد
بحران‌های اقتصادی بدون توجه ماندند
صدای پای سیل می‌آید
بررسي وضعیت وزرا در سايه تعامل دولت و مجلس
چالش یک سریال تکراری
چالش بزرگ بازیگر خاص
روحانی: مرحوم رفسنجانی با نبوغ سیاسی خود مجمع را به خوبی هدایت کرد
ايران وضع موجود را حفظ کند
سال‌های پر چالش خانم رئیس
قدرتي براي مقابله با غير‌مجازها، وجود ندارد
3275000 تومان، هزينه خانوار ايراني در هر ماه
زمزمه نسيم از لابه‌لاي صنوبرها
روزهاي تيره ونزوئلا
اختلالات رايج قربانيان اسيدپاشي
تأثير اسيدپاشي بر کودکان خانواده
اوکراين در انتظار رويارويي‌هاي جديد
هر خانواده ايراني 2,1 فرزند
سيگنال گراني در بازار ديده نمي‌شود
بهبود اندک شاخص‌ها در سال 95
وزرا زير ذره‌بين وکلا
... اما تو خود آنجا نبودي
شبح آلودگی در بلوچستان
توافق زيرپوستي براي کاهش سود پرداختي
به خنده‎‌هاي مردانه اعتماد نکنيد
فضای خانه‌های ایرانی فرهنگی نیست
براي نمره‌دادن به ايگور و تيم واليبال يک ماه ديگر صبر کنيد
ما چيزي به خاطر نداريم
براي بازي با لبنان، حامد را خسته نکنيد
گونه‌اي باارزش در خطر انقراض
مدل موهايم را عوض نمي‌کنم
شکست دايي و همسايگي برانکو
خاطره‌نويسي براي سرقت
دزدي در روز روشن
يک هفته تا خداحافظي
نگاره
براي کساني که مي‌گويند دوران صدام امن‌تر بود!
زير آن سقف‌هاي لرزان برنمي‌گرديم
به کام فیلم‌اولی‌ها
اعتماد به وقایع
شناسه خبر: 62923 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۱۲/۲۶ - 01:00
چرا معلمان معترض هستند؟

چرا معلمان معترض هستند؟

 

ياسر ريگي
عضو هيأت‌مديره کانون صنفي معلمان

کساني که اخبار جامعه‌ معلمان را دنبال مي‌کنند، به‌خوبي مي‌دانند که معلمان از شرايط شغلي خودشان راضي نيستند و به طرق مختلف، صداي اعتراضشان را به گوش مسئولان و جامعه رسانده‌اند. در همين ماه اسفند، معلمان در دو حرکت اعتراضي، مطالباتشان را بار ديگر اعلام کردند و از دولت و مجلس خواستند که به اين مطالبات رسيدگي کنند. 

حرکت اعتراضي اول، کمپين بودجه عادلانه بود که با 140 هزار امضا توسط تعدادي از فعالان صنفي از نقاط مختلف کشور به مجلس تحويل داده شد. پس از آن، معلمان در تاريخ 19 اسفند در تجمعات اعتراضي در شهرها و استان‌هاي مختلف، خواهان پيگيري مطالباتشان شدند. اما چه‌چيزي معلمان را به اين نوع اعتراضات سوق مي‌دهد؟ چه‌چيزي باعث مي‌شود که افرادي وقت و انرژي بگذارند و امضا جمع کنند يا براي بيان اعتراضشان به خيابان بيايند؟ شايد انگيزه‌هاي مختلفي افراد را به‌سمت اين‌گونه اعتراض‌ها مي‌کشاند اما نگاهي به شرايط زندگي و شغلي معلمان، دلايل اصلي اين نوع حرکت‌ها را آشکار مي‌کند. 
معلمان معترض هم در کمپين بودجه‌ عادلانه و هم در تجمعات اخير، به‌صراحت اعلام کرده‌اند که دليل اعتراضشان کاملا صنفي و مطالبه‌محور است. 
نگاهي به وضعيت زندگي معلمان به ما اين جرأت را مي‌دهد که با قطعيت بگوييم که وضعيت معيشتي و حقوقي نامناسب معلمان، عامل اصلي نارضايتي اين قشر از جامعه است. 
فشار مالي و عدم عزم دولت براي بهبود وضعيت حقوقي که در بودجه سال 96 نيز به‌روشني نمود داشت، مهم‌ترين عامل لبريزشدن صبر معلمان است. پايين‌بودن دستمزد، گراني و تورم، هر روز بيش‌ازپيش، فشار بر اين بخش را افزايش مي‌دهد. وضعيت نابسامان حقوقي براي معلمان قراردادي بخش خصوصي و بازنشستگان، به‌مراتب بدتر از شاغلان رسمي و پيماني بخش دولتي است. 
به‌همين‌دليل است که بازنشستگان در اعتراضاتشان به‌گونه‌اي مستمرتر و پيگيرتر، دست به کنش‌هاي ميداني مي‌زنند و تقريبا هر ماه اعتراضي خياباني از اين بخش را شاهد هستيم که نشان مي‌دهد برايشان چاره‌اي جز اعتراض باقي نمانده است. علاوه بر حقوق و دستمزد، شرايط بد مدارس دولتي از نظر تأمين بودجه و امکانات آموزشي که آموزش رايگان را به محاق مي‌برد، از ديگر عوامل اعتراض معلمان شاغل است. صرفه‌جويي دولت در بخش آموزش و حذف تدريجي بودجه و سرانه مدارس، وضعيت سختي را براي معلمان ايجاد کرده است. 
يکي از نشانه‌هاي بارز اين صرفه‌جويي، عدم تأمين معلم کافي براي مدارس است که منجر به شلوغي کلاس‌ها شده است که علاوه بر پايين‌آوردن کيفيت آموزشي، فشار کاري براي معلمان را بيشتر کرده است. حقوق ناچيز، عدم اختصاص بودجه کافي و شرايط کاري که هر روز سخت‌تر مي‌شود، اين حس را در معلمان ايجاد کرده است که در ساختاري کاملا رهاشده از سوي مسئولان، مشغول به تدريس هستند. ساختاري که در آن حتي مديران مجبورند براي تأمين نيازهاي حداقلي از جمله پرداخت قبض آب، برق و گاز، با گرفتن پول از خانواده‌ها يا با کمک خيرين، مشکل را حل کنند. 
جمله «پول نداريم» از طرف مديران مدارس در پاسخ به درخواست معلمان براي تأمين امکانات آموزشي، جمله‌اي آشناست که هر معلم دلسوزي را دلسرد مي‌کند. اينها، بخشي از مشکلات معلمان است که آنها را به‌سمت اعتراض براي گرفتن حقشان سوق مي‌دهد.
 معلمان به گونه‌اي عريان و واضح، مشکلاتشان را اعلام مي‌کنند و از اينکه فقر خودشان را فرياد بزنند و سفره‌ خالي‌شان را نشان بدهند، ابايي ندارند زيرا ديگر صبرشان لبريز شده است. 
واقعيت اين است که همواره نقطه‌ شروع هر حرکتي، برخاسته از شرايط عيني است و در صورتي که شرايط ذهني نيز آماده شود، شاهد حرکت‌هايي جمعي خواهيم بود. در مورد معلمان آنچه واضح بوده اين است که شرايط عيني، يعني وضعيت بد معيشتي و شرايط بد شغلي، عامل اصلي اعتراض است. و اگر عامل ذهني را در نظر بگيريم بايد بگوييم معلمان به اين سطح از آگاهي رسيده‌اند که جز در سايه‌ حرکت جمعي و متشکل‌شدن حول مطالباتشان راه‌حل ديگري براي بهبود مشکلاتشان ندارند.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.