اپلیکیشین وقایع کانال تلگرام روزنامه طراحی سایت ونافار
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
رأي حلال اقليت، رأي حرام اکثريت
اعتدال و اصلاح، از رفاقت تا رقابت
قطع مناسبات ديپلماتيک با تهران خودکشي سياسي است
آغوش ايران براي گفت‌وگو و همکاري با همسايگان باز است
عربستان تنها مي‌ماند
دوسوم کابينه بايد عوض شوند
موحدي‌کرماني با انتشار نامه‌اي رأي حلال را تفسير کرد
تاکتيک چرخشي مستقلين
تجربه‌هاي ملت ايران نشان مي‌دهد آينده از آنِ جوانان مؤمن است
رانت‌جويي ابعاد بي‌سابقه‌اي پيدا کرده است
افزايش 6,4 درصدي معاملات مسکن در ارديبهشت
نياز به ۷۷۰ هزار ميليارد تومان سرمايه
رشد اقتصادي به 15,7 درصد رسيد
سود فروش خرما در جيب دلالان
سرماي بي‌موقع، بلاي جان کشاورزان
حواشي يک تسويه‌حساب 6‌ساله
مشاوره پيش از ازدواج، ضرورت ناشناخته
پايان غائله تخلف انتخاباتي
نگاره
سفره‌اي که مال همه است
خوشامدگويي به رنج‌ديدگان
کلاه‌‌هاي آبي‌تان را روي سر بگذاريد
بازگشت بنا
پيشنهاد باورنکردني استوک‌سيتي به روني
جنگ بر سر مالکيت تراکتور
نقشه موفقيت استقلال؛ حتما يک گـل بزن!
جت الويس پريسلي فروش رفت
«لِرد» بهترين فيلم «نوعي نگاه» کن شد
کنج خلوت کلمات
جليل سامان: اينها کلاه‌گيس نيست
ربنا پخش نمي‌شود
در مسجدسليمان نفت کشف شد
تکليف نمايندگان مجلسين و وزيران رژيم پهلوي تعيين شد
روايت هاشمي‌رفسنجاني از نظر امام(ره) درباره ادامه جنگ
صدام پرده از راز اشغال يک شهر برداشت
شطرنج‌بازي که در مصاف با ايران کيش شد
پشت پرده اظهارات ضدايراني ترامپ
بحران سردرگم اوکراين
برداشت‌‌هاي بي‌رويه آب، عامل فرونشست زمين
دفتر مشق، پاسوز فقر شد
يک قابلمه اسيد و 17ضربه چاقو به‌خاطر شک
کاخ ثابت پاسال مسجد نمي‌شود
مصوبه برج- باغ، عصاي دست يا بلاي جان
مسئله زنان، مسئله بشر است
نمونه‌برداری ژنتیکی از 10هزار مجرم
خطري ميان پيروزي بزرگ و ذهن کوچک
تنها ائتلاف واقعي ضدتروريستي، ائتلاف ايران، روسيه، سوريه و عراق است
اجماع اعراب عليه ايران، از رؤيا تا واقعيت
نياز نيست همه تخلفات از طريق مجلس رسيدگي شود
‌نظر قطعي شوراي نگهبان درباره انتخابات سه‌شنبه اعلام مي‌شود
خط قرمزهای «امید»
«چين» همچنان اولين ميزبان کالاهاي ايراني
براي افزايش 25 درصدي صادرات غيرنفتي برنامه‌ريزي کرده‌ايم
سقف افزايش اجاره‌بها ۱۰ درصد است
تثبيت قيمت 4 گروه و کاهش بهاي 3 گروه کالاي خوراکي
پرداخت جريمه به ترکيه دروغ محض است
زخم مردم
بقاع متبرکه و امامزاده‌هاي طهران
بقاع متبرکه و امامزاده‌هاي طهران
پدرسالاري در دارالخلافه
احتمال ادغام بانک‌هاي مجاز
يک قابلمه اسيد و 17ضربه چاقو به‌خاطر شک
نياز نيست همه تخلفات از طريق مجلس رسيدگي شود
طهران قدیم در مهمانی پروردگار
دولت‌درسايه يعني‌ طغيان عليه رئيس‌جمهوري
صداي جان کري هم درآمد
مردم مسير اصلاح‌طلبان را تأييد کردند
کسي توجيه‌هاي قطر را باور نکرد
ريسک شهاب را تکرار نمي‌کنم
اوپکی‌ها کوتاه نیامدند
چند روايت از زندگي مردم موصل در زمان داعش
سير تورم صعودي شد
سخنان شادی‌بخش ظریف در همایش ام‌اس
موزه عبرت، عاقبت تلخ یک سد
آمريکا چه سلاح‌هايي به رياض فروخته است؟
خط قرمزهای «امید»
زخم مردم
به ويدئوچک باختيم يا به نيمکت؟
ترميم در پرسپوليس؛ انقلاب در استقلال
گرگي که خودش را گوسفند جا مي‌زد
اوضاع که خوب شد، خبرم کن!
ادعاها درباره رأي رئيسي غيرقابل باور است
نشست ریاض تهدیدی برای امنیت ملی ایران نیست
کنترل آسيب‌ها با چشم سوم!
برنامه‌ريزي کنيد
ديوارهاي شهر ديگر سياه نيستند
لذت اصلی را از آموزش می‌برم
پرونده هسته‌اي چگونه به روحاني رسيد؟
جنگ بر سر شمارش مجدد آرا
تثبيت قيمت 4 گروه و کاهش بهاي 3 گروه کالاي خوراکي
سفره کارگري و رونق توليد
میزبانی قم از روحانی
ثبت‌نام ۶۰ هزار فارغ‌التحصيل جوياي کار در سامانه کارورزي
اجماع اعراب عليه ايران، از رؤيا تا واقعيت
نمونه‌برداری ژنتیکی از 10هزار مجرم
مصوبه برج- باغ، عصاي دست يا بلاي جان
هنوز تکليف هيچ فيلم مشکل‌داری مشخص نشده است
در جست و جوي راه‌هاي متفاوتي از بيان چهره
باید با این مردم با زبان احترام صحبت کرد
خود هنرمندانِ موسيقي در فراموشي «آواز» نقش دارند
جابه‌جايي‌هاي مالي دستگاه‌هاي حکومتي «الکترونيک» مي‌شود
وقتي تقويم زيباتر مي‌شود
سقف افزايش اجاره‌بها ۱۰ درصد است
پرداخت جريمه به ترکيه دروغ محض است
مسئله زنان، مسئله بشر است
دفتر مشق، پاسوز فقر شد
خطري ميان پيروزي بزرگ و ذهن کوچک
مي‌توانيم بر همه سختي‌ها و چالش‌ها، مؤمنانه فائق بياييم
نگاره
روزهاي بي‌خبري از روحاني
برندگان هفته منتقدان کن معرفي شدند
کشف اشعار و عکس‌هاي سيلويا پلات پس از ۵۰ سال
بهترين فرصت براي يک صعود تاريخي
اجراي حسين بهروزي‌نيا در شيراز متوقف شد
2 سريال ايراني در کنار سريال‌هاي کره‌اي و لبناني
هويت ملي و سياست خارجي
«مسي» آفتاب سوخته در راه پرسپوليس
پايان نفسگير مأموريت سخت
تغيير لگوي فدراسيون فوتبال به نفع يوز و آديداس
يک خانواده کاملا فوتبالي!
شناسه خبر: 62923 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۱۲/۲۶ - 01:00
چرا معلمان معترض هستند؟

چرا معلمان معترض هستند؟

 

ياسر ريگي
عضو هيأت‌مديره کانون صنفي معلمان

کساني که اخبار جامعه‌ معلمان را دنبال مي‌کنند، به‌خوبي مي‌دانند که معلمان از شرايط شغلي خودشان راضي نيستند و به طرق مختلف، صداي اعتراضشان را به گوش مسئولان و جامعه رسانده‌اند. در همين ماه اسفند، معلمان در دو حرکت اعتراضي، مطالباتشان را بار ديگر اعلام کردند و از دولت و مجلس خواستند که به اين مطالبات رسيدگي کنند. 

حرکت اعتراضي اول، کمپين بودجه عادلانه بود که با 140 هزار امضا توسط تعدادي از فعالان صنفي از نقاط مختلف کشور به مجلس تحويل داده شد. پس از آن، معلمان در تاريخ 19 اسفند در تجمعات اعتراضي در شهرها و استان‌هاي مختلف، خواهان پيگيري مطالباتشان شدند. اما چه‌چيزي معلمان را به اين نوع اعتراضات سوق مي‌دهد؟ چه‌چيزي باعث مي‌شود که افرادي وقت و انرژي بگذارند و امضا جمع کنند يا براي بيان اعتراضشان به خيابان بيايند؟ شايد انگيزه‌هاي مختلفي افراد را به‌سمت اين‌گونه اعتراض‌ها مي‌کشاند اما نگاهي به شرايط زندگي و شغلي معلمان، دلايل اصلي اين نوع حرکت‌ها را آشکار مي‌کند. 
معلمان معترض هم در کمپين بودجه‌ عادلانه و هم در تجمعات اخير، به‌صراحت اعلام کرده‌اند که دليل اعتراضشان کاملا صنفي و مطالبه‌محور است. 
نگاهي به وضعيت زندگي معلمان به ما اين جرأت را مي‌دهد که با قطعيت بگوييم که وضعيت معيشتي و حقوقي نامناسب معلمان، عامل اصلي نارضايتي اين قشر از جامعه است. 
فشار مالي و عدم عزم دولت براي بهبود وضعيت حقوقي که در بودجه سال 96 نيز به‌روشني نمود داشت، مهم‌ترين عامل لبريزشدن صبر معلمان است. پايين‌بودن دستمزد، گراني و تورم، هر روز بيش‌ازپيش، فشار بر اين بخش را افزايش مي‌دهد. وضعيت نابسامان حقوقي براي معلمان قراردادي بخش خصوصي و بازنشستگان، به‌مراتب بدتر از شاغلان رسمي و پيماني بخش دولتي است. 
به‌همين‌دليل است که بازنشستگان در اعتراضاتشان به‌گونه‌اي مستمرتر و پيگيرتر، دست به کنش‌هاي ميداني مي‌زنند و تقريبا هر ماه اعتراضي خياباني از اين بخش را شاهد هستيم که نشان مي‌دهد برايشان چاره‌اي جز اعتراض باقي نمانده است. علاوه بر حقوق و دستمزد، شرايط بد مدارس دولتي از نظر تأمين بودجه و امکانات آموزشي که آموزش رايگان را به محاق مي‌برد، از ديگر عوامل اعتراض معلمان شاغل است. صرفه‌جويي دولت در بخش آموزش و حذف تدريجي بودجه و سرانه مدارس، وضعيت سختي را براي معلمان ايجاد کرده است. 
يکي از نشانه‌هاي بارز اين صرفه‌جويي، عدم تأمين معلم کافي براي مدارس است که منجر به شلوغي کلاس‌ها شده است که علاوه بر پايين‌آوردن کيفيت آموزشي، فشار کاري براي معلمان را بيشتر کرده است. حقوق ناچيز، عدم اختصاص بودجه کافي و شرايط کاري که هر روز سخت‌تر مي‌شود، اين حس را در معلمان ايجاد کرده است که در ساختاري کاملا رهاشده از سوي مسئولان، مشغول به تدريس هستند. ساختاري که در آن حتي مديران مجبورند براي تأمين نيازهاي حداقلي از جمله پرداخت قبض آب، برق و گاز، با گرفتن پول از خانواده‌ها يا با کمک خيرين، مشکل را حل کنند. 
جمله «پول نداريم» از طرف مديران مدارس در پاسخ به درخواست معلمان براي تأمين امکانات آموزشي، جمله‌اي آشناست که هر معلم دلسوزي را دلسرد مي‌کند. اينها، بخشي از مشکلات معلمان است که آنها را به‌سمت اعتراض براي گرفتن حقشان سوق مي‌دهد.
 معلمان به گونه‌اي عريان و واضح، مشکلاتشان را اعلام مي‌کنند و از اينکه فقر خودشان را فرياد بزنند و سفره‌ خالي‌شان را نشان بدهند، ابايي ندارند زيرا ديگر صبرشان لبريز شده است. 
واقعيت اين است که همواره نقطه‌ شروع هر حرکتي، برخاسته از شرايط عيني است و در صورتي که شرايط ذهني نيز آماده شود، شاهد حرکت‌هايي جمعي خواهيم بود. در مورد معلمان آنچه واضح بوده اين است که شرايط عيني، يعني وضعيت بد معيشتي و شرايط بد شغلي، عامل اصلي اعتراض است. و اگر عامل ذهني را در نظر بگيريم بايد بگوييم معلمان به اين سطح از آگاهي رسيده‌اند که جز در سايه‌ حرکت جمعي و متشکل‌شدن حول مطالباتشان راه‌حل ديگري براي بهبود مشکلاتشان ندارند.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.