اپلیکیشین وقایع کانال تلگرام روزنامه ونافار
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
بازگشت هاشمی به شهر
ميرزايي‌نيکو: آقای روحانی شما 100 درصد به تفکر 24 ميليوني بدهکاريد
شفافيت پيش از اعتماد
ماجراهای روز آخر
فعال‌سازي ديپلماسي اقتصادي؛ دستور کار ظريف
پرونده پولانسکي بسته نشد
تبعات انتشار «ترنج» نامجو و منتفي‌شدن انتشار «۱۳» چاووشي
پس‌لرزه‌هاي يک جشن شخصي!
نامه حسين عليزاده به بهروز غريب‌پور درباره اسطوره و عروسک
مي‌توانيم به مسير اصلي تئاتر برگرديم
خوشرو: ايران نيروي ثبات‌ساز منطقه است
پايبندي به برجام را به آمريکا گوشزد مي‌کنيم
همگرايي تهران- آنکارا، پيامي براي کردها
نگاره
عاقبت رمانتيک بودن در عصر اينستاگرام
جمع اضداد در دنياي شواليه تاريکي
طعم خوش يک خيابان
براي بي‌گناهاني که در اين وحشت گرفتار شدند
محروميت و پلمپ باشگاه‌‌ها در انتظار طرفداران MMA
پرسپوليس به هزار و يک دليل مخالف است
ايران به قانون جديد باخت؟
اولتيماتوم به منصوريان؛ پديده را ببر، بمان
روز پرحاشيه آخوندي در مجلس
سند استراتژي صنعتي را احيا مي‌کنم
تل‌آويو مي‌خواهد پاي ايران به مناقشه کره باز شود
ظرفيت شهرک‌هاي صنعتي خالي است، دنبال ساخت شهرک جديد هستند
۵ هزار واحد صنعتي و معدني تسهيلات مي‌گيرند
توزیع هزینه ایجاد 1,3 میلیون شغل به نام یارانه به مردم
نفس تازه برای «آق‌گل»
نکند نوزاد ما جا‌به‌جا شده باشد
روی موج کودک‌آزاری
تصميم گرفتند زنان را نبينند
مهریه زنان در دوره قاجار چقدر بود؟
روزگار مهرانگيز دولتشاهي و مرضيه افخم
زنان در پستوي تاريخ؛ حاضران هميشه‌غایب
ضرورت سنجش کارآمدي در لحظات آخر
بعد تو جز «هيچ بزرگ» هيچي نيست
مجلس به تصميم و تدبير رئيس‌جمهوري اعتماد کند
بالاي 90 درصد وزراي پيشنهادي رأي مي‌آورند
اپوزيسيون دولت بودن در جمهوري‌اسلامي جايي ندارد
تاريخ جواب ادعاي شما را داده است
تغيير ذائقه مجلس در آستانه رأي اعتماد
هميشه نبايد در «شرايط حساس کنوني» ماند
برجام، مقدمه کسب منافع در چهار سال دوم است
مسجدجامعي: نجفي «زورو» نيست
شبح تغییر اقلیم و سراب خودکفایی
نگاره
پچ‌پچه‌هايي که دوباره شنيده شد
قصه رأي اعتماد ميرانوس
يک آغاز بي‌قضاوت
طبيعت بي‌جان سخن مي‌گويد
اميدي به بزرگي يک نهنگ
راه «سي» کلام شاهنامه سير فردوسي
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
چطور «زوج مخوف» به «زوج ناسازگار» تبديل شد؟
اين توهين‌ها کي تمام مي‌شود؟
سکته ناقص تيم برانکو؛ منصوريان بالاخره به دايي باخت
زيرگيري مسکن مهر از آخوندي
مولاوردي و نمايندگی نسل چهارم فعالان زن
تاريخ جواب ادعاي شما را داده است
شبح تغییر اقلیم و سراب خودکفایی
زيرگيري مسکن مهر از آخوندي
تغيير ذائقه مجلس در آستانه رأي اعتماد
برجام، مقدمه کسب منافع در چهار سال دوم است
مولاوردي و نمايندگی نسل چهارم فعالان زن
هميشه نبايد در «شرايط حساس کنوني» ماند
اپوزيسيون دولت بودن در جمهوري‌اسلامي جايي ندارد
نکند نوزاد ما جا‌به‌جا شده باشد
راه «سي» کلام شاهنامه سير فردوسي
پدر، با اره‌برقي پسر و عروسش را مثله کرد
بالاي 90 درصد وزراي پيشنهادي رأي مي‌آورند
ضرورت سنجش کارآمدي در لحظات آخر
مسکن، سوداي رونق دارد
اعلام قيمت‌هاي جديد براي محصولات پارس‌خودرو
«نوروز بَل»، جشن مردم برای زمین
کامیون ترور در اسپانیا
مجلس به تصميم و تدبير رئيس‌جمهوري اعتماد کند
مسجدجامعي: نجفي «زورو» نيست
طبيعت بي‌جان سخن مي‌گويد
سکته ناقص تيم برانکو؛ منصوريان بالاخره به دايي باخت
بعد تو جز «هيچ بزرگ» هيچي نيست
اقتصاد کشور در دستان ۳۱ مفسد
جنگ عربستان با اقليت شيعه
قصه رأي اعتماد ميرانوس
ماجراهای روز آخر
28 مرداد؛ کودتايی سیاه در قاب تاریخ
اميدي به بزرگي يک نهنگ
پچ‌پچه‌هايي که دوباره شنيده شد
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
اين توهين‌ها کي تمام مي‌شود؟
اعتراف داور پراشتباه؛ روز بدم بود
تل‌آويو مي‌خواهد پاي ايران به مناقشه کره باز شود
نفس تازه برای «آق‌گل»
نگاره
يک آغاز بي‌قضاوت
آمريکا به‌طور کامل به برجام پايبند نيست؟
چطور «زوج مخوف» به «زوج ناسازگار» تبديل شد؟
همگرايي تهران- آنکارا، پيامي براي کردها
پس‌لرزه‌هاي يک جشن شخصي!
بازگشت هاشمی به شهر
روی موج کودک‌آزاری
جمع اضداد در دنياي شواليه تاريکي
ايران به قانون جديد باخت؟
توزیع هزینه ایجاد 1,3 میلیون شغل به نام یارانه به مردم
مي‌توانيم به مسير اصلي تئاتر برگرديم
شفافيت پيش از اعتماد
روزگار مهرانگيز دولتشاهي و مرضيه افخم
سند استراتژي صنعتي را احيا مي‌کنم
ميرزايي‌نيکو: آقای روحانی شما 100 درصد به تفکر 24 ميليوني بدهکاريد
پايبندي به برجام را به آمريکا گوشزد مي‌کنيم
طعم خوش يک خيابان
مهریه زنان در دوره قاجار چقدر بود؟
پرسپوليس به هزار و يک دليل مخالف است
اولتيماتوم به منصوريان؛ پديده را ببر، بمان
زنان در پستوي تاريخ؛ حاضران هميشه‌غایب
روز پرحاشيه آخوندي در مجلس
۵ هزار واحد صنعتي و معدني تسهيلات مي‌گيرند
نگاره
خوشرو: ايران نيروي ثبات‌ساز منطقه است
اعتماد به وقایع
شناسه خبر: 62924 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۱۲/۲۶ - 01:00
ديده و شنيده شدن، بالاترين مطالبه فرهنگيان

ديده و شنيده شدن، بالاترين مطالبه فرهنگيان

 

وحيد ميرشکار
فعال صنفي معلمان استان تهران

مطالبه‌گري معلمان در فرايندهاي آسان‌‌سازي و ايمني شرايط شغلي، در توجه به سيستم حاکم تعريف مي‌شود. متأسفانه، پس ‌از بيان خواسته‌هاي معيشتي و شغلي واکنش مفيد و مؤثري از جانب دولتمردان و طراحان اقتصادي و آموزشي کشور دريافت نشد.

 اين ناديده‌انگاري علاوه بر اينکه در نظر بسياري از فرهنگيان اشتياق به انجام وظايف شغلي را کاهش داده، حس اضافي‌بودن را نيز در آنها تلقين کرده است. 
مطالبات معلمان از ابتدا بر محوريت رفاه و بهبود شرايط معيشت در ميان فرهنگيان درک شد و با واکاوي کارشناسان اجتماعي به شرايط حسي و رواني کار پيوند خورد؛ خواسته‌اي که درگيري معلم را از سطح مطالبات فردي به خواسته‌هاي اجتماعي تعميم داد. شرايط کيفي و کمي آموزش با تأثير از کيفيت جامعه بر زندگي معلمان سايه خود را گستراند و در رفتار دست‌اندرکاران و برنامه‌ريزان آموزش اين سايه را سنگين‌تر نمودار کرد. داستان اعتراضات معلمان، آغاز فرايند مطالبه‌گري را در آنها پروراند. 
در ميان اين مطالبات، توجه به معيشت جايگاه ‌ويژه‌اي را در ذهن و اراده فرهنگيان به‌خود اختصاص داده است. خواسته‌ها و مطالبات فرهنگيان را در توجه به آموزش رايگان و کيفي با اصلاح ساختاري در نگرش فرادستان و تدوين‌گران بالادست آموزش‌و‌پرورش، عملکرد کارآمد مبتني‌بر امنيت شغلي در نيروهاي رسمي، پيماني و قراردادي، بهبود سريع وضعيت بيمه‌هاي حمايتي، رفع تبعیض‌هاي به‌وجودآمده شاغلان و بازنشستگان آموزش‌وپرورش با شاغلان ديگر وزارتخانه‌ها و ارگان‌هاي دولتي، رفع خشونت‌هاي رفتاري و شخصيتي نسبت به عوامل سه‌گانه آموزش (معلم، شاگرد و والدين)، تأمين بودجه لازم مدارس برای تهيه اقلام مورد نياز و ايجاد بسترسازي مناسب آموزشي در مدارس و نگاهي دوستانه به فعاليت‌هاي صنفي و... مي‌توان خلاصه کرد. 
وضعيت اسفبار مدارس در مناطق حاشيه‌اي و استان‌هاي محروم، باور معلمان سراسر کشور را به خود جلب کرد. مدارس تک‌کلاسه بدون تعيين حريم و ديوار، مدارس کانکسي و کپري استان‌هاي سيستان‌و‌بلوچستان، کرمان و... مؤيد دلمشغولي‌هاي مطالبه‌گران آموزش‌وپرورش در بدنه آموزشي کشور بوده و هست.
 خيل بازماندگان از تحصيل، تشويش‌هاي معلمان را به فردايي روشن با جامعه‌اي آگاه مورد ظن و ترديد قرار داده است. دولت‌هاي پيشين و کنوني هنوز در عوامل شرايط ناکارآمد کنوني به‌دنبال معلول مي‌گردند. حال آنکه عوامل در مطالبه‌هاي بدنه فراگير شده است اما دريغ از چاره‌جويي. 
مي‌توان به جرأت از بزرگ‌ترين خواسته فرهنگيان پرده‌برداري کرد که همانا ديده و شنيده‌شدن ميليوني فرهنگيان سراسر کشور است؛ فرهنگياني که در سطح کنش‌هاي اجتماعي‌داري بيشترين بازخورد رفتاري و شخصيتي هستند.
 رفتار رودررو و واقعي هزاران معلم با ميلیون‌ها دانش‌آموز خود عامل درک عوامل مثبت و منفي آموزش را رقم زده و خواهد زد؛ عواملي که بدون هيچ هزينه رخ‌نمايي خود را در زندگي هزاران فرهنگي شفاف مي‌کند. 
معلم به‌عنوان مهم‌ترين رکن در سيستم آموزشي کشور به‌درستي کاستي‌ها و معضلات آموزش را در بازخورد رفتاري دانش‌آموزان درک کرده و در بعد کشوري تمام سعي خود را مي‌کند تا با ارتباط برقرارکردن با سطوح مختلف تدوينگر و برنامه‌ريز آموزش بازگو‌کننده کاستي‌ها باشد اما وقتي اين فراکنش در سطح يکطرفه باقي مي‌ماند، آنگاه معضلات انباشته‌تر مي‌شود. 
مشکلات از حريم يک مشکل خارج شده و به معضل بدل مي‌شود. گره‌ها کورتر و کورتر مي‌شود. 
معلمان شاغل و فرهنگيان بازنشسته امروز بيشتر از هميشه نياز خود را در ديده‌ و شنيده‌شدن تعريف مي‌کنند؛ مطالبه‌اي که چون نيک به آن بنگرند، مي‌تواند در راهبري مؤثر بر رفع مشکلات آموزشي باشد. اگر سياست‌گذاران و فرادستان آموزش نيت و خواسته‌شان حل اين ناکارآمدي‌ها باشد.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.