کانال تلگرام روزنامه جامعه پویا طراحی سایت
آخرین خبرها پربازدید ترین‌ها
چرا دوباره روحاني؟
نارسايي‌ها را صادقانه بگوييد
نامزدها قول دهند نگاهشان به ملت است
انتقاد از برخوردهای سخت با نشریات دانشجویی
دورريز 30 درصد از مواد غذايي در ايران
دوران شعارهای پوچ، پایان یافته است
افزايش 20 برابري کارگزاري‌هاي بانک‌هاي ايراني در خارج از کشور
انتخابات در مزايده
۴۰۰ هزار کارگر ساختماني در دولت يازدهم بيمه شدند
رتبه شاخص تجارت ايران در سال 2017 ارتقا يافت
تصويب طرح از يارانه تا کارانه در شوراي‌عالي اشتغال
ترامپ تحريم‌ها را تعليق نکند، نقض صريح برجام است
گفت‌وگوي تمدن‌ها، راه مقابله با تهدیدهای جهانی
اردوغان پيروزي ما را دزديد
آيا برجام ديگري در انتظار منطقه است؟
مکرون، جوان شگفتی‌ساز
شام آخر آمريکا و روسيه در سوريه
کلاس درس پای تلویزیون
آنها فقط17 سال دارند
گذر از «فرق» و «فقر» خواسته اصلي معلمان است
کافه‌نشيني افسرده‌حالان
يادگارهاي يک عُمر نافرجام
تا وقتي قلبي بتپد
نيمه يک خورشيد طلايي
پرستش: از بچگي شبيه مسي بودم
جمشيد «نه» گفت
آزمون سومين گلزن برتر مسابقات انتخابي جام‌جهاني 2018
چرا برد 5 بر يک الوحده در مقابل الريان عجيب نيست؟
پیروزی بر الوحده؛ اميدواري به تباني نکردن رقبا
پيغام اسکورسيزي و امير نادري براي تولد کيارستمي
«خانه خدا» را شفاف ببينيد
نقي سيف‌جمالي درگذشت
آثار بهمن محصص و منير فرمانفرماييان، آثار گرانقيمت حراجي لندن
هيچ کاري نکردن بهتر است
فرمان بازنگري در قانون اساسي صادر شد
عمليات نظامي آمريکا در صحراي طبس‌ شکست خورد
چرا تهران پايتخت شد؟
آقاجري: فيلم آرشيو يک طرف را باز کرده است
چاقی
تخت‌گاز نواصول‌گرايان
فروختن تراکم، فروش حق مردم است
مردم در انتخابات شوراها از قوم‌گرايي پرهيز کنند
بلندمرتبه‌سازي در حريم گسل‌ها، ممنوع
تغییر با سرعت غیرمجاز
رد درخواست حکم حکومتي
گرايش سياسي، حقوق افراد را نقض نمي‌کند
ترکيه کردها را نديد اما ايران هميشه پاي آنها ايستاد
رامين رضاييان استقلالي مي‌شود؟
سوشا نه، آقاي اعتماد‌به‌نفس
لذتِ پس‌گرفتنِ صدرِ جدول در آسيا
بند بازی خطرناک برانکو در مسقط؛ صعود یا سقوط
در غياب ناصر تقوايي، «ناخدا خورشيد» جان گرفت
سامان مقدم سريال تاريخي مي‌سازد
انتشار اولين عکس «مأموريت غيرممکن۶»
ريزش ناگزير
احياي «وزارت بازرگاني» وارد فاز بررسي کارشناسي شد
35 بانک، شرکت و مؤسسه مالي اروپايي در راه تهران
نقاشی‌ها به یاری کودکان سرطانی رفتند
مي‌دانيد نصف مردم اين دنيا عاشق هستند؟
بلند کردن چند هندوانه با موبايل
گذر از «فرق» و «فقر» خواسته اصلي معلمان است
آقاجري: فيلم آرشيو يک طرف را باز کرده است
ترکيه کردها را نديد اما ايران هميشه پاي آنها ايستاد
پرستش: از بچگي شبيه مسي بودم
تخت‌گاز نواصول‌گرايان
ريزش ناگزير
سوشا نه، آقاي اعتماد‌به‌نفس
رد درخواست حکم حکومتي
فروختن تراکم، فروش حق مردم است
برون‌سپاري «خانه‌هاي امن» در دستور کار بهزيستي است
بلند کردن چند هندوانه با موبايل
مرسي مسيو بوبن
دل اردوغان برای احمدی‌نژاد تنگ شده است
بند بازی خطرناک برانکو در مسقط؛ صعود یا سقوط
پسري با پيپ، سونات مهتاب مي‌نوازد
وقتی عمو سبزی‌فروش اولین سرود ملی شد
کافه‌نشيني افسرده‌حالان
آواز کوچه‌باغي يا بيات تهران
گرايش سياسي، حقوق افراد را نقض نمي‌کند
شام آخر آمريکا و روسيه در سوريه
دورريز 30 درصد از مواد غذايي در ايران
۱۱ نفري که براي اليزه جنگیدند
مردم در انتخابات شوراها از قوم‌گرايي پرهيز کنند
چرا برد 5 بر يک الوحده در مقابل الريان عجيب نيست؟
چرا تهران پايتخت شد؟
انتخابات فرانسه در سايه تلاطمات امنيتي- سياسي
افزایش دستمزدها، تورم را جا گذاشت
لذتِ پس‌گرفتنِ صدرِ جدول در آسيا
انتشار اولين عکس «مأموريت غيرممکن۶»
تغییر با سرعت غیرمجاز
35 بانک، شرکت و مؤسسه مالي اروپايي در راه تهران
رامين رضاييان استقلالي مي‌شود؟
مرگ پای خانه‌های اصفهان نشسته است
افزايش 20 برابري کارگزاري‌هاي بانک‌هاي ايراني در خارج از کشور
چرا دوباره روحاني؟
نيمه يک خورشيد طلايي
پیروزی بر الوحده؛ اميدواري به تباني نکردن رقبا
نگاره
سامان مقدم سريال تاريخي مي‌سازد
آن روزها، رادیو با نفت روشن می‌شد
گفت‌وگوي تمدن‌ها، راه مقابله با تهدیدهای جهانی
تا وقتي قلبي بتپد
اعتماد به معلمان، لازمه اجرايي‌شدن مدرسه‌محوري
در غياب ناصر تقوايي، «ناخدا خورشيد» جان گرفت
کلاس درس پای تلویزیون
انتقاد از برخوردهای سخت با نشریات دانشجویی
دوران شعارهای پوچ، پایان یافته است
هيچ کاري نکردن بهتر است
قتل 2 ميليوني
«حرف مفت زدن» ممنوع
مي‌دانيد نصف مردم اين دنيا عاشق هستند؟
چرا عمارت، کلاه‌فرنگي نام گرفت؟
توليد صنعتي ايران 5 درصد از رکورد تاريخي بيشتر است
بلندمرتبه‌سازي در حريم گسل‌ها، ممنوع
احياي «وزارت بازرگاني» وارد فاز بررسي کارشناسي شد
ترامپ تحريم‌ها را تعليق نکند، نقض صريح برجام است
تصويب طرح از يارانه تا کارانه در شوراي‌عالي اشتغال
رتبه شاخص تجارت ايران در سال 2017 ارتقا يافت
مکرون، جوان شگفتی‌ساز
نقاشی‌ها به یاری کودکان سرطانی رفتند
شناسه خبر: 62929 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۱۲/۲۶ - 01:00
خودمان را سبک نکنيم
خرده‌گلايه‌هايي از 95 ، خرده‌آرزوهايي براي 96

خودمان را سبک نکنيم

 

علی مسعودی‌نیا
نویسنده و روزنامه‌نگار

اين روزهاي پاياني اسفند دارد حسابي براي اهالي فرهنگ‌وهنر هولناک مي‌شود و گريه‌دار. اين است که هنگام نوشتن اين يادداشت، خدا‌خدا مي‌کنم که باز اتفاق ناگوار ديگري نيفتد. هرچند سه شوک پياپي، يعني درگذشت علي معلم، افشين يداللهي و خسرو شجاع‌زاده، همين حالايش، هم نا و نفسي برايمان نگذاشته که به استقبال عيد برويم. به‌هرحال، حتما تصديق مي‌فرماييد که دل و دماغ بهاريه‌نويسي و اميد به سالي خوش و امثالهم نيست؛ يعني نه شما دل و دماغش را داريد و نه نگارنده. آن از شروع سال و اين هم از خاتمه‌اش. سال ديگر را با جاهاي خالي و پرناشدني بيشتري آغاز خواهيم کرد اما در اين فرصت اگر بخواهم سر برگردانم و به سال گذشته نگاهي بيندازم، بايد از يک اتفاق تکراري حرف بزنم که ديگر همه به آن عادت کرده‌ايم.

 سال گذشته رخدادهاي خوش هم داشتيم و درصدرش، موفقيت‌هاي جهاني اصغر فرهادي و فيلم «فروشنده». آن اتفاق تکراري اما اين است که بازهم هرچه افت‌و‌خيز، موفقيت و شکست در عرصه فرهنگ بود، ربطي به سياست‌گذاران فرهنگي کشور نداشت. اين همان چيزي است که به آن عادت کرده‌ايم: آدم‌هاي فرهنگي ما، هرکدام به‌طور فرادا و با توجه به لياقت و پشتکار خودشان است که به جايي مي‌رسند يا نمي‌رسند. سال پيش هم هيچ اتفاق خجسته‌اي که نشان بدهد عزمي راسخ وجود دارد براي بهبود وضعيت فرهنگ‌وهنر، نيفتاد. تکليف حرام و حلال کنسرت‌ها مشخص نشد، اوضاع نشر و مميزي و پخش و بهاري کتاب ترميم نشد، وضعيت اکران و روند ورود و داوري فيلم‌هاي جشنواره فجر، نشانه‌اي از سلامت نداشت، رويکرد صداوسيما به فرهنگ واقعي‌تر و منصفانه‌تر نشد، تئاتر با همان دردهاي مزمن بنيادينش، دستش توي جيب خودش است و امرار معاش مي‌کند و... اين کلي‌گويي‌ها، ناشي از اين بوده که خود مشکلات فرهنگي ما، کلي و کلان هستند. 
چنين است که بايد از رستگاري جمعي نااميد بود و دل بست به تک‌اتفاق‌هاي خجسته فردي در حوزه فرهنگ. بزند و کار کسي بگيرد و فيلمي بسازد و کتابي بنويسد و تئاتري روي صحنه ببرد و پالسي بدهد به قلب بزرگ اما از تپش ‌افتاده هنر ايران. مسئولان هم که آن‌قدر دردسر سياسي دارند که وقت نمي‌کنند به مواعيد فرهنگي‌شان وفا کنند و البته تجربه نشان داده که معمولا وفا‌نکردن به مواعيد فرهنگي براي آنان، کمترين هزينه را دارد. بهتر است بيهوده خودمان را سبک نکنيم و نگوييم که اميدواريم سال آتي بهتر از اين باشد و اتفاق‌هاي خوش بيفتد. امسال را با اين آرزوي متفاوت به پايان ببريم که سال 96، رخدادهاي ناگوار کمتري داشته باشد، سياست دست از سر فرهنگ‌وهنر بردارد، ستاره‌هاي هنر و فرهنگ ميهنمان سلامت باشند و اين‌قدر راحت و ناگهاني در کهکشان زيبايي‌شناسي اين مرز و بوم، سياهچاله درست نکنند.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.