شماره 524 - شنبه 23 دی 1396

علی رفیعی 79 ساله شد
مردی که جهان را زیبا می‌خواهد

حافظ روحانی
دبیر گروه ادب و هنر

 پنجشنبه‌، 21‌دی، عـــلی رفیعی در کنار جمعی از شاگردانش تولد 79‌سالگی‌ خود را جشن گرفت؛ کارگردان تئاتر و سینما، طراح صحنه‌و‌لباس و نمایش‌نامه‌نویسی که می‌خواست دروازه‌بان فوتبال شود اما چرخش روزگار او را راهی تئاتر کرد. علی رفیعی را بیشتر به‌واسطه اجراهای پرشکوهش می‌شناسند، با صحنه‌های چشمگیر و بزرگ؛ از معدود کارگردانانی که بارها تماشاگران را در تالار وحدت یا تالار اصلی تئاتر شهر به وجد آورده است. او متخصص کار بر روی صحنه‌های بزرگ و وسیع و به‌اصطلاح قاب‌عکسی است. از معدود دفعاتی که نمایشی را برای جعبه سیاه طراحی کرد زمانی بود که تصمیم گرفت «کلفت‌ها»ی ژان ژنه را به روی صحنه ببرد، نتیجه آن‌چنان که باید نشد، شاید چون نگاه تلخ و سیاه ژنه، با تصور او از نمایش‌های پرشکوه صحنه قاب عکسی سنخیت نداشت. تجربه «یرما» در تالار حمید سمندریان مجموعه ایران‌شهر موفق‌تر بود؛ در آنجا او فرصت یافته بود تا باز هم صحنه‌های نظرگیرش را این‌بار بر صحنه‌ای عریض اجرا کند. پیش‌تر هم به سراغ لورکا رفته بود، نمایش‌نامه‌نویسی که شاید به او فرصت می‌داد تا توانایی‌اش در اجرای صحنه‌های تغزلی و صحنه‌آرایی باشکوه و زیبا را به اوج برساند، جایی که تغزل متن‌های لورکا، با طراحی لباس و صحنه او و البته حرکات بازیگران ترکیب می‌شد، به‌ویژه که او اصرار داشت تا حرکات بازیگران کم‌وبیش از رقص ملهم شود، به‌دور از خشکی یا صلبی، همراه با نوعی شادابی انگار. کارگردانی او بیش از هر چیز با لورکا همخوان می‌شد و با ژنه ناهمخوان. لورکا در همین ظرافت‌ها در پی زیبایی بود و ژنه در همین رفتار ژستی را می‌جست.
وقتی فیلم ساخت، واقع‌گرایی را کنار گذاشت، آنچه او می‌خواست سلیقه و زیبایی بود. او در تهران در پی یک سلیقه فراموش شده بود، سلیقه‌ای که انگار از دل سینمای دهه 1950 فرانسه بیرون آمده بود تا از شهر دودزده ما. او مرد سلیقه بود و هست که در آستانه 80‌سالگی هنوز کار می‌کند تا جهان را زیبا کند.






ارسال نظر

نام
پست الکترونیک
متن
کد تصویر را در کادر وارد کنید