شماره 524 - شنبه 23 دی 1396

نگاهی به سرمقاله رکس تیلرسون
در دفاع از دیپلماسی آمریکا سیاست خارجی ترامپ بزرگ‌ترین سقوط تاریخ را رقم زد

پل پیلار
استاد دانشگاه و عضو سابق (CIA)

 دیپلماسی ایرانی: هفته گذشته سرمقاله‌ای در نیویورک‌تایمز منتشر شد که نام نویسنده‌اش رکس تیلرسون، وزیر امورخارجه ایالات‌متحده بود با این عنوان: «به دیپلماسی خود افتخار می‌کنم». این مقاله در دوران تعطیلات سال نو منتشر شد و به نظر با توجه چندانی مواجه نشد. از قرار معلوم این مقاله، دفاعی است از کارنامه ناامید‌کننده و نحیف تیلرسون که احتمالا به پایان تصدی خود بر وزارتخانه نزدیک می‌شود. می‌‌توان با تیلرسون احساس همذات‌پنداری کرد؛ کسی که به نظر می‌آید آدم خوبی است، هرچند معلوم شد او برای ریاست بر دستگاه دیپلماسی مناسب نیست. مهم‌ترین چیزی که دست او را بست، رییس‌جمهوری بود که او برایش کار می‌کرد و ذات رابطه او با آن رییس‌جمهور. برخی خطوط سرمقاله، بازتابنده این موضوع است که چطور رییس‌جمهور مکررا وزارت او را نادیده می‌گرفت یا در تناقض با آن عمل می‌کرد- برای نمونه این جملات درباره کره‌شمالی که «در مذاکره با کره‌شمالی باز می‌ماند» و اینکه رژیم کره‌شمالی «باید راهش را به میز مذاکره پیدا کند».بسیاری از خطوط سرمقاله باعث آبروریزی است نه‌فقط به‌خاطر عملکرد شخص تیلرسون بلکه به‌خاطر دولتی که او نیز بخشی از آن است و یکی از مهیب‌ترین سقوط‌ها در جایگاه ایالات‌متحده را رقم زده و این کشور را در جهان در عمیق‌ترین انزوا و بی‌اعتمادی در تاریخ فرو برده است. ارجاعاتی که در نوشته درباره دیپلماسی مطرح شده با کارنامه یک سال اخیر که در آن دولت، وزارت امورخارجه را فلج کرد و باعث شد در جبهه‌های مهم دیپلماسی دست به اقدامی نزند در تناقض است. برای نمونه، ارجاع به سوریه و اینکه «چقدر ما انتظار داشتیم روسیه از راه ما پیروی کند»: این‌طور به نظر می‌رسد که انگار در دیپلماسی صلح سوریه، ایالات‌متحده پیشرو بوده و روسیه عقب مانده، حال آنکه ماجرا کاملا برعکس بوده است. جز این مکررا تلاش شده از ابتکار عمل‌ها و دستاورد‌هایی صحبت به میان ‌آید که واقعا وجود ندارد. برای نمونه، مقاله از این ماجرا کسب اعتبار می‌کند که «عملا تمام قلمرویی که داعش پیش‌تر در سوریه و عراق تصاحب کرده بود باز پس گرفته شد» – روندی که کاملا در دولت قبلی آغاز شده بود. ارجاع به اتخاذ «یک استراتژی جدید جنوب آسیا که بر افغانستان تمرکز دارد» را درواقع می‌شود تنظیماتی جزیی درباره سیاست‌هایی توصیف کرد که دو دولت گذشته درباره جنگ بی‌پایان در افغانستان درپیش گرفته بودند. موضوعی که سرمقاله تیلرسون درباره کره‌شمالی می‌گوید، یک مثال است. مقاله به نظر می‌آید بر اهمیت نتایج اذعان دارد و بر دوری‌گزیدن از «سیاست شکست‌خورده استراتژی صبر» تاکید می‌کند اما دستاوردهای یادشده، همه در این موضوع خلاصه شده که فشارهای اقتصادی و سیاسی بر کره‌شمالی چقدر شدیدتر شد. درباره ایران، تیلرسون می‌گوید ما اکنون «علیه کلیت تهدیدات ایران مقابله می‌کنیم» و در تلاش هستیم ایران را به‌خاطر هر آنچه ما درباره رفتارهایش نمی‌پسندیم، مجازات کنیم ولی این‌بار هم خبری از اینکه نشان داده شود نتایج این تلاش برای ایجاد تغییر چه بود، وجود ندارد.
منبع: نشنال‌اینترست






ارسال نظر

نام
پست الکترونیک
متن
کد تصویر را در کادر وارد کنید